“Χαριτωμενιές, φιλοσοφίες, βλακείες” θα σου πω αυτό που με απασχολεί αυτή τη στιγμή και ίσως ανήκει στις βλακείες…
Γιατί όποτε παίρνω μόνη τους δρόμους ή απλά όταν παίρνω μόνη ταξί από μια ερημιά να είναι η όλη φάση τόόόσο περίεργη??
Γιατί πριν λίγο- 3 και κάτι ξημέρωμα Κυριακής- και γυρνώντας στην πόλη των Ιωαννίνων από τα Σεισμόπληκτα-μια συνοικία λίγο έξω από την πόλη- φτάνοντας στην πιάτσα των ταξί…μπαίνω μέσα και ο συμπαθέστατος ταξιτζής με ρωτάει “σορρυ κιόλας αλλά επειδή σε είδα που ερχόσουν από την ερημιά-το σπίτι της φίλης που ήμουν είναι λίγο στου 666 τη mother- ..ΔΕΝ φοβάσαι και έρχεσαι ως εδώ μόνη σου?”
και εγώ κλασικά απογοητευμένη που κάποιος με αντιμετωπίζει σαν μια γυναικούλα που φοβάται τη σκιά της του απαντώ πως δεν αξίζει να ζούμε τη ζωή μας μέσα στο φόβο..και πως φυσικά όποιος βρεθεί στο δρόμο μου αποκλείεται να είναι πιο τρελός από μένα.
Του διευκρίνισα βέβαια ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα θάρρος, καθώς μπορεί να είναι απλά χαζομάρα ή άγνοια κινδύνου…
Λοιπόν, ο κύριος Ταξιτζής μου είπε να μη μειώνω τον εαυτό μου, πως καλά έκανα και δε φοβόμουν , πως καλά έκανα και έκατσα στη θέση του συνοδηγού και πως αυτές που φοβούνται είναι κομπλεξικές..
Συνοψίζοντας, τον φίλτατο ταξιτζή παραξένεψαν τα παρακάτω: περπάτησα κάποια μέτρα έρημου δρόμου ως την πιάτσα, έκατσα μπροστά στη θέση του συνοδηγού, του μίλησα σχολιάζοντας τα ωραία τραγούδια που ακούγονταν-λαϊκά..παλιά του Καρρά για την ακρίβεια- και με θεώρησε ως ΤΗΝ εξαίρεση των θηλυκών πελατών του…
ΓΙΑΤΙ??? Γιατί μια γυναίκα να πρέπει να είναι γυναικούλα????? Γιατί να πρέπει να φοβάται και να προσέχει τόόόσο πολύ?
Γιατί να θεωρούν όλοι τις γυναίκες τόσο αδύναμες και απροστάτευτες??? Γιατί κάθε φορά που κάνω κάτι τόσο φυσιολογικό να πρέπει να δίνω εξηγήσεις, όπως γιατί δεν φοβάμαι να κυκλοφορήσω μόνη μου?????? [ όλα αυτά είναι λίγο ξεκάρφωτα, αλλά μόλις έφτασα σπίτι ήθελα κάπου να τα πω και η πρώτη που σκέφτηκα ήσουν εσύ nemertes... ]
Kafrokoritso καταλαβαίνω απόλυτα… Έτσι είμαστε εμείς οι δυναμικές γυναίκες. Έχουμε καταλήξει να δίνουμε λογιαριασμό γιατί ξέρουμε να βιδώνουμε μια βίδα. Μην μασάς πάντως. Δεν υπάρχει λόγος να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε απλά και μόνο για να μην παρεξηγηθεί αυτό που είμαστε. Που στην τελική μάλλον περίφανοι θα έπρεπε να είμαστε, ε;
Μα όταν θα γυρίσεις δυστυχώς, εγώ θα έχω γίνει πια μπουχός!
Σχόλιο από nemertes — Ιανουαρίου 30, 2007 @ 8:02 μμ |
Τι εστί “μπουχός”? Ο Μπαμπινιώτης δεν βοήθησε.
Έχει καμία σχέση με το σατανικό γέλιο του κακού Dr Mad “μπου-χα-χα-χα-χα”?
Σχόλιο από Ψηφιακά Οχυρωμένος — Ιανουαρίου 30, 2007 @ 8:15 μμ |
Μπουχος=πουλί αν δεν κάνω λάθος. Το λέμε για κάποιον που εξαφανίζεται εύκολα…
Σχόλιο από Nemertes — Ιανουαρίου 31, 2007 @ 6:35 μμ |
Τα όνειρα μου σαν τα πέταλα μιας ανεμώνας, που την σκόρπισες φυσόντας σαν να σουν χειμώνας.
Άκου και το παρακάτω…
Πως αρκετές φορές θα γίνει γκρίζα, σαν ορφανή από ζωγραφιά ΚΟΡΑΝΙΖΑ!
Νέο είδος στα μαγαζιά, τρέχτε να προλάβετε! 3 ΚΟΡΑΝΙΖΕΣ στην τιμή των 2!
Κοράνι-ζα; Ξου-ξου-ξου! Σατανιστή!
Σχόλιο από Nemertes — Φεβρουαρίου 1, 2007 @ 8:53 μμ |
Την είχα άχτι, τώρα την έχω μόνο σε στάχτη…
(ξέρεις τώρα, βαζάκι και τα σηναφή…!)
Σχόλιο από nuntius — Φεβρουαρίου 6, 2007 @ 9:38 πμ |
Οκ, ώρα για ένα πότ πουρί απο τα καλύτερα…
ΕΙΣΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΓΟΥΡΙ
ΜΕΣ’ ΤΟΝ ΚΑΥΣΩΝΑ, ΠΑΓΟΥΡΙ
ΣΤΟ ΡΕΤΙΡΕ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ
ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ
ΘΑ ‘ΧΟΥΜΕ 11 ΚΟΠΕΛΕΣ
ΘΑ ‘ΡΘΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΤΡΕΣ ΜΕ ΟΜΠΡΕΛΕΣ
ΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΕΞ
ΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΕΞ…
ΝΑ ΜΟΙΑΖΕΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ
ΜΕ ΓΥΑΛΙΝΟ ΠΥΡΕΞ…
με τις υγείες σας
Σχόλιο από nuntius — Φεβρουαρίου 12, 2007 @ 11:34 μμ |
Της κορμάρας σου ο μύθος μου χαλάρωσε το στήθος
Τι είχαμε; τι χάσαμε; ψολέω σε ξεχάσαμε
Σχόλιο από Estarian — Φεβρουαρίου 12, 2007 @ 11:47 μμ |
Όλες οι γενικεύσεις είναι επικίνδυνες.
Ακόμαι κι αυτή.
Σχόλιο από vaso — Μαρτίου 1, 2007 @ 4:24 πμ |
“Χαριτωμενιές, φιλοσοφίες, βλακείες” θα σου πω αυτό που με απασχολεί αυτή τη στιγμή και ίσως ανήκει στις βλακείες…
Γιατί όποτε παίρνω μόνη τους δρόμους ή απλά όταν παίρνω μόνη ταξί από μια ερημιά να είναι η όλη φάση τόόόσο περίεργη??
Γιατί πριν λίγο- 3 και κάτι ξημέρωμα Κυριακής- και γυρνώντας στην πόλη των Ιωαννίνων από τα Σεισμόπληκτα-μια συνοικία λίγο έξω από την πόλη- φτάνοντας στην πιάτσα των ταξί…μπαίνω μέσα και ο συμπαθέστατος ταξιτζής με ρωτάει “σορρυ κιόλας αλλά επειδή σε είδα που ερχόσουν από την ερημιά-το σπίτι της φίλης που ήμουν είναι λίγο στου 666 τη mother- ..ΔΕΝ φοβάσαι και έρχεσαι ως εδώ μόνη σου?”
και εγώ κλασικά απογοητευμένη που κάποιος με αντιμετωπίζει σαν μια γυναικούλα που φοβάται τη σκιά της του απαντώ πως δεν αξίζει να ζούμε τη ζωή μας μέσα στο φόβο..και πως φυσικά όποιος βρεθεί στο δρόμο μου αποκλείεται να είναι πιο τρελός από μένα.
Του διευκρίνισα βέβαια ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα θάρρος, καθώς μπορεί να είναι απλά χαζομάρα ή άγνοια κινδύνου…
Λοιπόν, ο κύριος Ταξιτζής μου είπε να μη μειώνω τον εαυτό μου, πως καλά έκανα και δε φοβόμουν , πως καλά έκανα και έκατσα στη θέση του συνοδηγού και πως αυτές που φοβούνται είναι κομπλεξικές..
Συνοψίζοντας, τον φίλτατο ταξιτζή παραξένεψαν τα παρακάτω: περπάτησα κάποια μέτρα έρημου δρόμου ως την πιάτσα, έκατσα μπροστά στη θέση του συνοδηγού, του μίλησα σχολιάζοντας τα ωραία τραγούδια που ακούγονταν-λαϊκά..παλιά του Καρρά για την ακρίβεια- και με θεώρησε ως ΤΗΝ εξαίρεση των θηλυκών πελατών του…
ΓΙΑΤΙ??? Γιατί μια γυναίκα να πρέπει να είναι γυναικούλα????? Γιατί να πρέπει να φοβάται και να προσέχει τόόόσο πολύ?
Γιατί να θεωρούν όλοι τις γυναίκες τόσο αδύναμες και απροστάτευτες??? Γιατί κάθε φορά που κάνω κάτι τόσο φυσιολογικό να πρέπει να δίνω εξηγήσεις, όπως γιατί δεν φοβάμαι να κυκλοφορήσω μόνη μου?????? [ όλα αυτά είναι λίγο ξεκάρφωτα, αλλά μόλις έφτασα σπίτι ήθελα κάπου να τα πω και η πρώτη που σκέφτηκα ήσουν εσύ nemertes... ]
Σχόλιο από kafrokoritso — Απριλίου 29, 2007 @ 3:28 πμ |
Kafrokoritso καταλαβαίνω απόλυτα… Έτσι είμαστε εμείς οι δυναμικές γυναίκες. Έχουμε καταλήξει να δίνουμε λογιαριασμό γιατί ξέρουμε να βιδώνουμε μια βίδα. Μην μασάς πάντως. Δεν υπάρχει λόγος να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε απλά και μόνο για να μην παρεξηγηθεί αυτό που είμαστε. Που στην τελική μάλλον περίφανοι θα έπρεπε να είμαστε, ε;
Σχόλιο από nemertes — Μαΐου 1, 2007 @ 11:56 πμ |
Και η πλάκα είναι οτι μια δυναμική γυναίκα αποκαλείται “αντράκι”. Άκρως ενδιαφέρον κοινωνιολογικά.
Σχόλιο από nuntius — Ιουνίου 4, 2007 @ 9:10 μμ |
Άλλο Τουπαμάρος κι άλλο το μουνί της Μάρως!
Σχόλιο από καλλιγραφία — Αυγούστου 10, 2007 @ 11:00 πμ |