Εδώ ο κόσμος καίγεται…

Έπρεπε να γίνει. Δεν πήγαινε άλλο. Όλο ήθελα να βάλω κάτι νέο και όλο δεν μπορούσα.

 Ε, λοιπόν….

ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΑ!

Το νέο μου σπιτάκι από εδώ και πέρα θα είναι εδώ :

http://nemertes.psfiles.com

Ακόμα έχουμε μερικά μερεμέτια… αλλά τα βασικά τα έχουμε!

Ένα δαχτυλίδι, μια αφιέρωση, ένα συγκρότημα, ένα καλοκαίρι.

Όταν το είδες είπες πως έχει το όνομα του. Το έβγαλα. Όχι γιατί είχε άλλο όνομα αλλά γιατί πλέον μου ήταν μεγάλο. Η “βέρα” μου -το τιμητικό αυτό πρώτο δαχτυλίδι που είχε φτιάξει ο Νίκος ειδικά για μένα- κείτεται πλέον ανάμεσα στα άλλα κοσμήματα του παρελθόντος. Ο δίσκος της Φαιστού χάλασε, ο μεγάλος ασημένιος σταυρός είναι off-topic. Μόνο το δαχτυλίδι με το μεγαλέξανδρο έχασα ένα βράδυ στο Θέατρο με τον Γιάννη, τον αχλάδι-man. Αυτό μου κόστισε.

Δεν σου αρέσουν οι επέτειοι λες. Ούτε εμένα. Όταν με ρώτησε χτες ο Σάκης πότε θα βάλουμε βέρες του απάντησα το κλασικό μας “Ποτέ”. Μα πόσα χρόνια είστε μαζί; 6 κλείνουμε τέλη Αυγούστου. Δεν είναι ώρα; Όχι δεν είναι. Ποτέ δεν θα είναι ώρα να αποδείξω στον κόσμο αυτό που δεν χρειάζεται απόδειξη. 6 χρόνια μαζί. Αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Άντε, τι θα κάνουμε στα 7; Πώς το έλεγε ο φίλος σου; “Στα 7 ή παντρεύεσαι ή χωρίζεις.” Αχ, είμαι και ζυγός να δω πως θα αποφασίσω. Μου φτάνει ένας χρόνος ε; :p

Λοιπόν στο θέμα μας. Δεν λέω “χρόνια πολλά” γιατί αυτό ουδόλως με ενδιαφέρει. Δεν θα έλεγα τίποτα, είπαμε δεν είμαι των ευχών. Ούτε ποστ δεν θα έγραφα. Αλλά μου την είπε πέρισυ ένας “φίλος” -εγώ φταίω που ήθελα να δείξω την πατουσίτσα μου; – και λέω να το κάνω σύστημα. Έτσι για να του μπαίνω στο μάτι.

Άντε να σε κλείσω, ένα εκατομμύριο παρενθέσεις κάναμε πάλι.

Το ποστ ξεκίνησε γιατί ήθελα να κάνω ένα αφιέρωμα στα Υπόγεια Ρεύματα. Κάπου μπλέχτηκε ένας φίλος, ο αχλάδι-man, ο πελατάκος και μια επέτειος. Ξεφύγαμε; Καθόλου. Ροκ. Η ζωή κυλάει…

Σαν φως.

Το φως να παίρνει την ματιά ο χώρος τα όνειρά σου

Και τα νερά του ποταμού να σε τραβάν μακριά

Ότι κι αν ονειρεύτηκες να φεύγει από κοντά σου

Να απλώνεις μα τα χέρια σου να πέφτουνε βαριά

Και τι δεν μου’ χες ορκιστεί και τι δεν μου’ χες τάξει

Μα τώρα η απουσία μου σε κάνει και ξεχνάς

Δέσε καλά τις μαγικές στιγμές μας με μετάξι

Και φώτισε τον ουρανό σχήμα της μοναξιάς

Xωρίς πνοή χωρίς ματιά μόνο με τα όνειρά μου

Με τρόχισαν οι άνεμοι που πάντα κυνηγώ

Αυτοί που με ορίζουνε αυτοί που με πετάνε

Αυτοί που με τινάζουνε στον τοίχο στο κενό

Κορμί που σχίζεται στα δυο στα βράχια του αοράτου

Μνήμες θολές και μια γλυκιά λήθη της λησμονιάς

Στης μοναξιάς τον κόκκινο από αίμα πίδακά του

Που ξεπετάγεται σα φως που φέγγει της στεριάς

Το μαγικό στου φεγγαριού ονειροπόλημά σου

Το’ χεις ξεχάσει κι είν’ αργά καιρός να κοιμηθείς

Με κάποιον που δεν τον χωρά η μαγική αγκαλιά σου

Τις ώρες που περάσαμε μαζί θα μοιραστείς

Μα εγώ πονώ για σένανε και σιωπηλά υποφέρω

Μήπως τα μάτια που αγαπώ δακρύζουν στα κρυφά

Τι κι αν με πούλησες φτηνά μια νύχτα και το ξέρω

Κάθε στιγμή σε φέρνω εδώ κοιτώντας τα νερά

Χορεύεις με τις μνήμες σου, πετάς με τα όνειρά σου

Αρχαίου δράματος χορός περνάς στην αγορά

Πετάς τα ρούχα σου γυμνός αγγίζεις την χαρά σου

Φωτίζεις μόνο μια στιγμή και ζεις για μια φορά

Μ’αρέσει να μη λέω πολλά.

Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά, μη λέω πολλά

Μ’ αρέσει να κοιτάω ψηλά, κοιτάω ψηλά

στ’ ατέλειωτα τραγούδια

Με τη σκιά μου να πετώ, να πετώ

να πιάνω αστέρια στο βυθό, στο βυθό

βυθό της μουσικής σου

Κι όταν θα πέφτει η παγωνιά, παγωνιά

να κάνω κύκλους στο ολό-

ολόγιομο φεγγάρι στη σκηνή σου

Να ’ταν τα φώτα τα θαμπά, τα θαμπά

να ’ταν αστέρια φωτεινά, φωτεινά

στα χέρια να στ’ αφήσω

Μάτια μου ψάξε να με βρεις, να με βρεις

μαζί στους δρόμους της σιωπής, μοναχός

θα σβήνω τη μορφή σου

Κοιτάς μακριά.

Κοιτάς μακριά μα δεν μου λες τι βλέπεις

μιλάς σωστά μα δεν μου λες τι ξέρεις

έτσι κι εγώ δεν θα σου πω ποτέ μου

πως πάντα θα σε αγαπώ

Κι αναζητώ στα λυπηρά τραγούδια

μα δεν μπορώ να βρω άλλα καινούρια

τι ήταν κι αυτό το ξαφνικό Θεέ μου

πήρα μονόδρομο ακριβό

Και κάνω ευχές σαν πέφτουνε τα αστέρια

μα εσύ δεν θες να ’ρθεις τα καλοκαίρια

σβήσε κι αυτό το όνειρο χαμένο

κουράστηκα να νοσταλγώ

Σαν έρημα καράβια.

Σαν έρημα καράβια, και σαν ξωκλήσι στην κορφή

Σαν γερακιού πορεία, και σαν ξεκούρδιστη χορδή

Ο χώρος δεδομένος, κι εσύ απ’ έξω μια ζωή

Ο χρόνος τελειωμένος, πάντα κοντά ποτέ μαζί

Σαν τρίξιμο μεσημεριού, σαν όνειρο κρυμμένο

όπως ανάσα βραδινή, σαν τελευταίο τρένο

Ξερολιθιά και βράχος, άνθρωπος και Θεός μαζί

Ορίζοντας που σβήνει, στιγμή που δε θα ξαναρθεί

Σαν τρίξιμο μεσημεριού…

Γραμμές πάντα καμπύλες, ευθείες μόνο στο χαρτί

Παράλληλες πορείες, που τις ενώνει μια σιωπή

Σαν τρίξιμο μεσημεριού…

ΜΙΚΡΕΣ ΧΑΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ

Είναι ο ήλιος  που περνάει

είναι η σιωπή που κυβερνάει

είναι αυτή    μια στιγμή

Είναι η ανάσα  σου που ακούω

μέσ’ απ’ το θόρυβο της πόλης

είναι το χέρι  που κρατάω

σαν κοιμηθώ και σαν ξυπνάω

είναι αυτή    μια στιγμή

Κι αν είναι γρήγορες σαν σφαίρες

είναι μικρές χαμένες μέρες

κι όσες περνάν έχουν χαθεί

ποτέ  καμιά τους δε θα ξανάρθει

ποτέ  καμία τους δε θα ξανάρθει

Είναι το ξάφνιασμα της μέρας

η μυρωδιά που φέρνει ο αέρας

είναι αυτή μια στιγμή

Είναι ένας ήχος στο σκοτάδι

η μοναξιά μετά το χάδι

μια στάλα ιδρώτα στο λαιμό σου και

μια γραμμή στο μέτωπό σου

είναι αυτή μια στιγμή

Κι αν είναι γρήγορες σαν σφαίρες

είναι μικρές χαμένες μέρες

κι όσες περνάν έχουν χαθεί

ποτέ καμιά τους δε θα ξανάρθει

ποτέ καμία τους δε θα ξανάρθει…

Διάβασε τους στίχους έναν έναν. Δεν είναι καψουροτράγουδα. Έχουν νόημα. Είναι όλα αυτά που γράφουν που σε κάνουν συνειδητοποιήσεις αυτό που έχει σημασία. Όχι “χρόνια πολλά”.

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ

Κορμάρα δεν έχω γίνει ακόμα, το παλεύω. Στα πάνω του μετρίου όμως παίζω χαλαρά.

Εδώ αρχίζουν και τα προβλήματα…

Τα είχα από πάντα -που λέει ένας φίλος- αλλά ορισμένες φορές η κατάσταση γίνεται εκνευριστική.

Δεν μου το επέβαλλε κανείς. Το επέλεξα. Ανέπτυξα το πάνω μέρος του εγκεφάλου. Θες κάτι οι συγκυρίες, θες το περιβάλλον, βρέθηκα να ασχολούμαι με πολλά “απαγορευμένα” θέματα για γυναίκες. Οι φίλοι μετά την πρώτη έκπληξη -και την δεύτερη και την τρίτη- το έχουν εννοήσει. Αυτή η γυναίκα μουσακά δεν ξέρει να κάνει, αλλά μπορεί να σου αναλύσει το 4-3-3 με την ίδια ευκολία που σου βγάζει με κώδικα πόσες φορές πρέπει να γυρίσεις την μελιτζάνα στο τηγάνι -εσύ θα την γυρίσεις, αυτή τον κώδικα θα γράψει.

Αυτό το έχω ξεπεράσει προ πολλού. Στην τελική εγώ το διάλεξα όπως είπαμε, δεν μου το βάλανε καταναγκαστικό έργο.

Όμως αυτό που με κάνει να γελάω -και να “κλαίω” από τα νεύρα εννίοτε – είναι το ότι μερικοί φίλοι δεν εννοούν να εννοήσουν ότι το ότι δεν μιλάς, δεν σημαίνει ότι δεν ξέρεις. Ξέρεις, για αυτό δεν μιλάς.

Αρκετός κόσμος ξέρει πως ασχολούμαι με το μπάσκετ. Ακούγοντας λοιπόν την ατάκα “στα γήπεδα μεγάλωσα” σου λέει αυτή μεγάλωσε στα γήπεδα του μπάσκετ. Αμ δε! Πρακτικά μεγάλωσα και στα δύο γήπεδα. Έχεις μπει εσύ με 10ποντο σε χώμα; Όχι χόρτο, το χωμάτινο του ποδοσφαίρου λέω. Ε, εγώ το έχω μάθει πόντο, πόντο. Και αυτό και το μπασκετικό. Είπαμε, οι συνθήκες.

Στον χτεσινό σχολιασμό μου λοιπόν σε σπίτι φίλου για την απόδοση -πώς είπατε;- της εθνικής στο φιλικό, άκουσα το αμίμητο “και τι ξέρεις εσύ από ποδόσφαιρο; Δεν είναι το μπάσκετ ίδιο με το ποδόσφαιρο”. Καταλαβαίνεις ότι εκεί η ξανθιά έχει δύο επιλογές. Είτε να πει “ναι εγώ δεν ξέρω τίποτα” και να βγάλει τον σκασμό, είτε να βγάλει το βιογραφικό και να εξηγήσει στον άσχετο -που ξέρει μπάλα επειδή κλώτσαγε ένα τόπι στην αλάνα της γειτονιάς του- ότι η γνώση δεν έχει φύλο. Ούτε φίλο δυστυχώς.

Τώρα πες μου, με έχεις εμένα για άτομο που βγάζει τον σκασμό;

Άντε και την κάναμε την πρώτη εξήγηση. Άντε και εξηγήσαμε σε έναν -που θα έπρεπε να το είχε καταλάβει ήδη- ότι ναι, ξέρουμε και από μπάλα.

Πάμε τώρα στο δεύτερο θεματάκι μας. Τα οικονομικά. Εκλογές έρχονται, πήγε η κουβέντα στην πολιτική. Μετά την μία μπουρδελοκατάσταση -το ποδόσφαιρο- πηγαμε στην άλλη μπουρδελοκατάσταση -την πολιτική.

Όπου ο φίλος επιμένει ότι το πετρέλαιο δεν συμπεριλαμβάνεται στο καλάθι της νοικοκυράς γιατί δεν χωράει. Το λέει μία, το λέει δύο, το λέει τρεις, εγώ σκέφτομαι αν θα απαντήσω πάλι, ε δεν αντέχω κάνω την ερώτηση : “Ξέρεις τι είναι το καλάθι της νοικουράς;” Για να πάρω την κλασική απάντηση πάλι : “Γιατί εσύ τι ξέρεις; Με υπολογιστές ασχολείσαι.”

Ξέρεις τι κάνω εγώ εδώ ε; Βγάζω βιογραφικό. Γιατί εγώ καλέ μου άνθρωπα 3 από τα 5 μου χρόνια στην σχολή, οικονομικά σπούδαζα. BA έχω τελειώσει με ειδίκευση στο ΙΤ. Ο καημός μου ήταν που το χαρτί δεν έλεγε πάνω μόνο IT. Πώς να “τρέχουμε” την δική μας επιχείρηση μας μαθαίνανε. Στο έχω πει, ήταν μεγάλο σχολείο -για τα οικονομικά- η σχολή.

Τι να κάνω λοιπόν, η γυναίκα; Κάθομαι και εξηγώ -υπό βλέμμα δυσπιστίας πάντα- τι είναι αυτό το καλάθι της νοικοκυράς, τι αγαθά συμπεριλαμβάνονται και τι κομπίνες παίζονται. Ναι, και το πετρέλαιο είναι μέσα και ας μην χωράει.

Είναι απόλυτα λογικό να μην τα ξέρω όλα. Όμως κάνω φιλότιμες προσπάθειες να τα μάθω. Μου αρέσει, είναι βίτσιο. Εκείνο όμως το οποίο είναι απόλυτα εκνευριστικό είναι να βιάζεσαι να κρίνεις έναν άνθρωπο επειδή έχει μία χ-ψ-ω εξωτερική εμφάνιση, επειδή είναι γυναίκα, επειδή έχει τα χ-ψ-ω πτυχία. Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που έχουν τελειώσει το σχολείο της ζωής και αυτό σε πολλές περιπτώσεις είναι αρκετό για να υπερκεράσει όλα τα κωλόχαρτα και τα πτυχία.

Αυτό που με ενοχλεί δεν είναι να έχουν άγνοια οι ξένοι. Με τους ξένους διασκεδάζω. Όπως πριν κάνα μήνα στην καφετέρια του Φαλήρου που μια ξανθιά με ψηλοτάκουνα και μίνι ανέλυε τις μεταγραφές του Ολυμπιακού και των άλλων ομάδων. Ο άλλος δεν ξέρει, είναι λογικό να μην ξέρει. Την παθαίνει την έκπληξη -ευχάριστη, δυσάρεστη δεν ξέρω- λογικό επίσης είναι.

Όμως όταν είσαι φίλος. Όταν έχουμε πει και 5 πράγματα παραπάνω μαζί. Όταν βλέπεις ότι ξέρω πράγματα τα οποία δεν φανταζόσουν ότι θα ξέρω, γιατί εξακολουθείς να με κάνεις να σκίζω πτυχία κάθε φορά που μιλάμε; Γιατί αντί να βγάλεις το αβίαστο συμπέρασμα “αυτή απολείεται να το ξέρει”, δεν σκέφτεσαι πρώτα το “αυτή κατά πάσα πιθανότητα θα το ξέρει”. Δηλαδή τι θες να κάνω; Να κυκλοφορώ με το βιογραφικό τυπωμένο στην μπλούζα;

Η ζωή δεν είναι μια συνεχής επίδειξη γνώσεων. Δεν είμαι ανθρωπος που μου αρέσει να επιδεικνύω συνέχεια αυτά που ξέρω. Πολλές φορές μάλιστα τα κρατάω κρυφά, απλά και μόνο για να μην μπω στο τριπάκι της αμφισβήτησης.

Όμως για όνομα, δεν γίνεται ο άλλος να κρίνει από την εξωτερική σου εμφάνιση, την εσωτερική. Δεν γίνεται να σκέφτεται ότι ο μόνος λόγος που ανοίγεις το στόμα σου είναι για να πάρεις πίπα και να βγάλεις το αχ όταν σε γαμάνε.

Το να το κάνει αυτό ένας ξένος το δέχομαι. Δεν σε ξέρει. Σκληρό, άγριο, βάρβαρο, είναι η πραγματικότητα. Αυτή την έχουμε δεχτεί. Καλή εξωτερική εμφάνιση ίσον μυαλό κουκούτσι. Δεν έχω πρόβλημα, δεν με νοιάζει. Το διασκεδάζω είπαμε.

Ο άλλος όμως που σε ξέρει; Το παιδί είναι πάγκαλο, αλλά με αυτό τον ρυθμό, θα ακούει όλο και συχνότερα την ατάκα “δεν θα το συζητήσουμε τώρα” και θα βλέπει την φάτσα Τζόλε. Μου είπε χτες “είσαι περίπλοκη, ορισμένες φορές σε χάνω”. Με χάνεις καλέ μου, με χάνεις. Είπαμε ή δεν θα το ανοίγω το ρημάδι, ή θα με χάνεις. Θα το ράβω και μετά θα λες ότι είμαι χαζή. Ε, δεν πάει έτσι…

Πάντως ομολογώ ότι στην περίπτωσή μας η γνωστή ατάκα ταιριάζει γάντι :

“Όλοι αυτοί που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε…”

Εγώ να πω την αλήθεια μια αντίδραση περίμενα στο προηγούμενο πόστι και αυτή του Ατιξούλη. Αν δεν διαφωνούσε ο Ατιξούλης ποιος θα διαφωνούσε δηλαδή…

Ατιξούλιε σε καταλαβαίνω απόλυτα. Αυτό το μετροσέξουαλ (το νύχι με μανικιούρ και διαφανές μανό πού το πας;) είναι η νέα μόδα στο αμέρικα. Όπως φαντάζομαι είναι η μόδα εδώ και χρόνια στους ομοφυλόφιλους.

Εδώ κάνουμε τον διαχωρισμό άλφα. Δεδομένου ότι ο ομοφυλόφιλος θέλει να δείξει την “θηλυκή” του πλευρά θα κάνει το κάτιτις παραπάνω (εξού και οι λεσβίες έχουν ένα κάπως “αρσενικό “ντύσιμο”. Το δέχομαι και το επικροτώ.

Όμως εγώ εδώ μιλάω ως… γυναίκα. Για την ακρίβεια ως Νημερτής, αφού δεν εκπροσωπώ όλο το γυναικείο πληθυσμό (ευτυχώς, δυστυχώς, ο χρόνος θα δείξει).

Pour moi (για μένα καλέ, ξέρω και γαλλικά η ξανθιά) λοιπόν ο άντρας πρέπει να είναι… άντρας… Ας το πάμε όπως γράφω τα φαγητά στο lowcarblife (θα επιστέψει μόλις αποφασίσω τα νέα χρώματα).

Κατηγορία 1 : Άντρας
Κατηγορία 2 : Αρσενικό
Κατηγορία 3 : Όμορφος

Όπου η κατηγορίες ξεκινούν από την πιο γενική και συνεχίζουν με τις εξειδικεύσεις.

Οι περισσότερες γυναίκες κάνουν μια άλλη κατηγοριοποίηση :

Κατηγορία 1 : Άντρας
Κατηγορία 2 : Όμορφος

Το “αρσενικό” είναι κάπου στην κατηγορία 6 μην πω πως δεν υπάρχει καν.

Άρα τα πρότυπά μου, δεν θα μου επέτρεπαν ποτέ να κυκλοφορήσω άντρα-γκόμενο με ροζουλί μπλουζάκι. Εδώ άσπρα παπούτσια έβαλε και του είπα να τα λερώσει να μην φαίνεται η γαλατίλα…

Διαχωρισμός άλλος εδώ. Άλλο ο άντρας ο λέτσος και άλλο ο άντρας ο βαρβάτος. Επίσης όταν λέμε βαρβάτος εννοούμε τον άντρα που βγάζει μια σκληράδα στην εμφάνιση, όχι μια σκληράδα τύπου “θα σε σπάσω στο ξύλο”.

Ο άντρας πρέπει να είναι καθαρός. Όχι όμως σαν να πέρασε από κλίβανο. Πρέπει να μυρίζει ή όμορφα ή καθόλου. Όχι όμως σαν να βγήκε από το αρωματοπωλείο. Πρέπει πρώτα να λέει “hello αρσενικό εδώ” και όχι “hello ομορφούλης εδώ”.

Α, ναι. Κάπού έπεσε το μάτι μου σε κάτι περί παντελονιών. Είχα έναν γκόμενο που λες που τα φόραγε τσίτα τα ρούχα -αυτός με την εμμονή με τον καθρέφτη ναι. Ξενέρα… Το παντελόνι αλλιώς το φοράει μια γυναίκα και αλλιώς ένας άντρας. Η γυναίκα το θέλει κολλητό για να ξεχωρίζει το στρινγκάκι και ο άντρας χαλαρό για να μην του σφίγγει τα αρχίδια. Την έχει την διαφορά του δεν μπορείς να πεις.

Την έβαλα την λέξη στο γούγλη -το μετροσέξουαλ- και κοίτα τι έβγαλε πρώτη εικόνα (συννενοημένοι ήμασταν;)

Άντε βάλε τη στέκα στα μαλλιά, βάλε και το στρινγκάκι σου -της Βικτώριας ναι- και κάτσε να σε γαμήσω…

Τώρα δεν φαντάζομαι να σκέφτηκε κανείς ότι θα έβαζα την λέξη man στο γούγλη. Είναι πολύ γενική. Έβαλα μια συνώνυμη. Banderas.

…Χωρίς σχόλια…

Πάλι καλά πάντως οι μηχανές ακόμη δεν έχουν τζαζέψει…

Καλά τώρα επειδή το βλέπω να μου την πέφτουν οι άντρες με τα ροζουλιά με ατάκες τύπου “να σε βάλω εγώ κάτω” και δεν συμμαζεύεται, να την κάνω την διευκρίνιση. Δεν είπαμε ότι δεν είστε άντρες. Είπαμε ότι εμάς -εμένα δηλαδή και του εαυτού μου- δεν μας βγάζετε τίποτα το αντρικό. Αν μας την πέφτατε -εμένα και του εαυτού μου πάλι- δεν θα σας καθόμασταν.

Τώρα εγώ είμαι εγώ και εσύ είσαι εσύ και λόγος δεν μου πέφτει. Απλά αν σε πιάσει ένα υπαρξιακό καμιά μέρα, ένα “γιατί δεν μου κάθεται καμία”, ρίξε ένα review εδώ μπας και κάτι σου διαφεύγει…

Η έκφραση προσπαθεί να αποδώσει στα ελληνικά την γνωστή αμερικάνικη φράση : “Blue, the new black”. Οι φίλοι μας οι αμερικάνοι όταν θέλουν να πουν πως κάτι τείνει να γίνει μόδα -όπως το μαύρο που είναι πάντα στη μόδα- το συγκρίνουν με το μαύρο.

Ροζ λοιπόν, η νέα μόδα.

…Η νέα μόδα για τους άντρες για την ακρίβεια…

Δεν ξέρω, αλλά εγώ θυμάμαι όταν ήμουν μικρή πως τα αγοράκια φοράγανε θαλασσουλί και τα κοριτσάκια ροζουλί. Μέχρι μια μεγάλη ηλικία ήταν σπάνιο ένα κοριτσάκι να φοράει γαλάζια ρούχα και ένα αγοράκι ροζ.

Ίσως αυτά σε μερικούς μοιάζουν αηδίες, αλλά υπάρχει μια πολύ απλή εξήγηση.

Τα παλ χρώματα -δηλαδή τα απαλά- ταιριάζουν πιο πολύ στις γυναίκες. Πιο ντελικάτες, πιο εύθραυστες, πιο… απαλές… είναι λογικό να φορούν και απαλά χρώματα. Όπως επίσης και απαλά υφάσματα κλπ.

Οι άντρες από την άλλοι θεωρούνται πιο σκληροί. Χρώματα όπως το καφέ και το μαύρο, αλλά και γενικά σκληρά και σκούρα χρώματα είναι πιο αντρικά. Ο άντρας από την φύση του είναι πιο σκληρός, πιο δυνατός, πιο μυώδης. Του ταιριάζουν λοιπόν αντίστοιχα χρώματα, υφάσματα κλπ.

Η μόδα σήμερα είναι ηλίθια. Το εννοώ αυτό. Ή μάλλον ο κόσμος είναι ηλίθιος. Καταλαβαίνω ότι ένας μέσος νους δεν μπορεί -ή δεν θέλει ως γνήσιο πρόβατο- να σκεφτεί το γιατί φοράει ένα ρούχο. 9 στους 10 φοράνε ρούχα επειδή τα βλέπουν στα περιοδικά, χωρίς να μπουν στην διαδικασία να σκεφτούν αν τους πάνε.

Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα.

Θα μπορούσες ποτέ να σκεφτείς έναν άντρα με σατέν; Με δαντέλα; Με λύκρα; Με βινίλιο; Όχι θα πεις, αυτά είναι για γυναίκες.

Τι είναι αυτό λοιπόν που σε κάνει να φαντάζεσαι πως ένας άντρας θα έδειχνε όμορφος με ένα ροζ μπλουζάκι, μια ροζ γραβάτα, ένα ροζ πουκάμισο; Ναι, αυτά είναι για γυναίκες!

Η απελευθέρωση στην μόδα έχει οδηγήσει σε πολλά στυλιστικά ατοπήματα. Τα περισσότερα τα κάνουν οι μόδιστροι προκειμένου να πουλήσουν και κατά συνέπεια τα περιοδικά μόδας -προκειμένου να πουλήσουν επίσης. Ορισμένες φορές απορώ αν τις στήλες μόδας τις γράφουν στυλίστες, ή αυτοί που γράφουν τα ζώδια. Ειλικρινά τα έχουν κάνει μπάχαλο!

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα θες να το παίξεις “προχώ” βάλε κάτι που σε κάνει να μοιάζεις περισσότερο “εσύ” και όχι “εκείνος”, μην πω “εκείνη”. Άσε κάτω τα ροζουλί, τα ανοιχτουλί και τα φανταχτερά.  Τα απλούστερα είναι συνήθως τα καλύτερα. 

Αν είσαι άντρας…

Romance

Sex

Ειλικρινά στο λέω… κάποιες φορές προτιμώ το romance. Ιδίως όταν μιλάμε για μουσική…

Καλά μιλάμε για εντελώς άσχετο τίτλο. Ήταν κάποτε ένας υπολογιστάκος ήθελα να γράψω, αλλά μου βγήκε το τραγούδι. Αλήθεια το ξέρεις το τραγούδι που ξεκινάει έτσι; Σαν να κάνω τεστ σε γκόμενο μου φαίνεται. Ξέρεις τις κλασικές ατάκες τύπου “sweet home alabama” που ο άλλος σε ρωτάει ποιος είναι ο μπαγλαμάς -και τον χωρίζεις επιτόπου εννοείται.

Μια και το αρχίσαμε στο ασχέτου ας το συνεχίσουμε έτσι.

Καταρχήν -το ξεχνάω συνέχεια αυτό- I owe you an apology. Σε σένα τον ταπεινό και καταφρονεμένο μπλογκοφίλο μου που περνάς και διαβάζεις τις ασυναρτησίες μου. Όχι γιατί είναι ασυναρτησίες, αλλά γιατί αυτή ήταν και μια δικιά μου αγαπημένη συνήθεια, μέχρι που αποφάσισα να αλλάξω σέρβερ. Υπομονή, τελειώνουμε. Ήδη έφερα στα ίσια του το lowcarblife, έχω να μεταφέρω ένα φόρουμ ακόμη -αυτό θα είναι τρελό γαμήσι, το έχω δει εγώ το έργο- έχω να κάνω και τα τελευταία μερεμέτια πριν τις 16 που θα κλείσω οριστικά τον παλιό, αλλά πλέον είμαστε στην τελική ευθεία. Η οποία τελική ευθεία περιλαμβάνει και την μετακόμιση του blog τούτου στο νέο μου απόκτημα κάτω από νέο όνομα. Υπομονή. Θα στα πω όλα όταν έρθει η ώρα.

Τώρα την συγνώμη γιατί στην οφείλω. Γιατί δεν μου αρέσει να είμαι αγενής. Επουδενί δεν είμαι της ψυχρής ανταποδοτικότητας. Αλλά δεν μπορείς εσύ να έχεις έρθει 10 φορές σπίτι μου και εγώ ούτε μία στο δικό σου. Έστω να ρίξω ένα βλέφαρο, να μάθω τα νέα σου. Ευτυχώς που με μερικούς από εσάς η σχέση έχει περάσει to the next level και δεν με παρεξηγείτε. Κοινώς, καλά που υπάρχουν και τα τηλέφωνα και ενημερωνόμαστε.

Τώρα ξέρεις γιατί το ξεκίνησα εγώ αυτό το ποστ; Έψαχνα την νέα σελήνη -σήμερα στις 2,03 τα ξημερώματα είναι- και έπεσα σε ένα σημαντικότατο γεγονός. Σε ένα γεγονός πού άλλαξε την ζωή μου όλη. Και την δική σου, εν μέρει.

Σαν σήμερα λοιπόν, όταν ήμουν μόλις 3 χρονών, το 1981 δηλαδή, η IBM έβγαλε στην αγορά τον πρώτο προσωπικό ηλεκτρονικό υπολογιστή, αξίας -τότε- 1565 δολλαρίων. Επιβεβαιώνεται έτσι η θεωρία μου, οτί εγώ γέννησα τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές -και το ιντερνέτι βεβαίως, βεβαίως. :p

Κάπου πριν δυο παραγράφους είπα για την νέα σελήνη. Να σου πω ότι η νέα σελήνη είναι πάντα η καλύτερη ημερομηνία για νέες αρχές. Άσε τις πρωτομηνιές και τις Δευτέρες. Οι αρχαίοι το έλεγαν, κάτι παραπάνω θα ήξεραν.

Κλείνω και πάω να δω αν έχει το ιντερνέτι το τραγουδάκι με τον στίχο τίτλου -πώς λέμε φανέλα τίτλου;

Κουίζ δεν σου βάζω, δώρο στον εαυτό σου θα κάνεις, αν το ακούσεις και μόνο.

“Πώς φαντάζεστε έναν ικανό ντετέκτιβ; Μάλλον όχι υποχόνδριο και απόκοσμο! Για τον Άντριαν Μονκ όμως η διαφορετικότητα αποτελεί μέρος της γοητείας του. Η υπηρεσία του αναγκαστικά τον υποβιβάζει μετά τη μυστηριώδη δολοφονία της συζύγου του, αντιμετωπίζοντάς τον σαν προβληματικό άτομο. Όμως το αστυνομικό ταλέντο του Μονκ παραμένει αστείρευτο παρά τις εμμονές του, ο κατάλογος των οποίων διευρύνεται σε κάθε νέο επεισόδιο. Μαζί με την παρτενέρ του νοσοκόμα Μπίτι Σραμ δουλεύει ασταμάτητα για να αποδείξει ότι δεν υπάρχει τέλειο έγκλημα. Οι φοβίες του και η ανάγκη να βγει από το τέλμα, κάνουν το ντετέκτιβ μας αξιαγάπητο. Μια εναλλακτική αστυνομική σειρά, γλυκόπικρη όπως και η ίδια η ζωή.”

http://www.star.gr/site/content.php?sel=1&show_id=1813&prog_id=22828

1. Αν είσαι φαν των αστυνομικών σειρών.
2. Αν σου αρέσουν τα μυστήρια.
3. Αν το αγαπημένο σου παιχνίδι είναι το “βρες τον δολοφόνο”.
4. Αν νομίζεις ότι μετά τον Μάτλοκ, το χάος.
5. Αν έχεις λεπτή αίσθηση του χιούμορ.
6. Αν πάνω από όλα νοιώθεις άνθρωπος.

You’ve got to see this!

Το intro και ένα βιντεάκι που έφτιαξα από το τελευταίο επεισόδιο θα soy δώσουν μια πρώτη εικόνα…

It’s jungle out there! 

Ο Μόνκ ανεβαίνει σε μηχανή.

Κόλλησες;

Το site της σειράς όλο δικό σου : http://www.usanetwork.com/series/monk/

Monk

Αν δεν το έχεις δει, δεν μπορείς να καταλάβεις…

9 στις 10 φορές δεν θα καταλάβεις θεό από αυτά που θα ακολουθήσουν. Αλλά πρέπει να τα πω!

Γαμώ το unix μου γαμώ. Και το linux και όλα τα αδερφάκια.

Είναι δυνατόν να προσπαθώ τρεις μέρες να στήσω ένα γαμοφίλτρο σπαμ σε ένα server με windows και όταν τελικά τα καταφέρω να μου τρώει 90% ram?

Ρε έχετε λωλαθεί εντελώς εκεί στην unixοχώρα;

Μας βρίζατε εμάς του bill ότι είμαστε το κατεστημένο. Ρε πούστη app σε vb να φτιάξω και σε net που τρώει διπλή μνήμη και το 90% της ram ούτε με κυάλια δεν το πιάνω!

Βάλε και τούτο, βάλε και κείνο, βάλε και το άλλο, γράψε ένα εκατομμύριο γαμοεντολές στο ψευδοπεριβάλλον και δες τι έκανες. Σαν τα μούτρα σου τα έκανες.

Δηλαδή τόσο δύσκολο είναι να πατήσεις δυο κουμπάκια να τελειώνει; Πρόοδος τώρα είναι αυτό; Στην εποχή των πάγων γυρίσαμε!

Αϊ σιχτίρ και εσύ και ο πιγκουϊνος σου!

Ξέρεις τι κάνω τώρα ε;

Προσπαθώ να βάλω ένα αντισπάμ στον σέρβερ, το οποίο είναι ήδη εγκατεστημένο, αλλά για έναν ηλίθιο δικό του λόγο δεν λέει να δουλέψει. Έχω ανακαλύψει πάντως ότι πάρα πολλοί άνθρωποι με θυμούνται αυτές τις μέρες! Όλο ευχετήριες κάρτες παίρνω! :p

Πληροφοριακά σου λέω ότι το σπαμ έχει μπει και στα κινητά. Αυτή η κοζζζζμοτέ με έχει γαμήσει στα κοινωνικά μηνύματα. Κερδίσατε 16 λεπτά λέει από την χρήση του κινητού σας. Αυτό που δεν μας λες είναι πόσα έχασα από την ζωή μου μιλώντας στην παντόφλα.

Α, τώρα που το θυμήθηκα, έχω να απαντήσω σε μαίλι και χέσεμες κοντά τρεις μέρες. Μην μασάς δεν σε γράφω. Τα τηλέφωνα και τα μεσαντζέρια για αυτό τα έφτιαξε ο Μπιλ (=θεός) για να μην αναγκάζομαι να (σε) γράφω.

Τώρα που είπα το αγαπημένο μου ρήμα, να σε ρωτήσω να μου πεις. Αυτή η μάνα μου τι ζόρι τραβάει; Θέλει να γίνουμε “φίλες” λέει. Καλή μου κυρία και το αλλοδαπό απέναντι άμα με δει να πέφτω στα πατώματα να με βοηθήσει θα έρθει. Το θέμα είναι να με βοηθάς και χωρίς να πέφτω κάτω. Δύσκολο ε;

Άντε να στο κλείσω το καλοκαιρινό με ένα κουιζάκι. Ποιος γαλάζιος (ίδιος με το σαμπουάν μου ένα πράγμα) δημαρχούκος παραλιακού δήμου, πέρισυ (εκλογές γαρ) είχε ξεσκιστεί στις εκδηλώσεις και τα κλαπατσίμπαλα και φέτος έναν σκουπιδιάρη να καθαρίσει την εξέδρα δεν έχει φέρει;

Υ.Γ. (P.S. έχω λόγο που στο γράφω) Έγινα ξανθιά! Φαίνεται;

Τώρα εμένα μου έρχεται στο νου το τραγούδι του Μικρούτσικου που λέει “και όσο γυρίζει η γη θα σε αγαπάω” αλλά μάλλον είναι άσχετο…

Τέλος και πάντων. Οι δουλειές μεγαλώσανε (έλα που δεν θες), το καλοκαίρι είναι στα μέσα του (πόσα μπάνια έχεις κάνει είπαμε;) και είναι ώρα να αλλάξουμε server.

Αν δεν το έχεις καταλάβει στον χώρο της πληροφορικής τα πράγματα είναι λίγο ανάποδα. Ο κλασικός διάλογος (χωρίς παραλλαγές!) που παίζει το καλοκαίρι είναι ο εξής :

Πελάτης : Θέλω ένα site που να κάνει καφέ, μουσακά και ντολμαδάκια γιαλαντζί.
Νημερτής : Βεβαίως. Πότε το θέλετε έτοιμο;
Πελάτης : ‘Οταν γυρίσω από τις διακοπές θέλω να είναι πάνω.
Νημερτής : Που θα πάτε διακοπές;
Πελάτης : Στο τάδε χωριουδάκι.
Νημερτής : Α δεν έχω πάει, ωραία θα ναι.
Πελάτης : Ναι είναι. ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΤΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ;
Νημερτής : ….

Βάλε μέσα σε όλα αυτά και τα δικά μου sites, βάλε και ένα που ετοιμάζω ειδικά για blogs, ε, αν όταν γυρίσει ο καλός μου πελάτης από τις διακοπές του, το σπίτι του ΔΕΝ έχει γίνει Κούγκι… όλα θα δουλεύουν ρολόι…

Τώρα γιατί στα λέω όλα αυτά θα μου πεις. Γιατί πολύ απλά μπορεί κάποια στιγμή να βρεις το lowcarblife.org κάτω, ή να δεις ότι τα blogs μου είναι υπό… μετακόμιση…

Μη μασάς, είναι θέμα ημερών. Όλα θα μπουν στη θέση τους σιγά, σιγά.

Till then στο μαίλι ή στο μεσαντζέρι, δηλαδή εδώ : nemertes@hotmail.com

Πάρε και ένα τραγουδάκι για το τέλος. Πώς λέμε φωτιά στα μπατζάκια μας; Ε, αυτό!

Το τηλέφωνο του Ατιξούλη ήταν ανησυχητικό. Δεν μπορέσαμε να πούμε πολλά, κανόνιζα τις εμφανίσεις της ομάδας, αλλά το νοούμενο το έπιασα. Αν και το είχα ακούσει ήδη από το πρωί.

Μια κοπέλα πέθανε στο πλοίο από κρίση επιληψίας.

Διάβασα το άρθρο στο in.gr το οποίο αν και informative έχει αρκετές ανακρίβειες. Δεν φταίνε σε τίποτα οι άνθρωποι, δεν είναι γιατροί.

Ας πάρουμε την αφορμή λοιπόν να δούμε κάποια πράγματα παραπάνω για το θέμα που ονομάζεται επιληψία.

Το πρώτο που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας είναι πως πρόκειται για χρόνιο νόσημα. Άπαξ και εκδηλωθεί μια φορά, το έχεις και δεν φεύγει. Δεν είναι κρύωμα, δεν είναι ίωση, δεν παίρνεις τα φάρμακα και γίνεσαι καλά.

Ακούσαμε ότι ψάχνανε άλλα φάρμακα για την κοπέλα. Ακόμη και να βρίσκανε, τα φάρμακα θέλουν 3 μέρες για να αφομιωθούν από τον οργανισμό και σχεδόν 10 για να σταματήσει η δράση τους. Οπότε ήταν άχρηστα ούτως ή άλλως.

Το δεύτερο που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, είναι κάτι που ρωτήθηκε και στο προηγούμενο ποστ. Η ανακοπή της αναπνοής.

Η αναπνοή μπορεί να σταματήσει είτε επειδή η γλώσσα γύρισε και φράζει την αναπνευστική οδό (κυρίως αν το άτομο πέσει άτσαλα κάτω) είτε από τις συνεχόμενες κρίσεις. Έχουμε τονίσει ότι δεν μετακινούμε ποτέ έναν ασθενή που κάνει κρίση και το πρώτο πράγμα που φροντίζουμε είναι να βεβαιωθούμε πως αναπνέει. Στην περίπτωση που οι κρίσεις δεν σταματούν και παρατηρήσουμε δυσκολία στην αναπνοή καλούμε επειγόντως γιατρό. Το σύνηθες είναι να μπει σε μηχανική υποστήριξη ο επιληπτικός, είτε να γίνει τραχειοτομή.

Ξανατονίζω εδώ πως η ίδια η κρίση δεν σκοτώνει. Σκοτώνουν τα ελλιπή μέτρα πρόληψης, ή οι λανθασμένες κινήσεις.

Αυτό το οποίο ακούω όλο και συχνότερα -και δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστο ομολογώ- είναι πως “το έχει και ο τάδε”. Όλοι ξέρουμε κάποιον που το έχει. Παράλληλε διάβασα για την κόρη σου που εκδήλωσε κρίση. Εύχομαι να μην ξανακάνει ποτέ, αλλά έχε στο νου σου πως τώρα ανήκει σε μια νέα κατηγορία ανθρώπων. Θέλει λοιπόν ειδική φροντίδα ώστε να αργήσει πολύ ή να μην ξανακάνει ποτέ κρίση.

Αυτό που φοβάται ο κόσμος να παραδεχτεί είναι το “μια φορά επιληπτικός, για πάντα επιληπτικός”. Ακόμη και να μην ξανακάνεις ποτέ κρίση, πάντα θα έχεις την προδιάθεση. 

Ο μέσος άνθρωπος έχει 3% πιθανότητες να εμφανίσει επιληψία κάποια στιγμή στην ζωή του. Αυτός που έχει ήδη κάνει κρίση έχει περίπου 40% και αυτός που έχει κάνει δύο κρίσεις έχει πάνω από 80% πιθανότητες να κάνει και τρίτη κρίση.

Όπως είπα και στην αρχή, η επιληψία δεν φεύγει. Το λάθος που έκανα εγώ -και θα το ξανακάνω δυστυχώς, γιατί απλά είμαι άνθρωπος- είναι πως θεώρησα πως μετά από 2,5 χρόνια χωρίς κρίση, η διατροφή μου ήταν αρκετή για να αποτρέψει μια νέα κρίση. Από ότι αποδείχτηκε ακόμη και την τέλεια διατροφή να κάνεις, αν δεν προσέχεις τον εαυτό σου, η επιληψία δεν θα σου κάνει τη χάρη να εξαφανιστεί.

Θέλει λοιπόν μια ήρεμη ζωή, χωρίς εντάσεις, χωρίς άγχος, με αρκετό ύπνο και ξεκούραση. Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι διαφορετικό από τον μέσο άνθρωπο. Απλά αν εσύ νοιώσεις κουρασμένος έχεις δύο επιλογές. Ή σταματάς και ξεκουράζεσαι, ή πέφτεις στα πατώματα. Μην νομίζεις ότι είναι κρίσιμη κάθε φορά που δεν νοιώθεις καλά. Σιγά σιγά όμως μαθαίνεις τα όριά σου, τα οποία είναι απλά λίγο στενότερα από των άλλων ανθρώπων.

Μου ζητήσατε να βάλω τα αρθράκια αυτά κάπου ξεχωριστά να τα βλέπει ο κόσμος. Θα το κάνω και αυτό. Όμως αυτό που θέλω να δείξω αφήνοντας τα εδώ μέσα, απλά με την ετικέτα “Επιληψία”, είναι πως αυτό το “χάρισμα” είναι μέρος της ζωής μας. Είναι η Νημερτής που δεν διαφέρει σε τίποτα από εσένα, που τρέχει πανικόβλητη, έχει ένα blog και λέει τις βλακείες της, έχει 100 ασχολίες και άλλες 100 δυσκολίες, έχει μια ζωή τόσο γεμάτη που θέλει άλλο ένα 24ωρο κάθε μέρα για να την ζήσει, έχει τις δουλειές της, τους φίλους της, τον γκόμενο, την οικογένειά της, τις ομάδες της, τα χόμπυ της, τις άλλες τρέλες της, έχει και την επιληψία της. Η επιληψία είναι ένα μέρος της ζωής της, όπως όλα τα άλλα.

Εδώ πέρα θα σταθούμε λίγο. Ξέρω πως πολλοί ντρέπονται. Φοβούνται. Όχι μόνο επιληπτικοί, αλλά και άνθρωποι με άλλα προβλήματα που η κοινωνία θεωρεί κατακριτέα. Έχουμε συζητήσει με την Τζέλλα -η οποία με βρήκε μέσω blog- αρκετές φορές, το αυτονόητο. Ότι σίγουρα υπάρχει και άλλος κόσμος με επιληψία. Πρέπει να υπάρχει. Οι περισσότεροι δεν ξέρουν πού να απευθυνθούν. Δεν είναι ο γιατρός που θα σου δώσει 5 φάρμακα. Εντάξει αυτό λύνεται. Είναι όλα όσα ακολουθούν την επιληψία. Είναι απλά ότι κανείς άλλος δεν μπορεί να καταλάβει στο 100% τον επιληπτικό, πέρα από έναν άλλο επιληπτικό.

Αν λοιπόν πέσει στην αντίληψή σας κάποιος με επιληψία, δώστε του αυτό το blog. Ή το mail μου, ή το τηλέφωνό μου. Υπάρχει και ειδικός τομέας στο lowcarblife.org που μπορεί να γράψει. Ανώνυμα, επώνυμα, δεν έχει σημασία.

Αν είστε συγγενείς, φίλοι, ή απλά ενδιαφέρεστε να μάθετε περισσότερα, επικοινωνήστε μαζί μου, μην διστάζετε.

Η επιληψία δεν σκοτώνει. Η άγνοια, ναι.

Λοιπόν που λες τα μαντάτα δεν είναι ευχάριστα. Ίσως και να είναι δηλαδή…

Σήμερα το πρωί μετά από 2,5 χρόνια έκανα κρίση. Το δυσάρεστο είναι πως η επιληψία είναι ακόμη εδώ. Όχι πως θα φύγει ποτέ δηλαδή, αλλά χωρίς τικ και κρίσεις την είχα σχεδόν ξεχάσει…

Πάμε να σου πω τα ευχάριστα τώρα…

Η κρίση είχε διάρκεια μόλις 10 λεπτά. 10.04 κοίταξα το ρολόι, 10,14 είδα την κλίση στο κινητό του πατέρα μου. Άρα μέσα σε 10 μόλις λεπτά, έπεσα, σηκώθηκα και πήρα και τηλέφωνο. Αν σκεφτείς ότι την προηγούμενη φορά έκανα κοντά μία ώρα να συνέλθω, αυτό είναι θαύμα.

Το δεύτερο ευχάριστο είναι πως η προσωρινή απώλεια μνήμης μειώθηκε από την μία ώρα σε σχεδόν 20 λεπτά. Εγώ δεν θυμάμαι βέβαια να παίρνω κανένα τηλέφωνο, αλλά από ότι έμαθα πήρα όχι μόνο τον πατέρα μου, αλλά και την μάνα μου. Μην ρωτάς πως το έκανα αυτό, δεν έχω ιδέα.

Το τρίτο ευχάριστο είναι πως η μη-τέρας ήρθε μετανοιωμένη και ζήτησε συγνώμη. Έλεγα πάντα πως μόνο όταν παθαίνω κρίσεις με θυμάται. Όλες τις άλλες μέρες απλά έκανε τα πάντα για να με οδηγήσει στην κρίση. Μην ρωτάς αν θα αλλάξει συμπεριφορά. Μια δυο μέρες την κόβω.

Το τέταρτο ευχάριστο είναι πως δεν χτύπησα. Έπεσα μέσα στο δωμάτιο, το οποίο έχει ελάχιστα έπιπλα. Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση το ότι έχω μόλις 3 μέρες που μετακόμισα από το γεμάτο έπιπλα σαλόνι, στην λιτή κρεββατοκάμαρα.

Το πέμπτο ευχάριστο είναι πως η κρίση δεν προήλθε από ουσιαστικό πρόβλημα, αλλά από έκθεση σε extreme συνθήκες. Ζεσταινόμουν αφόρητα το βράδυ, κοιμήθηκα στις 5,30 το πρωί, ξύπνησα στις 9,44, δηλαδή μόνο 4 ώρες ύπνο, βγήκα να μαζέψω ρούχα και να απλώσω άλλα με το που ξύπνησα, εκτέθηκα σε υπερβολικό φως, παρόλα τα γυαλιά ηλίου, ε δεν θέλει και πολύ, ιδίως αν η μορφή της επιληψίας σου ονομάζεται φωτοευαισθησία.

Το έκτο ευχάριστο είναι πως ο χρόνος ανάμεσα στις κρίσεις αυξήθηκε από 7 μήνες σε 2,5 χρόνια. Χωρίς κανένα σύμπτωμα στο ενδιάμεσο. Είναι αλήθεια ότι ο οργανισμός πρέπει να ξεσπάσει κάποια στιγμή. Όσο πιο ήρεμη ζωή κάνεις τόσο πιο πολύ αργεί.

Το έβδομο ευχάριστο είναι πως η διατροφή αποδείχτηκε πως κάνει θαύματα. Αν δεν πιεζόμουν τόσο ίσως να έκανα μερικά χρόνια ακόμη χωρίς κρίση. Έχω πάρει και κάτι χαπάκια που μου επιτρέπουν να κλέβω που και που, κόβουν την απορρόφηση των υδατανθράκων, οπότε η ζωή μου έχει γίνει αρκετά πιο εύκολη.

Νομίζω πως μετά τα 7 θαύματα της Νημερτούλας, ήρθε η ώρα να κάνουμε μια επανάληψη. Διάβασέ τα μια πάλι, αν σου τύχει, ή αν τύχει σε κανέναν δικό σου, να είσαι έτοιμος.

Κανόνας 1. Ο επιληπτικός δεν είναι επικίνδυνος. Δεν είναι δαιμονισμένος, δεν είναι μολυσμένος, δεν έχει κάτι μεταδοτικό. Η επιληψία είναι εντελώς ακίνδυνη.

Κανόνας 2. Κατά την διάρκεια της κρίσης, ο επιληπτικός πέφτει κάτω, κάνει σπασμούς και βγάζει αφρούς.  Το στόμα του θα είναι ερμητικά κλειστό και κατά πάσα πιθανότητα θα έχει δαγκώσει την γλώσσα του. Δεν είναι λύσσα μην φοβάσαι.

Κανόνας 3. Αυτό που πρέπει να φροντίσεις αν κάποιος πάθει κρίση κοντά σου, είναι να τον γυρίσεις στο πλάι και να βεβαιωθείς ότι αναπνέει. Μην προσπαθήσεις να του  ανοίξεις το στόμα, ή να του βάλεις κάτι ανάμεσα στα δόντια. Όλα θα επανέλθουν μόνα τους στο φυσιολογικό όταν συνέλθει.

Κανόνας 4. Η διάρκεια της κρίσης είναι συνήθως μερικά λεπτά. Αν δεις ότι οι σπασμοί ξεπερνούν το τέταρτο ή έχει δυσκολία στην αναπνοή, κάλεσε ιατρική βοήθεια. Εξακολουθεί να μην συντρέχει λόγος ανησυχίας, μην πανικοβάλεσαι.

Κανόνας 5. Όταν ο επιληπτικός ανακτήσει τις αισθήσεις του θα έχει μια μικρή απώλεια μνήμης. Μην του ζητάς να αναγνωρίσει πρόσωπα, ή να θυμηθεί. Θα του προκαλέσεις σύγχυση. Μετά από το πολύ μία ώρα θα έχει επανέλθει στα φυσιολογικά του.

Κανόνας 6. Όταν αρχίσει και συνέρχεται έλεγξε για εμφανή τραύματα και ρώτα τον αν πονάει πουθενά. Το πιο πιθανό είναι να έχει δαγκώσει την γλώσσα του, ή να έχει κάποιον μώλωπα αν έχει κάνει άσχημο πέσιμο. Οτιδήποτε αλλο χρήζει ιατρικής βοήθειας.

Κανόνας 7. Μην πανικοβάλλεσαι. Οι επιληπτικοί που έχουν ξανακάνει κρίση ξέρουν ακριβώς τι να περιμένουν. Συνήθως οι γύρω τρομάζουν και αντιδρούν ακραία. Μείνε ψύχραιμος. Πρακτικά δεν είναι τίποτα άλλο από μια πιο “βαριάς” μορφής λιποθυμία.

Αν έχει οποιαδήποτε απορία, ρώτα. Ο επιληπτικός είναι ένας φυσιολογικότατος άνθρωπος και δεν θα διέφερε σε τίποτα από σένα αν δεν έπεφτε στα πατώματα που και που.

Ενδεικτικά σου αναφέρω μερικούς διάσημους επιληπτικούς :

Βίνσεντ Βαν Γκόγκ, Ιούλιος Καίσαρας, Ντοστογιέφσκυ, Ηρακλής, Ναπολέων, Άλφρεντ Νόμπελ, Λόρδος Μπάιρον, Μέγας Αλέξανδρος, Ιωάννα της Λοραίνης, Μολιέρος, Λένιν, Σωκράτης…

Θυμάσαι εκείνη την σκηνή στην ταινία Full Metal Jacket? Εκείνη στο τέλος που οι στρατιώτες περπατάνε σαν ήρωες μέσα στην καμμένη πόλη και τραγουδούν το παιδικό τραγουδάκι; Χωρίς να έχουν καταλάβει τι έχουν κάνει, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι το να είσαι νικητής σε μια κατεστραμμένη πόλη, μια πόλη που εσύ κατέστρεψες, σε κάνει απλά…ηττημένο…

Είναι μεγάλη ξεφτίλα, να βγαίνεις και να κατηγορείς άλλους για όσα εσύ δεν έκανες.

Είναι μεγάλη ξεφτίλα να μην έχεις τα αρχίδια να βγεις να ζητήσεις ένα συγνώμη.

Είναι μεγάλη ξεφτίλα να αισθάνεσαι νικητής σε μια χώρα ηττημένων.

Όταν όλος ο κόσμος γύρω σου καίγεται, αυτοί σκέφτονται το γαμήσι…

Όταν όλος ο κόσμος γύρω σου καίγεται, αυτοί σε οδηγούν στην αυτοκτονία…

ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΥΣ

Paint it Black by Rolling Stones
from the movie Full Metal Jacket

I see a red door and I want it painted black
No colors anymore I want them to turn black
I see the girls walk by dressed in their summer clothes
I have to turn my head until my darkness goes
I see a line of cars and theyre all painted black
With flowers and my love both never to come back
I see people turn their heads and quickly look away
Like a new born baby it just happens evry day
I look inside myself and see my heart is black
I see my red door and it has been painted black
Maybe then Ill fade away and not have to face the facts
Its not easy facin up when your whole world is black

No more will my green sea go turn a deeper blue
I could not foresee this thing happening to you
If I look hard enough into the settin sun
My love will laugh with me before the mornin comes

I see a red door and I want it painted black
No colors anymore I want them to turn black
I see the girls walk by dressed in their summer clothes
I have to turn my head until my darkness goes
Hmm, hmm, hmm,…
I wanna see it painted, painted black
Black as night, black as coal
I wanna see the sun blotted out from the sky
I wanna see it painted, painted, painted, painted black
Yeah!

Έμενες έναν όροφο πάνω. Στον πρώτο. Δούλευες μέχρι αργά. Γύριζες σπίτι μετά τις 2. Είχες χαρακτηριστικούς διαλόγους του τύπου :

Μη-τέρας : “Μην τολμήσεις να ξανακάνεις φασαρία! Κοιμάμαι! Κιχ δεν θα ακούω στο σπίτι.”
Νημερτής : “Μα φεύγω από το γραφείο στις 10. Μετά να δω λίγο τον γκόμενο και τους φίλους, πότε θα κάνω τις δουλειές μου;”
Μη-τέρας : “Δεν με ενδιαφέρει! Να γυρίζεις σπίτι μετά το γραφείο να τα προλαβαίνεις!”

Ξέρεις τι έκανα ΧΤΕΣ;

Νημερτής : “Έλα μπαμπά, γυρίσαμε. Άντε ξεκίνα.”
Πατέρας : “Κλείνω το γραφείο και έρχομαι Στις 12 θα είμαι εκεί.”
Νημερτης : “Άντε ξεκίνα, έχουμε ολόκληρη μετακόμιση.”

Χτες βράδυ, στις 12 τα μεσάνυχτα, τρεις άνθρωποι μετέφεραν ένα ολόκληρο δωμάτιο, από το σαλόνι στην κρεββατοκάμαρα. Έπιπλα, τηλεοράσεις, κρεββάτια. Το πλυντήριο τελείωσε στις 2, τα ρούχα απλώθηκαν και…

Ξέχασα να σου πω. Φέτος μένω έναν όροφο πιο κάτω. Στο ισόγειο…

Άντε πάμε να σου τραγουδήσω γιατί βρήκα πως μπαίνει μουζικούλα στο μπιλόγκι. Γράφε τα βηματάκια μην τα ξεχάσεις.

1. Ανεβάζουμε το τραγουδάκι κάπου. Σε τσαμπέ ή σε πληρωμένο σέρβερ δεν έχει σημασία. Μην κοιτάς εγώ που τον πληρώνω ούτως ή άλλως…

2. Βάζουμε το λινκ του τραγουδιού εδώ με τον εξής τρόπο. Γράφουμε  πχ :
[όντιο http://www.tositemou.com/totragoudimou.mp3]

3. Αντικαθιστούμε την λέξη όντιο με την ξένη της δηλαδή audio.

4. Μετά πάμε στο Code παράθυρο της σελίδας Posts (Visual είναι αυτό που είμαστε τώρα) και φροντίζουμε ώστε να φύγουν όλες οι παπαριές γύρω και μέσα από τα [] και να μείνει καθαρό το κειμενο που γράψαμε. Αλλιώς δεν παίζει.

Αν δεν τα καταφέρεις μη μασάς… Προσπάθα!

Το γυμναστήριο είναι η νέα μου συνήθεια. Αν δεν φτάσει το όργανο να με κατηγορήσει για σεξουαλική παρενόχληση δεν φεύγω από πάνω του. Με το κιλό ο ιδρώτας, το κορμί να πονάει όλο μετά, να σε κοιτάνε οι φίλοι και να σε βρίσκουν κομμένη, να έχεις ένα σεξουαλικά πρόθυμο μυαλό και ένα σεξουαλικά ανίκανο σώμα, να σε παίρνει ο ύπνος με το παραμικρό…

Αλήθεια γιατί πας γυμναστήριο; Το έχεις πραγματικά ανάγκη; Γιατί κουράζεσαι τόσο; Γιατί δεν κάνεις λιγότερα πράγματα;

Ξέρεις…

Στο γυμναστήριο κυκλοφορούν διάφορες φυλές…

Οι μουσκουλάδες που πιο πολύ κοιτάνε την φάτσα παρά τον μυ στον καθρέφτη. Οι οδοντογλυφίδες που έχουν έρθει για να βάλουν μερικά κιλά πάνω τους. Οι μεσήλικες που έχουν έρθει για να χάσουν τη μπυροκοιλιά. Τα πιτσιρίκια που έχουν έρθει για χαβαλέ. Οι χοντρές που έχουν έρθει για να χάσουν τις πίτσες και τα σουβλάκια. Οι σοβατζούδες που βάζουν περισσότερο μέικ απ και μάσκαρα από ότι κιλά. Οι στέκες που έχουν έρθει για να γίνουν σκελετοί. Οι ονειροπαρμένες που κάποιος τους είπε ότι έχουν ένα εκατοστό κυτταρίτιδας. Οι αγάμητοι και αγάμητες που έχουν έρθει για να κάνουν το αυτονητο, να πηδήξουν.

Ξέρεις…

Υπάρχει και ένα είδος υπό εξαφάνιση. Πολύ σπάνιο, σχεδόν ανύπαρκτο.

Να, σαν την κοπέλα που κάθεται απέναντι. Μέχρι τα 14 της είχε το τέλειο σώμα. Λαμπάδα. Αθλήτρια της ρυθμικής. ‘Ομως σε ένα λεπτό όλα τελειώσαν. Η ζωή της όλη ήρθε πάνω κάτω. Οι γιατροί, τα φάρμακα, οι κρίσεις. 20 κιλά σε ένα χρόνο. Σταμάτησε τα φάρμακα μετά από 12 χρόνια. Έχασε σχεδόν όλα τα κιλά της μέσα σε 2 χρόνια. Όμως το σώμα της… το σώμα της δεν θα είναι ποτέ πια το ίδιο. Θέλει τον διπλάσιο κόπο και χρόνο για να επανέλθει.

Ξέρεις…

Όλοι οι ένοικοι του γυμναστηρίου είναι εκεί γιατί αυτοί το επέλεξαν. Διορθώνουν δικά τους λάθη, ή κάνουν το δικό τους γούστο. Είναι εκεί για αυτά που έκαναν ή για αυτά που θέλουν να κάνουν.

Η κοπέλα απέναντί σου όμως δεν έκανε κανένα σφάλμα. Δεν ζήτησε τίποτα παραπάνω. Δεν το παράκανε, δεν υπερέβαλλε, δεν θέλησε.

Η κοπέλα που βρίσκεται απέναντί σου, θα τα καταφέρει. Ίσως καλύτερα από ότι περίμενες. Θα είναι κάθε μέρα εκεί. Θα σου γελά, θα σε βοηθάει, θα σου δίνει κουράγιο, θα έχει πάντα έναν καλό λόγο να σου πει.

Αν όμως δεις το βλέμμα της να συννεφιάζει κάποιες φορές, τα μάτια να χαμηλώνουν, το χαμόγελο να φεύγει, μην την ρωτήσεις τι έχει…

ΤΩΡΑ ΞΕΡΕΙΣ…

Έχω 100 ευρά… και θέλω να τα επενδύσω… και σκέφτομαι…

Επιλογή 1. = 100 + 100 * 0,03 = 103

Ξυπνήστε τα χρήματά σας στο Μεγάλο Ταμιευτήριο της Eurobank και απολαύστε το μεγαλύτερο επιτόκιο της αγοράς 3% από το πρώτο ευρώ και με τα χρήματά σας διαθέσιμα!

Επιλογή 2. = 100+ 100 * 0,045 = 104,5

Στην HSBC τις πολλαπλασιάζουμε με επιτόκιο τετράμηνης προθεσμιακής κατάθεσης 4,5%.

Επιλογή 3. = 100+ 100*0,80 = 180

Greece – A Ethniki 07/08 Winner
Olympiakos Piraeus  1.80
Panathinaikos   3.25
AEK Athens   3.50
PAOK    51.00
ARIS Saloniki   51.00
Panionios   101.00
Xanthi    151.00
Larisa    201.00
OFI Heraklion   201.00
Atromitos   251.00
Iraklis    401.00
Ergotelis   501.00
Asteras Tripolis  501.00
Apollon Kalamarias  1001.00
Levadiakos   2001.00
Veroia    2001.00

Nothing Else Matters – Metallica 

So close no matter how far
Couldnt be much more from the heart
Forever trusting who we are
And nothing else matters

Never opened myself this way
Life is ours, we live it our way
All these words I dont just say
And nothing else matters

Trust I seek and I find in you
Every day for us something new
Open mind for a different view
And nothing else matters

Never cared for what they do
Never cared for what they know
But I know

So close no matter how far
Couldnt be much more from the heart
Forever trusting who we are
And nothing else matters

Never cared for what they do
Never cared for what they know
But I know

Never opened myself this way
Life is ours, we live it our way
All these words I dont just say
And nothing else matters

Trust I seek and I find in you
Every day for us something new
Open mind for a different view
And nothing else matters

Never cared for what they say
Never cared for games they play
Never cared for what they do
Never cared for what they know
And I know

So close no matter how far
Couldnt be much more from the heart
Forever trusting who we are
No nothing else matters

Αφιερωμένο εξαιρετικά…

Θα βρίσω. Τι θα βρίσω, βρίζω ήδη δηλαδή. Μπορείς να μου πεις σε παρακαλώ γιατί έχει πέσει τόση μαλακία στον πλανήτη;

Μου σκάσει τηλέφωνο από Κρήτη. Θέλουμε διευκρινήσεις για μια απόδειξη. Το έλεγα εγώ στον άλλο τον μαλάκα. Εγώ στο κόβω το τιμολόγιο αλλά ο πελάτης εμένα βλέπει. Σε μένα θα ζητήσει τα ρέστα. Μα και μου και ξυνίλες. Έχε χάρη ρε πούστη που μου χρωστάς λεφτά και πάω με τα νερά σου, μπας και πάρω κανένα φράγκο. Πάντως εμ να μου χρωστάς, εμ να θέλεις και εξυπηρετήσεις… θέλει μεγάλο θράσος.

Παύση για να κάνουμε ρυθμίσεις στον server….

Πάμε τώρα στον μαλάκα νούμερο δύο.

Ρε σεις, σας το έχω πει. Όταν γράφετε κάτι εδώ μέσα να έχετε τα αρχίδια να το λέτε επώνυμα. Να βάζετε έστω ένα μέλι. Δεν είναι κρίμα να σας βρίζω δημοσίως;

Μου σκάει μέλι που λες όπου κάποιος δόκτορας μου έχει βάλει ένα άρθρο του ιν.γρ. Η δίαιτα Άτκινς προκαλεί καρκίνο του παχέως εντέρου λέει.

Ρε μεγάλε. Πες μου σε παρακαλώ. Είσαι αληθινός γιατρός; Έχεις τα πτυχία στον τοίχο; Γιατί μόνο με έναν τρόπο μπορώ να εξηγήσω τις παπαριές που γράφεις! Από κάπου τα παίρνεις!

Ο καρκίνος του παχέως εντέρου προκαλείται όταν κάποιος δεν τρώει φυτικές ίνες. Μου έβγαλες το συμπέρασμα τώρα εσύ, ότι αφού η Άτκινς απαγορεύει τους υδατάνθρακες και αφού οι φυτικές ίνες είναι υδατάνθρακες, όσοι κάνουν Άτκινς δεν τρώνε φυτικές ίνες.

Μάλιστα. Δηλαδή ο αστυνόμος είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνόμος είναι μπουζούκι, ε;

Άνοιξε τα στραβά σου ρε άνθρωπε. Διάβασε και κανένα βιβλίο.

ΟΙ ΦΥΤΙΚΕΣ ΙΝΕΣ ΣΤΙΝ ΔΙΑΙΤΑ ΑΤΚΙΝΣ ΔΕΝ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΥΔΑΤΑΝΘΡΑΚΕΣ!

Οι φυτικές ίνες αποβάλλονται από τον οργανισμό, από το παχύ έντερο ναι, αυτό που θα πάθει τον καρκίνο, κατά συνέπεια όταν μετράμε υδατάνθρακες αφαιρούμε τις φυτικές ίνες.

Net Carbs=Total Carbs-Fiber.

Έχει να πει κανείς άλλος καμιά μαλακία, ή να το κλείσω το ποστ;

Στο τραπέζι 5-6 άτομα. Συζητούν. Ανέμελα. “Πού ήσουν στο σεισμό;”

Η ιστορία που θα θελε ΜΟΝΟ να θυμάται :

“Είχα μόλις ξαπλώσει και νόμιζα ότι κάποιος κουνάει το κρεββάτι. Ή ότι είναι από αυτές τις ναυτίες που έχω όταν είμαι πολύ κουρασμένη. Μέχρι να καταλάβω ο πατέρας μου με είχε αρπάξει και είχαμε βρεθεί κάτω στον δρόμο.

Είχα 40 πυρετό εκείνες τις μέρες. Λοιμώδης μονοπυρύνωση, η ίωση των ερωτευμένων. Έίχα μόλις αλλάξει γκόμενο και ο νέος κατάφερε μετά από ώρα να επικοινωνήσει μαζί μου. Αχ πόσα μηνύματα αλλάξαμε! Ωραίο παιδί ο Γιώργος, κρίμα που δεν μας έκατσε.”

Η ιστορία που θα θελε ΜΟΝΟ να ξεχάσει :

“Το καλοκαίρι ο μικρός είχε πάει κατασκήνωση μαζί με δυο φίλους του. Πηγαίναμε και τον βλέπαμε κάθε Κυριακή. Αν δεν είχε και αυτά τα παιδιά δεν θα έμενε. Οι γονείς τους πολύ καλοί άνθρωποι. Ιδιαίτερα ο κύριος Δημήτρης. Καθόμασταν και πίναμε καφεδάκι μαζί μέχρι να ετοιμάσουν οι μανάδες τα παιδιά.

Ένα τηλέφωνο λίγες ώρες μετά τον σεισμό πάγωσε τους πάντες. Ο κύριος Δημήτρης δεν γύρισε. Ένα ένα βγαίνανε τα πτώματα από την Ρικομέξ. Τελευταίος ένας ψηλόλιγνος άντρας…”

Είναι εύκολο να το λες. “Δεν φταίει κανείς. Αυτοί που φταίγανε είναι ήδη νεκροί.”

Αλήθεια, πόσο εύκολο είναι να ξεχάσεις;;;

Ποτέ δεν περίμενα ότι θα βάλω το αγαπημένο μου τραγούδι για να θρηνήσω. Όμως τώρα που τα φώτα έσβησαν…

Ήταν 2002. Μην ρωτάς πότε ακριβώς. Καλοκαίρι και πέρα. Η βροχή ασταμάτητη. Αυτό μόνο θυμάμαι να σου πω. Έβρεχε…

Και μετά…

Οι δρόμοι με νερό 1 μέτρο. Η γιαγιά πάνω στο κρεββάτι. Έλα γιαγιά θα σε πάρουν τα νερά. Θα πνιγείς. Όχι εγώ το σπίτι μου δεν το αφήνω. Μαζί του θα χαθώ. Το ίδιο σπίτι που ζω εγώ τώρα. Βγάζαμε λάσπη μήνες μετά. Τις ταπετσαρίες δεν τις έχουμε βγάλει ακόμη. Εκεί που έχουν ξεκολλήσει βλέπεις τα σημάδια. Εκεί που σταμάτησε το νερό. Λίγα εκατοστά πριν μας κατασπαράξει.

Όχι μόνο σπίτια. Ζωές. Η θεία μπήκε όλη μέσα στα νερά. Νερά βρώμικα, μολυσμένα. Ο Κηφισσός δεν είναι το ποτάμι που ξέραμε. Λίγους μήνες μετά η ελιά στο πόδι της άρχισε να μεγαλώνει. Λίγους μήνες πριν η θεία έφυγε από τη ζωή. Καρκίνος…

“Εγώ που δεν έχω καμία διάθεση να κάνω παιδιά σκέφτομαι σε τι κόσμο θα φέρω τα παιδιά μου.”

Τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται. Είναι πολύ χειρότερα. Δεν καταστράφηκε η Πάρνηθα. Καταστράφηκε η ζωή μας. Οι στατιστικές και οι αναλύσεις δεν μου λένε τίποτα. Μου τα είπε η ίδια η ζωή, αυτοπροσώπως. Δεν θέλω να ακούσω τι θα κάνετε. Ξέρω πολύ καλά τι δεν κάνατε. Δυστυχώς…

Ίσως τώρα περιμένεις να σου πω τι να κάνεις. Να κάνεις αναδάσωση, να βοηθήσεις, να ξανακάνεις τα πράγματα όπως παλιά. Όχι. Δεν θέλω να κάνεις τίποτα ακόμη. Πρώτα πρέπει να θρηνήσεις. Έχεις ανάγκη τον θρήνο. Έλα λοιπόν, μαζί μου…

Κλάψε. Κλάψε δυνατά, με λυγμούς. Κλάψε όσο πιο πολύ μπορείς. Άσε την θλίψη να σε παρασύρει. Άσε την λύπη να σε πλημμυρίσει. Μην κρύψεις το πρόσωπο. Δεν είναι ντροπή να κλαις. Η ζωή σου δεν θα είναι ποτέ όπως παλιά. Έτσι απλά λοιπόν…

Κλάψε…

“ΟΙΚΟΣ ΑΝΟΧΗΣ πλήρως εξοπλισμένος, πολυτελής, εν λειτουργία, ενοικιάζεται, περιοχή Γκάζι, Βοτανικός”

Μαλάκα έχουνε αναδουλειές και οι πουτάνες…

Δεν έχω τίτλο να βάλω στο ποστ. Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω. Ή μάλλον ξέρω. Να δες. Η Βέγγος. Είμαι η, δεν είμαι ο, αυτό είναι το μόνο που θυμάμαι αυτές τις μέρες.

Θυμάσαι κάτι ταινίες παλιές με τον Βέγγο να τρέχει πανικόβλητος; Ε, αυτό που είδες είναι έργο. Γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή.

Δεν νομίζω ότι μπορείς να καταλάβεις τι συμβαίνει εδώ. Όχι γιατί είσαι χαζός, απλά γιατί αν καταλάβαινες το πιο πιθανό είναι πως δεν θα διάβαζες αυτό το ποστ. Δεν θα προλάβαινες!

Δεν ήταν μόνο η μεταγγραφική. Η μεταγγραφική τελείωσε. Τώρα έχουμε κάτι ελεύθερες και μετά νέα δελτία. Οι καταστάσεις φύγανε, οι υπογραφές μπήκανε, αλλά…

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Μακάρι να ήταν η μόνη έννοια μου 25 παίκτες.

Έχεις βρεθεί ποτέ σε καταστάσεις tim? Tim, δηλαδή Wind, αυτή που έχει το 50% της Tellas και πήρε και την Tim για να κάνει την πρώτη εταιρεία σταθερής και κινητής μαζί. Καλή η κίνηση, θα πιάσει.

Παρένθεση ήταν αυτό. Άλλη μια στις χίλιες. Το όνομα το ανέφερα γιατί έχει το καλύτερο logo ever. Θέλω. Το logo της ζωής μου…

Αυτό που δεν διευκρινίζει βέβαια η διαφήμιση, είναι τι γίνεται όταν οι άλλοι θέλουν και εσύ καλείσαι να δώσεις.

Δεν είναι καλό να είσαι ξερόλας το έχουμε πει. Όμως άπαξ και δώσεις μια φορά το μαθαίνουν το κόλπο. Ζητάνε συνέχεια. Ζητάνε και αυτά που δεν θα έπρεπε να ζητάνε.

Πήρε ο daddy κινητό. Ποιος θα μεταφέρει τα τηλέφωνα; “Πήγαινε σε ένα μαγαζί” του είπα. “Δεν μπορείς να μου το κάνεις εσύ;” Χρειάστηκε μία ώρα για να του πω πως δεν έχει λειτουργία μεταφοράς. Σημείωσέ το αυτό. Πήγε στο μαγαζί, έτυχε να είμαστε μαζί (έχω να σου πω ιστορία να γελάσεις από αυτή την “επίσκεψη”) και του λέει η κοπέλα θα τα αντιγράψουμε στην sim. Ευχαριστώ καλή μου, αυτό το κάνω και εγώ. Θα χαθούν όμως τα μισά δεδομένα. Του το πα του κακομοίρη. “Δεν υπάρχει άλλος τρόπος;” με ρώτησε. Ήξερε πως εγώ θα έχω τον τρόπο. Και αν δεν τον έχω, θα τον βρω. Τι να του απαντήσω λοιπόν; Ένα μήνα τον έχω με δύο τηλέφωνα να μουρμουράει ότι το τηλέφωνό του το καινούριο πήγε άχρηστο. Κάθησα σήμερα δύο ώρες και του άλλαξα όλα τα τηλέφωνα ώστε να περαστούν στην sim. Έφαγα άλλες δύο ώρες για να βρω πρόγραμμα να τα φτιάξει και να τα περάσει σωστά στο νέο τηλέφωνο.

Σημείωσες; 4 ώρες daddy.

Συνεχίζω με τον daddy. Θέλει να πάρει μια ψηφιακή μηχανή. Θα πάω στο τάδε κατάστημα ηλεκτρονικών, μου λέει. Αλλά… εσύ που φέρνεις τα πάντα από αμερική, δεν μπορείς να μου βρεις καμιά καλή; Μπορώ. Ξέρει πως μπορώ για αυτό ρωτάει. Μόνο που για να χτυπήσω μια καλή μηχανή πρέπει κάθε πρωί να αφιερώνω μισή ώρα να βάζω bids. Τρεις μέρες βάζω και ακόμη τίποτα. Φεύγουν οι άτιμες φεύγουν. Αλλά που θα μου πάει, θα την τσακώσω…

Συνεχίζουμε με μαγειρική. Το ψυγείο είναι γεμάτο φαγητά. Κάποιος πρέπει να μαγειρέψει. Ποιός; Έλα που ρωτάς κιόλας! Εγώ βρε! Μόνο που κάθε βράδυ φεύγω από εδώ στις 9-10 και γυρνάω σπίτι μετά τις 12. Πάλι καλά που δεν μένω με την μάνα μου και μπορώ και κάνω μπάνιο και βάζω πληντύριο στις 3. Τα μεσάνυχτα ναι.

Εκεί ανάμεσα έρχονται τα ασφαλιστήρια. Πρέπει να πάρω και τους πελάτες. Της 2ης δουλειάς, της ασφαλιστικής. Της πρώτης δεν σου λέω. Έχω να εισπράξω από πελάτη και ακόμη να τον πάρω τηλέφωνο.

Σου αφήνω έξω τα υπόλοιπα της ομάδας, δηλαδή εκλογές μέχρι 31 Ιούνη και μάζεμα χαρτιών για είσπραξη των 2 επιχορηγήσεων (Μας τις δώσανε, ναι!).

Μέσα σε όλα αυτά σκάει και μια τρομερή επαγγελματική ευκαιρία. Τέτοιο δώρο ούτε στα όνειρά μου (α ρε Δία, μία που στο είπα, μία που τους έκλεισες. Σε πάω λέμε!). Όμως θέλει ψάξιμο. Νομικό αρχικά και μετά να ξεσκονίσω τις γνώσεις σε java. Επίσης έχουμε και ένα άλλο project on hold όπου ο γκόμενος περιμένει να του γράψω ένα κομμάτι κώδικα για να συνεχίσει.

Ο γκόμενος είπα και ήρθε η ώρα του. Μωρέ τον ντρέπομαι. Τον καϋμένο τον έχω φλομώσει στο ψέμα. Όχι στη ηθελημένο ψέμα. Ούτε εγώ δεν ξέρω πως είναι ψέμματα όταν το λέω. Μετά γίνεται…

Ρωτάει ο κακομοίρης. “Ρε μωρό έχεις ξεκινήσει ένα γυμναστήριο και το άφησες στη μέση”. “Αύριο θα πάω” του λέω. Έτσι πιστεύω την ώρα που το ξεστομίζω. Μόνο που όταν έρχεται η ώρα να βάλω την φορμούλα και να πάρω τους δρόμους έχω ήδη τόσο work load που είναι αδύνατο να το αφήσω.

Μέσα στο φόρτο εργασίας αυτό είναι και τα δικά μας, τα τις εταιρείας. “Όλο με άλλα ασχολείσαι” μου λέει. Άδικο έχει; Αλλά αν δεν κάνω τα του daddy θα μουρμουράει όλη μέρα και αν δεν κάνω τα του γκόμενου, επίσης θα μουρμουράει όλη μέρα. Μην ρωτάς ποια από τις δύο μουρμούρες είναι χειρότερη, δεν έχω αποφασίσει ακόμη.

Αυτά που σου είπα είναι τα ελαφριά. Τα βαριά δεν στα λέω. Θα τα δεις και θα πάθεις ατύχημα. Βάζεις στοίχημα;

Αυτά που λες τα νέα. Βλέπω έρχεσαι που και που, διαβάζεις. Εγώ δεν διαβάζω. Γράφω που και που, διαβάζω και τα comments όταν έρχονται, αλλά να απαντήσω ούτε κατά διάνοια. Έκανα format και δεν έχω εγκαταστήσει και το bloglines. Άσε φαντάζομαι . 1 εκ. νέα ποστς! Άσε να ξελασκάρω λίγο και θα σου κάνω επίσκεψη. Για τα επείγοντα έχουμε το msn.

Σε αφήνω τώρα. Περιμένω πελάτη. Τι θέλει είπαμε; Α, ναι. Μια εξυπηρέτηση!!!

Για κάτσε ρε, έρχεσαι, τα σπας, αναλαμβάνεις την πολιτική ευθύνη και όλα μέλι γάλα;

Τι απαιτείς ρε; Πώς τολμάς να απαιτείς; Καταστρέφεις την περιουσία μου και έχεις το θράσος να απαιτείς;

Βγαίνεις και λες πως θα τα κάνεις όλα λαμπόγυαλο, θα βάλεις φωτιές, θα καταστρέψεις και άλλες περιουσίες και τολμάς και απαιτείς να μην σε σπάσουνε στο ξύλο;

Δώσατε ραντεβουδάκι έμαθα. Σήμερα στις 7. Θα βαλέτε μπουρλότο λέει σε όλο το δρόμο. Θα τα κάνετε όλα παρανάλωμα του πυρός. Θα σπάσετε αυτοκίνητα και μαγαζιά. Θα, θα, θα…

Τι δεν θα δινα να μαι μπατσίνα. Να σας πιάσω εγώ με τα ίδια μου τα χέρια. Μπλε να σας κάνω στο ξύλο. Σαν την στολή μου και ακόμη παραπέρα…

Να σου πω την αλήθεια ψιλοσοκαρίστηκα. Εντάξει εγώ έχω αρκετά προβλήματα με το παντρεμένο ζεύγος, ιδίως με την γυναίκα (μετά από κάθε συνάντηση, ολόκληρο σεντόνι ανεβάζω), αλλά τόσο άμεση αντίδραση δεν την περίμενα. Να κόψει τελείως τα πάρε δώσε!

Φοβήθηκα στην αρχή. Δεν θα ήμουν ποτέ εγώ αυτή που θα έκανε τον γκόμενό μου να χάσει τους φίλους του. Απλά θα έβαζα το καλό μου χαμόγελο, τις ωτοασπίδες και θα τον συνόδευα σε όλες του τις συναντήσεις. Σιγά δυό ώρες είναι…

Τι δεν του είπα. Δεν είναι το θέμα αν κάνει το σωστό. Το θέμα είναι ότι δεν ήθελα να είμαι εγώ η αιτία. Πρώτα αυτό και μετά όλα τα άλλα. Οι γκόμενες έρχονται και παρέρχονται…

Αυτό που κατάλαβα όμως είναι πως εγώ ήμουν απλά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Πρακτικά η γνώμη μου εξέφραζε και τον ίδιο. Μόνο που εκείνος δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι απλά “δεν πάει άλλο”. Δεν μπορούσε να το χωνέψει…

Να σου πω κάτι; Πριν τον γνωστό γάμο, της κολλητής, νόμιζα πως εγώ ήμουν η πρωταγωνίστρια στην ζωή της. Πως ασχέτως αποστάσεως, εγώ θα ήμουν η πρώτη που θα μάθαινε τα νέα της, η πρώτη που θα ήταν δίπλα της κλπ. Στον γάμο ανακάλυψα ότι είμαι απλά μια κομπάρσα. Μια γκεστ για την ακρίβεια. Το ακριβό όνομα που θα εμφανιστεί στην παράσταση για να ανεβάσει την τηλεθέαση.

Μετά το γάμο τα ξαναέβαλα κάτω. Παλιά τα Σάββατα μου τα άφηνα ελεύθερα το απόγευμα, μήπως ανέβει από το νησί και θελήσει να με δει. Ήξερα ότι κάθε δυο Σάββατα ανεβαίνει. Περίμενα εναγωνίως να με πάρει, άφηνα τα πάντα σύξυλα προκειμένου να την δω κλπ. Όμως όπως ανακάλυψα, υπήρξαν πολλά Σάββατα που ανέβηκε και δεν πήρε καν ενα τηλέφωνο. Έτσι να πει οτι δεν έχει χρόνο. Τι χρόνος και μαλακίες. Μια πόρτα είμαστε…

Έτσι, όταν μου είπε τις αποφάσεις του ο γκόμενος, μετά τις πρώτες αντιδράσεις, του είπα πως κατάλαβα. Αν δεν θες να δεις κάποιον υπάρχουν πλείστες δικαιολογίες. Θυμάμαι κάνανε παράπονα πως δεν τηλεφωνιόμαστε. Δεν τους παίρνουμε να βγούμε λέει. Hello!!! Εγώ είμαι αυτή με το free πρόγραμμα. Πες μου μια φορά που με έχεις πάρει και έχω πει όχι. Εντάξει ίσως είχα κανονίσει, αλλά αν δεν ήταν σήμερα, ήταν αύριο. Δεν σε έχω βάλει ποτέ στην άκρη…

Εσύ όμως -και αρκετοί άλλοι “εσύ” όπως αποδείχτηκε- έχεις άλλες προτεραιότητες. Εντάξει δεν αντιλέγω. Το σπίτι, τα παιδιά. Μαλακίες λέω. Αν θες όλα τα προλαβαίνεις.

Το θέμα όμως πλέον έχει περάσει σε άλλη βάση. Δεν είναι πλέον αν θες εσύ. Είναι αν θέλω εγώ. Ήθελε πολύ δύναμη ομολογώ. Όμως αγαπητέ μου γκόμενε, μόνο συγχαρητήρια μπορώ να σου δώσω. Επιτέλους έκοψες τον ομφάλιο λώρο. Οι παιδικοί μας φίλοι, δεν είναι πλέον οι ίδιοι που ήταν ως παιδιά. Είναι ενήλικες. Το ίδιο και εμείς. Οι απόψεις, οι αντιλήψεις, οι πεποιθήσεις, οι προτεραιότητες, αλλάζουν.

Όπως σου είπα και στο μήνυμα : “Οι φίλοι είναι σαν τους γκόμενους. Πρέπει να διώξεις τον προηγούμενο για να πας στον επόμενο.”

Time to move on λοιπόν. Εύγε!

Εσύ τώρα περιμένεις να την πέσω στα μπατσόνια. Να τα βρίσω, να τα χλευάσω, να τα καταδικάσω. Να πω, “ντροπή και αίσχος” και να αρχίσω τα καντήλια. Να είμαι μια politically correct ελληνίδα πολίτης. Αμ δε!

Εγώ καταρχήν έχω παρελθόν αριστερό. Κεντρώο για την ακρίβεια, αλλά για μένα το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα ήταν αριστερό. Όταν λέμε αριστερό, εννοούμε πως έγερνε προς την μεριά του λαού, χωρίς να μπλέκει σε κομμουνισμούς και μαλακίες. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ μην ρωτάς τι είναι. Ανύπαρκτο. Έχω επίσης έναν μπαμπάκα που η χούντα κόντεψε να σκοτώσει. 2-0 λοιπόν.

Ο λόγος που σου θυμίζω τα παραπάνω, είναι για να μην βιαστείς να πεις “δεξιάντζα του κερατά είναι, τέτοια λέει”.

Έχω γνωρίσει πολλούς μπάτσους. Υπερβολικά πολλούς. Για έναν περίεργο λόγο η μικρή πικρή μου ομάδα έχει αναδειχθεί σε μπατσομαζώχτρα. Ο ένας φέρνει τον άλλο, είναι και καλοί οι άτιμοι, τι να κάνεις; Κάθε χρόνο ένα 10 με 20 % των παικτών μας είναι μπάτσοι. Τους έχω από κοντά λοιπόν.

Το πρώτο που θα σου πω είναι πως έχουν “authority issues”. Επί το ελληνικότερο, έχουν πάντα δίκιο. Αγύριστα κεφάλια. Θέλει ειδικό τρόπο για να τους μιλήσεις ώστε να σε ακούσουν. Σε ακούνε, απλά έχουν το δικό τους περίεργο κουμπί. Μου βγήκε η ψυχή μέχρι να το βρω…

Το δεύτερο που θα σου πω είναι πως οι μπάτσοι δεν είναι κακά παιδιά. Είναι δηλαδή, αλλά μόνο όταν χρειάζεται. Υπάρχουν μπάτσοι υπερβολικοί. Υπάρχουν μπάτσοι που δεν κάνουν καλά την δουλειά τους. Υπάρχουν μπάτσοι άξεστοι. Γουρούνια.

Απάντα μου όμως σε τρία ερωτήματα σε παρακαλώ.

Πρώτον. Μόνο κακοί μπάτσοι υπάρχουν; Δηλαδή δεν υπάρχουν κακοί εφοριακοί; Κακοί δημόσιοι υπάλληλοι; Κακοί καθηγητές; Κακοί φοιτητές; Αλήθεια γιατί αυτόματα αναγορεύουμε τους μπάτσους σε κακούς, την στιγμή που αυτοί είναι που φροντίζουν να μην υπάρχουν οι κακοί;

Δεύτερον. Ο μπάτσος που δουλεύει στο τμήμα της Ομόνοιας, νομίζεις πως περνάει όμορφα; Είναι εύκολη η δουλειά του; Δεν δουλεύει στο τμήμα Φιλοθέης. Στην Ομόνοια δουλεύει. Έχει να αντιμετωπίσει καθημερινά απειλές ακόμη και για την ζωή του. Ένα από τα “παιδιά” μου είχε πιάσει έναν από τους πιο διαβόητους κακοποιούς της Ελλάδας. Ήταν εύκολο αυτό νομίζεις;

Τρίτον. Λες πως τους χτυπάνε και τους κακομεταχειρίζονται. Hello!!! Αν θυμάσαι, αυτοί οι δύο, του βίντεο, είχαν μόλις αρπάξει την τσάντα μιας γριούλας και την είχαν ρίξει κάτω. Αυτοί είναι οι κακοί. Ή μήπως ήταν η γριούλα; Για να ήταν η γριούλα η μάνα σου ή η πολυαγαπημένη σου γιαγιάκα, να σου πω εγώ τι θα τους έκανες. Θα τους σταύρωνες το λιγότερο.

Ναι συμφωνώ. Οι μπάτσοι είναι απλά εκτελεστές του νόμου. Δεν έχουν δικαιοδοσία πάνω σου. Μόνο να σε συλλάβουν μπορούν. Ναι συμφωνώ. Οι μπάτσοι το παρακάνουν μερικές φορές.

Αλλά πίστεψέ με. Οι εγκληματίες το ζήτησαν. Οι εγκληματίες παρανομούν. Παρανομούν το καταλαβαίνεις; Οι εγκληματίες είναι οι κακοί. Όχι τα μπατσόνια.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα βιαστείς να καταδικάσεις ελαφριά τη καρδία τους μπάτσους για υπερβάλλων ζήλο, σκέψου…

Αν ήσουν εσύ στην θέση της γιαγιάκας… τι θα έκανες;;;

Αν έχεις αφεντικό δίπλα, στείλτο.
Αν έχεις ομοφοβικό δίπλα, στείλτον.
Αν έχεις κομπλεξικό δίπλα, στείλτον.

Αν εσύ είσαι οτιδήποτε από τα παραπάνω, κλείσε το παραθύρι.

Το βιντεάκι που θα δεις, κυκλοφορεί ευρέως στα κινητά. Σε mp3 δεν το βρήκα, οπότε… Κάποια παιδάκια προχώρησαν στην οπτικοποίηση, η οποία είναι αρκετά καλή.

Ο καλύτερος τρόπος να το δεις, είναι να το ακούσεις. Πάτα το play κλείσε τα μάτια και… απόλαυσε!

ΤΕΛΟΣ!

Μακάρι να ήταν μόνο αυτό όμως…

Η χτεσινή βραδιά ήταν από τις χειρότερες τις ζωής μου. Όχι όπως την φαντάζεται κανείς. Ήταν από τις χειρότερες γιατί το να φτάνεις σε σημείο να γλυτώνεις κρίση την οποία παραλίγο να προκαλέσει κάποιος “φίλος” σου, είναι απλά, τραγικό.

Θυμάμαι είχα έναν γκόμενο. Τον γνωστό Μάκη. Ένα βράδυ τσακωθήκαμε άσχημα. Θα κάνω κρίση, έλεγα. Μαλακίες απαντούσε. Δεν με πίστεψε ποτέ. Στις 3 το βράδυ γύρισα σπίτι, με τα νεύρα στα κάγκελα. Την επομένη, με το που ξύπνησα, σωριάστηκα στο πάτωμα…

Δεν καπνίζω, στο έχω πει; Δεν ένοιωσα ποτέ την ανάγκη για τσιγάρο. Βασικά όταν άρχισα να καταλαβαίνω το τσιγάρο, είχα ήδη αρχίσει τις κρίσεις. Οπότε σκέφτηκα πως ποτέ δεν θα έβαζα στο στόμα μου κάτι που θα με οδηγούσε γρηγορότερα στον θάνατο. Είχα ήδη αρκετά…

Ένας γιατρός που όσο έπαιρνα τα φάρμακα, με ρώτησε αν καπνίζω. Νόμιζα ότι το έλεγε για να με καρφώσει. Η απάντησή του με εξέπληξε. “Ξέρεις, όταν αισθάνεσαι τρομερή πίεση, άναβε κανένα τσιγαράκι. Μην το κάνεις συνήθεια, αλλά αν δεν υπάρχει τρόπος να ηρεμήσεις, το τσιγάρο είναι η εύκολη λύση.” Ζήτημα είναι αν έχω κάνει 30 τσιγάρα στην ζωή μου. Τα δύο χτες…

Οι “φίλοι” αποφάσισαν να πάμε κάπου χλιδάτα. 10 ευρώ το κεφάλι. Δεν είχαμε αντίρρηση. Θα είχαμε αν το ξέραμε από πρίν δηλαδή…

Τις μαλακίες διαδέχτηκαν οι σοβαρότητες. Άτιμη ζωή και παξιμαδοκλέφτρα κλπ. Δεν τους έχω πει την ιστορία της επαγγελματικής μου ζωής. Δεν ξέρουν από που ξεκίνησα, πώς πέρναγα κλπ. Αυτά όμως που άκουσα…

Δεν το δέχομαι. Δεν είμαι υποχρεωμένη να σου πω ποια είμαι. Δεν είσαι άτομο το οποίο αξίζει να ξέρει ποια είμαι στην τελική. Αλλά ειλικρινά μετά από όσα άκουσα χτες, αμφιβάλλω αν θα ξαναδείς την φάτσα μου…

Ένα κύρηγμα άνευ προηγουμένου λοιπόν. “Μα δεν είστε ευχαριστημένοι με την ζωή σας;” Όχι!!! Αν μου βρεις εσύ έναν Έλληνα που να είναι ευχαριστημένος με την ποιότητα ζωής στο Ελλάντα, να μου τον δείξεις να τον βάλω στον κύριο Ρίπλεϊ. Μας γαμάνε κάθε μέρα, δεν το βλέπεις;

“Μα πρέπει να σκύψετε το κεφάλι και να το βουλώσετε. Έτσι είναι η ζωή.” Έτσι είναι η δική σου ζωή. Γιατί εγώ δεν είμαι από αυτούς που συμβιβάζονται. Μπορεί ποτέ να μην καταφέρω τίποτα, αλλά τουλάχιστον θα έχω την ικανοποίηση ότι προσπάθησα.

“Μα τι κάνετε τόσα χρόνια; Όλο κάθεστε. Για αυτό δεν έχετε λεφτά!” Βρε ηλίθια. Βρε μαλακισμένη. Μου έχουν βγει τα μάτια μπροστά στο μαραφέτι για να στήσω μια επιχείρηση. Έχω περάσει μήνες και μήνες με 100 ευρώ στην τσέπη. Έχω χάσει τον ύπνο μου, έχω χάσει την υγεία μου, για να μπορέσω να κάνω αυτό το μαγαζάκι να δουλέψει. Έχω δώσει την ζωή μου όλη για μια ελπίδα στο αύριο. Σου φαίνομαι να κάθομαι;

“Μα όλο παραπονιέστε. Κοιτάξτε και αυτούς που ζουν στα όρια της φτώχειας!” Ωραίο παράδειγμα προς μίμηση είσαι εσύ! Επειδή υπάρχουν άλλοι που ζουν χειρότερα από εμένα πρέπει να είμαι ευτυχισμένη. Ρε να σε κάνουμε πρωθυπουργό! Τέτοιες παπαριές μας λένε όλη μέρα. Άνω θρώσκω είμαι ρε γαμώτο. Ψηλά κοιτάω, μπροστά θέλω να πάω, όχι πίσω.

“Αν βγάζετε περισσότερα, θα ξοδεύετε περισσότερα, οπότε πάλι δεν θα σας φτάνουν.” Ρε πας καλά; Τώρα έχω 100 ευρώ στην τσέπη μου και αισθάνομαι πλούσια! Δεν είμαι θύμα, καταναλωτικό όργιο. Αν δεν το έχω ανάγκη δεν θα το πάρω. Δεν στο λέω έτσι. Πώς νομίζεις ότι πήγα στο νησάκι. Τα είχα στην άκρη ρε. Και τώρα έχω. 100, 200, 300, ό,τι δεν χρειάζεται να ξοδευτεί, το βάζω στην άκρη. Έχω μάθει να ζω με μηδέν ευρώ την ημέρα. Τώρα με τα 100… κάνω και αποταμίευση!

“Πες και εσύ Νημερτούλα την γνώμη σου!”

Στο πα; Δεν στο πα. Κουβέντα δεν έβγαλα όλο το βράδυ…

Ναι βρε μαλάκα ο θεός θα τον σώσει. Αυτοί οι γιατροί τίποτα δεν κάνουν. Άχρηστοι είναι.

Τράγος με πρόβλημα στο κολάντερο. Οποία σύμπτωσις!

Ώρα 6,51. Η Νημερτής μόλις έχει μπει στο γραφείο και μόλις έχει αφήσει κάτω το τηλέφωνο (το 1000στο για σήμερα), ενημερώνοντας τον προπονητή για τις προθέσεις κάποιων παικτών και καλώντας τον σε συνάντηση (την 2000στη για αυτή την εβδομάδα) το βράδυ, για να συζητήσουν -τι άλλο;- τις μεταγγραφές.

Την αμέσως επόμενη στιγμή, πατάει το κουμπάκι της τηλεόρασης, βάζει ΕΤ1 και παίρνει τον γκόμενο τηλέφωνο (ναι ζω!). 

Νημερτής : Έλα μωρό, βλέπεις Ολύμπιακό;

Γκόμενος : Ναι τώρα το έβαλα.

Νημερτής : Δεν τα πάμε καλά ε; Θα χάσουμε, στημένο είναι.

Γκόμενος : Τι λες ρε μωρό, μια χαρά παίζουμε!

Νημερτής : 74-72 είναι πού το βλέπεις το καλά;

Γκόμενος : Τι λες βρε, τώρα άρχισε!

Νημερτής (κοιτώντας την τηλεόραση και επιμένοντας) : Μα το λέει ξεκάθαρα!

Γκόμενος : Τι λέει για πες μου;

Νημερτής : Σαν Αντόνιο 74 – Κλίβελαντ 72…

Άντε να τελειώσει η μεταγγραφική γιατί θα ξεχάσω και το όνομά μου έτσι όπως πάει…

Τόσους και τόσους έχει πάρει ρε πούστη μου ο θεός, αυτόν εδώ κάτω τί τον αφήνει; Αν τον πάρει θα μου πεις θα έρθει ο επόμενος αλλά… Ένας καλός άνθρωπος να πάει στην εντατική να τραβήξει μερικά καλωδιάκια δεν υπάρχει;

Ανακυκλώνομαι…

Τελικά αυτό το “δεν θα το συζητήσουμε τώρα” έχει πάρει σοβαρές διαστάσεις. Μα πού πήγε η καλή Νημερτούλα; Γεροπαραξενιές…

Η τελευταία μου αξιοσημείωτη αντίδραση, ή καλύτερα μισανθρωπική αντίδραση έλαβε χώρα το Σάββατο.

Μετά από ώρες σεταρίσματος ενός σέρβερ, εκεί στις 11 το βράδυ, αποφασίσαμε να βγούμε για καφεδάκι με ένα φίλο. Είναι ο γνωστός φίλος που είναι πολύ καλό παιδί, αλλά επιμένει πως οι μπριζόλες έχουν υδατάνθρακες, η ΑΕΚ έχει καλύτερη ομάδα από τον Ολυμπιακό και…

Αχ τι θα σας κάνω όλους εσάς τους ειδήμονες; Εγώ λέω να σας βάλουμε σε μια γυάλα να σας θαυμάζουμε. Να ακούμε τις σοφίες σας και να μένουμε με το στόμα ανοιχτό. Να φωτίσετε τον κόσμο…

Οι αρχαίοι το έλεγαν : “Η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας.” Δεν το λέγανε τυχαία. Κάτι είχαν στο μυαλό τους. Μήπως… εμένα;;;

Η κουβέντα μας εξελισσόταν στα κλασικά πρότυπα εκείνο το βράδυ. Παπαριές που λέω εγώ. Είναι ωραίες οι παπαριές, να ξεσκάς και λίγο. Άσε που είχα και ένα κεφάλι καζάνι από το σετάρισμα. Τι να συζητήσουμε τώρα; Για το σύμπαν;

Δυστυχώς το είχε η μοίρα μου. Το είχε το ριζικό μου. Έπρεπε να συζητήσουμε για το σύμπαν. Των υπολογιστών.

Όπως κάθε κόσμος λοιπόν, έτσι και αυτός των υπολογιστών έχει έναν θεό. Μία θεά για την ακρίβεια. Εμένα. Δεν είναι θέμα περιαυτολογίας. Αλλά μέχρι στιγμής άνθρωπο που να ξέρει κάτι που δεν ξέρω δεν έχω βρει. Ή και να μην το ξέρω σε μερικές ώρες θα το έχω μάθει. Ώρες, όχι μέρες. Ο καθένας μπορεί να το κάνει αυτό. Με την προϋπόθεση ότι έχει το χάρισμα (δεν μπορούσα να έχω καλή φωνή, κομπιουτεριστικό μυαλό έπρεπε να έχω! Άντε να κάνεις καριέρα τώρα). Εντάξει εκεί στο “ο καθένας” προσθέστε το “ο καθένας που έγραψε το πρώτο του πρόγραμμα στα 7 και φέτος τον Αύγουστο κλείνει αισίως 20 χρόνια ως προγραμματιστής”.

Τέλος και πάντων. Το θέμα μας είναι η εξειδίκευση. Εκεί το πάω. Δεν μπορείς κύριέ μου να μου διαβάζεις 5 ποστς σε ένα φόρουμ και μετά να μου το παίζεις ειδήμων! Δεν μπορείς να επιμένεις ότι “έτσι είναι γιατί ασχολούμαι δύο χρόνια” την στιγμή που αυτή που κάθεται απέναντί σου ασχολείται με το θέμα πριν ακόμη δημιουργηθεί! Άντε διαβάσαμε 5 τόπικς και γίναμε όλοι ειδικοί; Έλεος!

Το έλεος δεν θα το έλεγα το ξέρεις. Όχι η παλιά Νημερτούλα τουλάχιστον. Η νέα πάντως διέκοψε την κουβέντα απότομα, αφήνοντας τον γκόμενο να κάνει κουμάντο -5 λεπτά άντεξε ο άνθρωπας- και άρχισε να ελέγχει ένα ένα τα φρεσκοβαμμένα νύχια της. Πέτυχε το μανικιούρ; Είναι όλα τα νυχάκια λιμαρισμένα ίσια; Μήπως θέλει κανένα φτιάξιμο πάλι;

Το ότι έχω αλλάξει σε σύντομο χρονικό διάστημα είναι γεγονός. Μέσα σε ένα χρόνο έχω μειώσει τα όρια ανοχής μου κατά πολύ. Εκείνο που έχει αρχίσει να με φοβίζει είναι κατά πόσο τελικά, μην αντέχοντας τις αντιπαραθέσεις, θα καταλήξω μια… γεροπαράξενη…

 …Και η νύφη γκαστρωμένη!

Ποιος να μου το λεγε ότι η παροιμία θα γινόταν πραγματικότητα. Ούτε στον χειρότερό μου εφιάλτη…

Πήγα στον γάμο που λες. Σε έναν γάμο αλλιώτικο από τους άλλους. Μάλλον στον πιο θλιβερό γάμο που έχω παρευρεθεί.

Τα πράγματα ξεκίνησαν δύσκολα. Θα έπρεπε να μην τα πω τώρα, αλλά ταιριάζουν στον τίτλο. Μεταφορικώς και ειδικώς.

Δύο άτομα ένα διήμερο σε νησί. Κόστος 200 ευρώ. Εκ των οποίων τα 100 στα εισητήρια. Πες μου σε παρακαλώ πώς περιμένει ο γαμημένος ο τουρισμός να αναπτυχθεί όταν για να πας σε ένα νησί θες 100 ευρώ; Με το αργό πλοίο ε; Το γρήγορο είχε 160!

Να σου πω τώρα για τις τιμές. Το νησί είναι κοντά στην Αττική. Όχι δεν είναι η Κρήτη. Στα μισά βάλτο. Ξαναπες μου σε παρακαλώ, γιατί το σουβλάκι είχε 1,90 και μια μερίδα γύρος 6,80; Ρε εδώ βλέπουμε στον Πειραιά 5,50 ευρώ την μερίδα και λέμε είναι ακριβή. Πόσο πια έχουν πάει αυτά τα μεταφορικά;

Το δωματιάκι στα 30 ευρά στάνταρ. Το δίκλινο ε; Εγώ όταν τα είχα αφήσει για 3κλινο με ράντζο για 4ο κρεββάτι πληρώναμε 5 χιλιάρικα. 15 ευρώ δηλαδή. Ξανά δηλαδή, το 4κλινο στις μέρες μας πόσο έχει; Απαπαπα δεν είμαι εγώ για οικογένειες…

Άντε στην έκανα την πάσα. Οικογένειες. Με τόσα που βλέπω θα μείνω για πάντα… αστεφάνωτη!

Να πω την αλήθεια μου, ποτέ δεν με είχα φανταστεί με νυφικό. Δεν ήμουν σαν τα άλλα κοριτσάκια. Λες από τότε να είχα στο νου να αποσχιστώ από το παπαδαριό; Μπα… Το ότι δεν έχω καμία πρόθεση να γίνω μάνα, τουλάχιστον στα επόμενα 7 χρόνια, το έχεις καταλάβει φαντάζομαι. Δεν είμαι εγώ για τέτοια…

Ορισμένες φορές αναρωτιέμαι μήπως έχω γαμοφοβία. Όχι το σεξ καλέ, τους γάμους μήπως φοβάμαι. Αν και τις δεσμεύσεις δεν τις φοβάμαι. 6 χρόνια κοντευώ με τον λόβερμποϋ. Απλά αυτό το “αν αποφασίσεις να χωρίσεις θες 3 χρόνια για να βγει το διαζύγιο και πόσα λεφτά για δικηγόρους” μου κάνει ένα κάτι. Με θέλω ελεύθερη, να μπορώ να φύγω όποτε θέλω. Άσχετα με το αν δεν φύγω ποτέ. Τώρα που το σκέφτομαι, μήπως αν κάναμε το διάζύγιο να βγαίνει μπαμ, μπαμ, είχαμε περισσότερους και πιο ευτυχισμένους γάμους; Λέω εγώ τώρα η… ειδικός!

Ξεφύγαμε όμως, ξεφύγαμε.

Λοιπόν που λες στον γάμο είμασταν κοντά 8 κοπέλες να ετοιμάσουμε την νύφη. Υποθετικά αυτές οι συνάξεις έχουν πολύ χαβαλέ και σχόλια κλπ κλπ. Μόνο που… Μόνο που εγώ ήμουν εκτός. Εκτός κλίματος. Κανείς δεν ήταν δηλαδή, αλλά εγώ ήξερα. Ήξερα ότι πρόκειται για έναν γάμο που κανείς δεν ήθελε -όχι με την κοιλιά τούρλα τουλάχιστον-, για ένα παιδί που κανείς δεν ήθελε -όχι τόσο σύντομα τουλάχιστον- για μια τελετή που δεν έπρεπε να γίνει.

Το προηγούμενο βράδυ είχα πάει σπίτι της και τα λέγαμε. Μέσα στο κλάμα και την θλίψη η μικρή και εγώ να ψάχνω τρόπο να την ευθυμίσω. Κάτι κατάφερα αλλά… τέτοια ώρα τέτοια λόγια.

Την ημέρα του γάμου, βλέποντάς την να προσπαθεί να πετάξει μαλακίες για να γελάσουμε, ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Από την άλλη τους έβλεπα όλους απομακρυσμένους. Σαν να ήταν μιαρή, βρώμικη.

Ξέρεις έχω ένα κακό (μακάρι να ήταν μόνο ένα). Στις φιλίες μου επειδή έχω συνηθίσει να είμαι η “δυνατή”, ορισμένες φορές καταλήγω να είμαι πιο “απόμακρη”. Γιατί δεν μπορείς να κρίνεις σωστά αν είσαι ένα με τον άλλο. Αν καλείσαι να λύνεις συνεχώς προβλήματα -μην πεις αν αυτό είναι φιλία, τα έχουμε ξαναπεί- δεν μπορείς να πεις του άλλου “κάνε λάθος”.

Έβλεπα μια κοπελίτσα, φίλη επίσης της μικρής που την έβαφε. Φαινόταν πιο κοντά της. Αναρωτιόμουν τι της είχε πει. Για να έχει τέτοια χαρά, μάλλον τίποτα. Δεν έχω έρθει ποτέ τόσο κοντά με άνθρωπο. Με τις φιλενάδες μου ποτέ δεν κάναμε αυτό που λέμε “girly stuff”. Ίσως οι άλλες κάνανε, εγώ δεν είχα καμία διάθεση να συμμετάσχω. Δεν ήμουν σαν τα άλλα κοριτσάκια το έχουμε ξαναπεί. Ούτε προτιμούσα τα κατσαβίδια από τις κούκλες. Μου άρεσαν και τα δύο. Εξίσου.

Αυτό που έφτασα να αναρωτιέμαι είναι αν τελικά μπορώ να γίνω σαν τους άλλους ανθρώπους. Αν μου δίνανε το “δικαίωμα” να κάνω λάθος, μπορεί. Αν μου δίνανε το δικαίωμα να είμαι ευάλωτη, επίσης μπορεί. Μπορέλι, που λέγαμε και επί εποχής του στον βάζελο…

Πάλι για μένα μιλάω, είδες; Εγώ, εγώ, εγώ. Εγωϊστρια είμαι τελικά. Τώρα να δεις, με αυτό που θα διαβάσεις.

Ξέρεις τι σκεφτόμουνα όλη την ώρα; “Πώς μπόρεσες και μου το έκανες αυτό;” Σκεφτόμουν την πάρτη μου και μόνο. Μάλλον είμαι ακόμη σε φάση άρνησης τελικά.

Από την άλλη ήθελα να την αρπάξω και να φύγουμε μακριά. Να φωνάξω ένα τεράστιο “σκάστε” σε όλα τα κοράκια που την τριγύριζαν με τον “καλό” λόγο στο στόμα, να πάρουμε δυο ρούχα και να έρθουμε εδώ, στον Πειραιά. Δεν με νοιάζει αν ήθελε τον άντρα την ή όχι. Αρκεί να ήταν μακρυά από τους καλοθελητές. Τελικά είναι καλό να ζεις στην ανωνυμία ορισμένες φορές…

Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Το κουμπάκι το undo ψάχνω τόσες μέρες αλλά τίποτα. Την Κυριακή λέω να την πάρω τηλέφωνο. Φοβάμαι. Φοβάμαι να ακούσω την κλαμμένη της φωνή και εγώ να μην μπορώ να κάνω τίποτα. Γαμώτο πώς τα φέρνει έτσι η ζωή;

…Ήταν άνοιξη. Ο καιρός έκανε τα τρελά του. Είχαμε αποκλειστεί στο νησί για 5 μέρες. Πρότεινε να πάμε στην παραλία. Εκείνη, εγώ, δυο θερμός με τσάι, το χιόνι να πέφτει και εμείς να τραγουδάμε…

Άσε μας ρε Αμαλία. Ωραία τα κατάφερες. Ήρθες, είδες και απήλθες. Μια χαρά σε βρίσκω. Εσύ σουλατσάρεις στον πάνω κόσμο και εμείς στον κάτω… Γάμησέ τα Αμαλάκι, γάμησε τα…

Αλήθεια τώρα που το σκέφτομαι, αναρωτήθηκες ποτέ γιατί δεν έβαλα ένα μπανεράκι σου; Ένα “σώστε την Αμαλία”, ένα “για την Αμαλία” ένα κάτι να δείξω και καλά ενδιαφέρον;

Τι ενδιαφέρον να δείξω ρε Αμαλάκι; Έτσι το δείχνουνε το ενδιαφέρον;

Έχει πήξει το μάτι μου με μπάνερ. Σε κάθε σάιτ “σώστε τη χελώνα καρέτα καρέτα”, “σώστε τον στρατιώτη Ράιαν”, σώστε τον τάδε, σώστε τον δείνα, σώστε τον κόσμο. Σαν το χοίρος (καλά το γράφω) έχουμε γίνει. Save the cheerleader, save the world…

Εμένα ρε Αμαλάκι όμως μπορείς να μου πεις ποιος θα με σώσει; Όχι εσένα, ΕΜΕΝΑ.

Γιατί εγώ ρε Αμαλίτσα, δεν έχω καμιά δακρύβρεχτη ιστορία να σου διηγηθώ. Πόνεσα, υπέφερα, αλλά τα κατάφερα. Έζησα ρε Αμαλάκι. Έζησα για να δω την θεία μου να πεθαίνει από επιληπτική κρίση 3 ωρών. Έζησα για να πάω στο δωμάτιό της να μαζέψω και να δω πήχτρα τα γλυκά και τα κουλούρια. Έζησα με το αναπάντητο ερώτημα “και αν της είχαν πει για την διατροφή; Μήπως έκανε ηπιότερη κρίση; Μήπως δεν έκανε καθόλου κρίση; Μήπως τώρα ζούσε;”

Τι να με κάνουν εμένα τα κανάλια και οι εφημερίδες Αμαλάκι; Σφύζω από ζωή. Φαινομενικά ή ουσιαστικά, δεν έχει σημασία. Εγώ δεν θα σε κάνω να κλάψεις. Ένα well you go girl θα πεις, το πολύ. Ούτε θα καταλάβεις την επιληψία μου, ούτε θα πάρεις πρέφα καν πως είμαι άρρωστη. Έτσι δεν κάνουμε νούμερα, έτσι δεν κάνουμε τηλεθέαση.

Αλλά και να θέλανε να με βγάλουνε, τι να τους πω; Ξέρεις διάβαζα το ποστ σου, μετά που έγινες διάσημη και ήθελα να σου γράψω. Να σου γράψω ότι εγώ την γλύτωσα γιατί απλά αμφισβήτησα τους γιατρούς. Άντε πες το εσύ δημόσια αυτό. Άντε πες “ζω χωρίς φάρμακα και χωρίς κρίσεις, επειδή έκανα του κεφαλιού μου. Ή μάλλον του κεφαλιού των Αμερικάνων γιατρών που έχουν το μυαλό μέσα στο κεφάλι.” Θα σε σταυρώσουν, γιατροί και κανάλια. Και ξέρεις είναι από τα αγαπημένα τους θέματα η σταύρωση.

Μπήκα αρκετές φορές και διάβαζα σχόλια. Συμπάσχω, συμπάσχω, συμπάσχω. Όχι δεν συμπάσχω. Έχω δικά μου προβλήματα να λύσω. Εχώ να λύσω προβλήματα που κανένα γαμοκράτος δεν θέλησε να λύσει. Όχι γιατί δεν μπορούσε, γιατί δεν ήθελε.

Έχεις δει τηλεμαραθωνίους που γίνονται κατά καιρούς; Ο τάδε έδωσε τόσα, ο δείνα τόσα, δώσε και εσύ για να μην σε πούνε αχάριστο. Δώσε από το υστέρημά σου, να κάνεις μια καλή πράξη. Να ικανοποιήσεις τον εγωϊσμό σου. Γιατί για αυτό δίνεις. Αν δεν έδινε κανείς, δεκάρα δεν θα έδινες και εσύ. Να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου θες. Λες και τα 20 ευρώ σου θα χτίσουν το νοσοκομείο.

Αλήθεια έχεις αναρωτηθεί ποτέ… ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΣΤΕΡΗΜΑ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΧΤΙΣΤΕΙ ΕΝΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ; Δεν πληρώνεις φόρους; Δεν πληρώνεις για ασφάλιση; Δεν πληρώνεις κάθε τρεις και λίγο και για ασήμαντη αφορμή τα κέρατά σου σε αυτό το κράτος; Γιατί το κράτος θέλει να στερηθείς και άλλο για να κάνει το αυτονόητο;

ΟΧΙ ΡΕ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΚΡΑΤΟΣ! Θα με γαμάς κάθε μέρα και μετά θα μου κάνεις και τηλεμαραθωνίους για να μου χτίσεις αυτά που ήδη έπρεπε να μου έχεις χτίσει από αυτά που ήδη σου δίνω; Δεν σου φτάνουν τόσα που σου δίνω; Τι σκατά τα κάνεις τα λεφτά; Να μην το πάρεις το γαμημένο το ομόλογο. Να μην κάνεις Ολυμπιακούς. Να μην χαλάς σε μαλακίες από εδώ και από εκεί. Να πάρεις τα λεφτά που σου δίνω σαν έλληνας μαλάκας φορολογούμενος και να τα κάνεις νοσοκομεία και ιδρύματα. Να τα χαλάσεις όλα στην πρόνοια.

Ρε πούστη μου έτσι γουστάρω να γίνει ένας μεγάλος τηλεμαραθώνιος για να χτιστεί κάτι και κανείς να μην δώσει τίποτα. Να περνά από κάτω το κρόουλ και να λέει “Κώστας 0 ευρώ, Τάκης 0 ευρώ, Μαρία 0 ευρώ, Σούλα 0 ευρώ”. Όλοι να παίρνουμε τηλέφωνο και να δίνουμε 0 ευρώ. Και όταν στο τέλος της ημέρας έχουν μαζέψει 0 ολόκληρα ευρώ, να πάρουνε τηλέφωνο το κράτος. Δεν ξέρω ποιον, κάποιον υπέυθυνο. Να του πούνε “κοίτα μαλάκα, ο κόσμος δεν έχει μία. Δεν δίνεις λίγα από αυτά που σου έχουμε ήδη δώσει μπας και χτίσουμε το νοσοκομείο;” Να δω εγώ εκεί τι θα κάνει.

Εγώ λοιπόν Αμαλάκι δεν πρόκειται να σώσω ποτέ, κανέναν. Δεν πρόκειται να βάλω ποτέ ένα μπάνερ απλά για να υποκαταστήσω το κράτος. Αν θέλετε να το κάνω, να με κάνετε και πρωθυπουργό, να παίρνω και τα φράγκα.

Όσο για το δικό μου, για την ζωή χωρίς υδατάνθρακες, το τόσο ταπεινό και καταφρονεμένο από τους φίλτατους bloggers, -δεν έχει βλέπεις κλάμα και στεναχώριες- το έχω γιατί θέλω να μας ενώσω. Να ενώσω τους επιληπτικούς της χώρας. Όχι για να καταφέρουμε κάτι. Για να νοιώσουμε απλά πως δεν είμαστε μόνοι. Δεν θέλω κανείς να μου πει “συμπάσχω”. Όχι δεν θέλω να συμπάσχει. Δεν θέλω να κάνει κάτι για μένα. Θέλω απλά αν βρει στον δρόμο του κανέναν με επιληψία να του δώσει το τηλέφωνό μου. Να του πει “θα πας εκεί για να νοιώσεις σαν το σπίτι σου”. Μέχρι εκεί. Τίποτα παραπάνω. Απολύτως τίποτα.

Αυτά που λες Αμαλάκι από τον κάτω κόσμο. Μόνο ο Κέρβερος μας λείπει εδώ κάτω. Τον Άδη τον έχουμε αυτοπροσώπως all day long…

Άντε σε αφήνω τώρα. Πάω να βάλω το νέο μου μπάνερ.

SAVE YOURSELF, SAVE THE WORLD.

Αγαπητοί τηλεθεατές, συνεχίζουμε το ψυχαγωγικό μας πρόγραμμα, με μαθήματα βαφτικής. Βαφτικής νυχιών, ποδιού για την ακρίβεια. Όχι τίποτα άλλο, αλλά ακόμη δεν άρχισε το καλοκαίρι και τα έχω δει όλα η γυναίκα.

Απλές και εύκολες συμβουλές λοιπόν… 

1. Το νύχι του ποδιού πρέπει να είναι πάντα κομμένο. Όχι δεν τα αφήνουμε να μεγαλώσουν για να τα βάψουμε όπως κάνουμε με τα χέρια. Τα ποδόνυχα τα βάφουμε πάντα κομμένα.

2. Δεν κάνουμε γαλλικό πεντικιούρ στο πόδι. Επειδή όπως είπα και πιο πάνω το νύχι πρέπει να είναι πάντα κομμένο, το να κάνεις γαλλικό εκεί κάτω δηλώνει πως κάτω από το νύχι μπορεί να βρίσκεται το… γρυ. Ξέρεις τι είναι το γρυ; Είναι η βρωμιά που μαζεύει το νύχι από κάτω. Εξ’ ου και το “δεν καταλαβαίνω γρυ”.

3. Δεν βάφουμε κόκκινα τα νύχια των ποδιών, αν δεν έχουμε βάψει εξίσου κόκκινα τα νύχια των χεριών. Αυτό που βλέπω αβέρτα, το κόκκινο ποδόνυχο, ενώ το χέρι είναι άβαφο, δηλώνει το λιγότερο ότι σου τελείωσε το μανό, μην πω και το κλασικό “πάω να το παίξω γυναίκα αλλά δεν μου βγαίνει”. Γυφτιά είναι αυτό καλή μου, απλή γυφτιά.

4. Αν δεν έχουμε μανό, φροντίζουμε πριν βγάλουμε τα νυχάκια σε κοινή θέα, να είναι περιποιημένα, κοντοκομμένα και βαμμένα έστω με ένα διαφανές μανό. Αν δεν μπορούμε να τα κάνουμε αυτά φοράμε κλειστά παπούτσια.

5. Τα νύχια με χαλασμένη βαφή πάνω είναι άκρως αντιαισθητικά. Τα νύχια των χεριών πρέπει να ξεβάφονται και να ξαναβάφονται κάθε βδομάδα ενώ των ποδιών κάθε δύο εβδομάδες. Δεν αφήνουμε ποτέ μισοβαμμένα ή “χαλασμένα” τα νύχια.

Είπα και ελάλησα έτσι; Κανονίστε!

Τι να πω; Όχι απάντα εσύ για μένα…

Το ξέρω αγαπητέ μου γκόμενε ότι δεν σε έχω συνηθίσει έτσι. Σφάζω με το μπαμπάκι. Είμαστε το τέλειο ζευγάρι στο σφάξιμο. Εσύ παίρνεις τον μπαλτά και εγώ την λίμα για τα νύχια. Αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Όσοι μιλάνε μαζί μας, μαλακίες δεν ακούνε. Δεν έχουμε καλολογίσει ποτέ κανέναν που δεν το άξιζε, δεν έχουμε κακολογίσει ποτέ κανέναν που επίσης δεν το άξιζε, δεν έχουμε γλύψει κανέναν, δεν έχουμε πει ποτέ κάτι που δεν πιστεύουμε. Για αυτό μας εκτιμούν οι φίλοι μας άλλωστε. Γιατί είμαστε αληθινοί.

Μέχρι το Σάββατο, ξέρω. Μέχρι την ώρα που εκεί που περίμενες να χώσω με τις μαλακίες που άκουγα, με είδες να λύνομαι στα γέλια. Ένα γέλιο ασταμάτητο. Γέλαγα σαν το βλαμμένο, πέταγα ασυναρτησίες τύπου “πάμε παρακάτω” και δεν έδειχνα καμία διάθεση να συνεχίσω την κουβέντα. Επειδή ρώτησες λοιπόν και επειδή την απάντηση την ξέρεις, απλά δεν την έχεις σκεφτεί, σου την υπενθυμίζω.

Η κουβέντα ξεκίνησε όταν εξέφρασες την επιθυμία σου να κάνω πλαστική στήθους. Ποια επιθυμία σου δηλαδή, εγώ την ήξερα, για την ακρίβεια είναι και δικός μου διακαής πόθος, οπότε τίποτα το νέο για μας.

Πες μου σε παρακαλώ, όταν βλέπεις την άλλη να ωρίεται και να μιλάει για έρωτες και παπαριές, τι κάνεις; Τι σχέση έχει ο έρως και η αγάπη με την σιλικόνη;

Άρθρωσα 3 λεξούλες όλες και όλες, ίσα να πω το αυτονόητο. Ότι είμαι 1,72 και η φύση δεν με προίκισε δεόντως σε αυτό το κομμάτι. ΄Θα ήθελα λοιπόν αν μου δωθεί η ευκαιρία να το προικίσω μόνη μου. Στην αρχή δεν είπα όλη την αλήθεια βέβαια, αλλά αυτό δεν ενδιέφερε κανέναν. Την απάντηση την θυμάσαι; Όχι θυμίσου γιατί εγώ εκεί έριξα τον πρώτο γέλωτα.

Να βγάλω λέει τα τακούνια για να δείχνω πιο κοντή! Καλή μου κυρία! Τι να σου απαντήσω τώρα! Κάτι για ένα φετίχ είπα, κάτι που εγώ από τα 12ποντα μου -184 έφτασα αισίως- δεν κατεβαίνω που να με παρακαλάς γονατιστός, κάτι ότι εμένα έτσι μου αρέσει και εσύ τι πρόβλημα έχεις κλπ.

Μέχρι εκεί όμως. Μετά… γελάμε. Γελάμε για να αποφύγουμε να απαντήσουμε. Γιατί αν απαντήσουμε θα θίξουμε κόσμο και πίστεψέ με -το ήξερες ήδη- ήμουν τόσο κομμάτια από την δουλειά και το γυμναστήριο, που το τελευταίο που ήθελα εκείνη την ώρα ήταν να βρεθώ να υπερασπίζομαι τον ρόλο μου ως γυναίκα.

Πώς να πω σε μια “νοικοκυρά” που αν δεν ήταν “γυναίκα για σπίτι” θα ήταν μια περήφανη Κνίτισσα -και η τρίχα, κάγκελο κορίτσια!- ότι είμαι θηλυκό, επειδή θέλω εγώ να είμαι θηλυκό και όχι επειδή το θέλει ο γκόμενος μου; Είναι σαν να πεις σε έναν βουνίσιο ότι το καλύτερο μέρος να κάνεις διακοπές είναι η θάλασσα!

Ορίστε είδες; Στην έδωσα την απάντησή σου εδώ. Μίλησα. Εδώ που μπορώ να μιλήσω. Εντάξει σου χάλασα την συνταγή, περίμενες να σε υπερασπιστώ, αλλά ειλικρινά δεν είχα το κουράγιο.

Α, και μην ξανακούσω το “να γίνετε φιλενάδες” ε; Εκτός και αν έχεις σκοπό να με ξεκάνεις -με την κακή έννοια!

[18:15] Nemertes: moro se pirazei pou exo edono parelthon?
[18:15] Loverboy: ax ta neura mou tin malakismeni vlepis?
[18:15] Loverboy: mou irthe na xoso to kefali mou mesa sti tileorasi me tin malakies poulene
[18:16] Nemertes: molis tin evala…

Έχει και συνέχεια μην μασας…

Καναπεδιαζόμενη (προς καναπεδιαζόμενο) : Εσείς θα βλέπατε σοβαρά μια γυναίκα που κοιμήθηκε μαζί σας από το πρώτο βράδυ;

Όχι πες ρε γκόμενε, απάντα. 6 χρόνια τι κάνουμε μαζί; Τις κουμπάρες παίζουμε;

Έχετε δίκιο… άργησα… Αναρωτηθήκατε όμως ποτέ γιατί;

Όταν με ρώτησε ο πατέρας μου αν θα ασχοληθώ με τις ασφάλειες, την δουλειά του δηλαδή, εκεί στα 21 μου που ξεκινούσα τις σπουδές μου, είπα “όχι”. Ένα όχι τεράστιο, σαν του 40. Τότε όλοι το θεώρησαν ένα καπρίτσιο, μια λάθος απόφαση, ένα σφάλμα τις νιότης μου.

Σπούδασα πληροφορική που την λάτρευα. Άχρηστες σπουδές όπως τις έλεγα, γιατί εγώ πληροφορική ήξερα. Θα μπορούσα να πάω και σε μια σχολή του κώλου. Ήθελα όμως πανεπιστημιακή μόρφωση. 6 εκατομμυριάκια φύγανε στην τρέλα μου. Δεν τα έκλαψα ποτέ. Πληροφορική μπορεί να μην έμαθα τίποτε παραπάνω στη σχολή, αλλά έμαθα τόσα άλλα. Μάρκετινγκ, μάνατζμεντ, λογιστικά.  Αυτά είναι χρήσιμα για αυτό που κάνω τώρα.

Πάμε πάλι πίσω. Έτσι να σας θυμίσω αυτά που ποτέ δεν μάθατε. Ή μάλλον αυτά που άργησα να σας πω. Είχα τους λόγους μου όμως.

Ήμουν 21 τότε. Πανέξυπνη, είχατε να το λέτε. Το καταλάβαινα και εγώ. “Δεν γεννήθηκα για να αποτύχω” σας έλεγα και γελάγατε. Failure is not an option το λένε οι φίλοι μας οι άγγλοι. Μόνο που…

Σκεφτόμουν. Έκανα βήματα μπροστά. Έχω έναν αδερφό. 7 χρόνια μικρότερο. Αν έπαιρνα εγώ την δουλειά του μπαμπά, εκείνος τι θα έκανε; Ηλιθιότητα; Βλακεία; Ήταν η αλήθεια και το ξέρατε. Ο μικρός δεν είχε τα μυαλά μου. Καλό παιδί δεν λέω, αλλά δεν μπορούσε να σταθεί μόνος του.

Του έδωσα την ευκαιρία του λοιπόν. Έτσι σιωπηλά. Χωρίς να το μάθει ποτέ. Άφησα έτοιμη, στρωμένη δουλειά, απλά γιατί εγώ μπορούσα να κάνω και κάτι άλλο. Ο,τιδήποτε, όπως λέγατε.

Πέρασαν 7 χρόνια από τότε. Ο μικρός μπήκε. Δεν τα κατάφερε. Το ήξερα από την στιγμή που συμφώνησε. Ήξερα ότι δεν θα τα καταφέρει. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι γεννημένοι να γίνουν ελεύθεροι επαγγελματίες. Έτσι σας έλεγα προσπαθώντας να τον δικαιολογήσω. Δεν μπορούσα να πω την αλήθεια. Δεν θα σας έλεγα ποτέ τι πίστευα.

Πήρα τον δρόμο μου εγώ. Κουτσά, στραβά τα κατάφερα. Ακόμη είμαι στο μηδέν όπως λέω, ή μάλλον η πληροφορική στην Ελλάδα είναι στο μηδέν, αλλά αυτά που κατάφερα ξεκινώντας από το μηδέν, άλλοι ούτε στα όνειρα τους δεν τα έχουν δει.

Κατά καιρούς με πιάνατε να μου πείτε τον πόνο σας. Που ο μικρός δεν βοηθάει, που όλο χαζεύει, που σας δουλεύει και δεν συμμαζεύεται. Τι θέλετε να κάνω; Γαμήθηκα και ακόμη γαμιέμαι για να μην κόψω τον δρόμο του μικρού και τώρα μου ζητάτε και τα ρέστα; Βοήθησα όσο μπορούσα, αλλά ξέρετε… κοντεύω 29, δεν έχω και πολλές ευκαιρίες στη ζωή μου.

Με πιάσατε πριν ένα μήνα περίπου. Σοβαρή κουβέντα. Τι θα κάνω στην ζωή μου. Η αλήθεια είναι πως με το γαμήσι της πληροφορικής είχα αρχίσει να σκέφτομαι να το γυρίσω σε φροντιστήριο. Ή να πιάσω μια απογευματινή δουλειά για αρχή και μετά να έκανα δικό μου φροντιστήριο. Καλά περνάμε σήμερα, αλλά σπίτι όταν τον ένα μήνα μπορεί να βγάλεις 2 χιλιάρικα και τον άλλο τίποτα… ε δεν μπορείς να ανοίξεις. Θα την έβρισκα την λύση. Δεν σας ενόχλησα ποτέ. Μην λέμε μαλακίες. Τόσα έχω καταφέρει, εκεί θα κόλλαγα.

Μου έκανε εντύπωση που δεν μπορέσατε να χωνέψετε ποτέ την ηρεμία μου. Έχω πάντα σχέδιο Β. Και σχέδιο Γ. Τα έχω όλα σχεδιασμένα. Ακόμη και τις στραβές. Δεν είμαι χαζή το είπαμε αυτό. Αν και ο ελεύθερος επαγγελματίας ένα πράγμα δεν πρέπει να είναι. Τυφλός. Έχει σημασία αυτό, ξέρω τι λέω.

Να ασχοληθώ με τις ασφάλειες λοιπόν. Χάνεσαι πίσω από τον υπολογιστή λέγατε. Άδικο δεν είχατε. Αν και ξέρετε. Παλιά το κίνητρό σας ήταν η επιληψία μου. Τώρα καταλάβατε πως όντως χάνομαι πίσω από τον υπολογιστή. Χάνομαι με άλλη έννοια όμως. Χάνομαι γιατί αυτά που θα μπορούσα να κάνω…αχ… όσο τα σκέφτομαι…

Ζήτησα εχέγγυα. Διαβεβαιώσεις. Δεν θα έρθω εγώ ο καλός μαλάκας να αναλάβω το μαγαζί, να το στήσω, να το φτιάξω και μετά να το πάρει ο μικρός. Είμαι 29 δεν είμαι παιδάκι. Θέλετε να γίνω και επαγγελματίας ασφαλίστρια; Βεβαίως. Εγώ όμως τι θα κερδίσω;

Τα σκέφτομαι και απορώ. Έναν μήνα σας πίεζα να το πείτε. Να πείτε τέρμα ο πιτσιρίκος. Ξέρω δύσκολη απόφαση και για σας και για μένα. Αλλά του είχα δώσει ήδη αρκετά. Οι χάρες τελείωσαν. Μου έκανε εντύπωση όμως το πώς ενώ θέλατε την βοήθειά μου χρειάστηκε ένας μήνας για να πείτε “εντάξει ό,τι θες”. Μέχρι και ότι θέλω να του φάω την δουλειά σκεφτήκατε. Το ξέρω. Αλλά εσείς με ζητήσατε, δεν ήρθα μόνη μου.

Δεν έχω πρόβλημα. Εγώ ξεπέρασα κάθε μου ηθικό φραγμό. Εμένα κανείς δεν με σκέφτηκε. Ή μάλλον δεν χρειάστηκε να με σκεφτεί. Αυτό όμως δεν σήμαινε πως πάντα θα ήμουν το θύμα. Πάντα θα έτρεχα στα δύσκολα και μετά στην πάντα γιατί… μπορώ να τα καταφέρω και μόνη μου!

Κάνω πλέον ένα μήνα αυτή την δουλειά. Δεύτερη επίσημη δουλειά. Δύο δουλειές ναι. Όλα τα προλαβαίνω. Δεν τις χωρίζω. Θα το κάνω εγώ το γραφειάκι… καρφίτσα δεν θα πέφτει…

Ξέρετε και το κουφό; Επειδή αυτή η δουλειά απαιτεί επαφή με κόσμο, σε αντίθεση με την πληροφορική, κατάλαβα ότι ίσως όντως ήταν η δουλειά που έπρεπε να έχω επιλέξει.

Είχα και έχω ένα πρόβλημα, το ξέρετε. Δεν μου αρέσει να κοροϊδεύω τον κόσμο. Όταν ξεκίνησα το σκεφτόμουν αυτό. Όταν αποφάσισα να πορευτώ χωρίς το ψέμα και να δίνω στον άλλο ό,τι πραγματικά χρειάζεται, αν και μόνο το χρειάζεται, αναρωτιόμουν αν θα πετύχω. Νέα λογική στις ασφάλειες. Ο πελάτης είναι φίλος που θέλουμε να βοηθήσουμε, όχι να του πάρουμε τα φράγκα. Το πώς με δέχονται οι πελάτες, είναι απερίγραπτο. Με λατρεύουν. Ξέρουν ότι αν δω πως χρειάζονται κάτι θα τους το πω. Αν δεν χρειάζονται τίποτα, ακόμη και να το θέλουν, θα τους πω πως δεν το χρειάζονται. Μήπως τελικά με τόσο ψέμα που έχει φάει ο Έλληνας άρχισε να εκτιμά την ειλικρίνεια;

Καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί με πληγώνει αυτό το “άργησες”. Άργησα να ασχοληθώ έχετε δίκιο. Ίσως τώρα να ήμουν ήδη φτασμένη. Να είχα ήδη ένα καλό εισόδημα, ένα δικό μου σπίτι, ένα αυτοκίνητο και να έκανα και διακοπές κάθε χρόνο. Αλλά εγώ ήθελα να τα εξασφαλίσω αυτά σε κάποιον άλλο. Να τα έχει εκείνος σίγουρα. Εγώ θα έβρισκα τον δρόμο μου, έτσι δεν λέγατε;

Μην μου λέτε λοιπόν πως άργησα, εννοώντας πως σας κρέμασα. Πως με χρειαζόσασταν νωρίτερα. Γιατί την αλήθεια δεν θα την μάθετε ποτέ. Δεν θέλω να την μάθετε. Ελπίζω να είσαστε αρκετά έξυπνοι ώστε κάποια στιγμή να την καταλάβετε.

Εμένα θα με αφήσετε τώρα. Έχω αργήσει. Έχω αργήσει να ζήσω. Την δική μου ζωή…

Αν δεν έχεις παραγγείλει ακόμη σουβλάκια, προλαβαίνεις. Η πίτσα θέλει ένα σαρανταλεπτο, είναι και ώρες αιχμής, καταλαβαίνεις. Τις μπύρες τις έβαλες στο ψυγείο; Ε, άσε κάτω την πράσινη, εμείς πίνουμε ουϊσκάκι με κοκά κόλα λάιτ.

Λοιπόν στρώσου. Όλα αυτά θα πρέπει να βρίσκονται στο τραπέζι στις 9,30 ακριβώς. Βάλε κάτι τα σχόλια, βάλε κάτι οι χαρτοπετσέτες και τα μαχαιροπήρουνα, μία να ανοίξεις την φωνή, μία να στρώσεις το τραπεζομάντηλο, ε, 15 λεπτά είναι ό,τι πρέπει.

Να σου πω τι θα δεις τώρα. Καταρχήν θα βάλεις ΝΕΤ. Νέα Ελληνική Τηλεόραση δηλαδή, κρατικό κανάλι. 9,30 είπαμε να το ανοίξεις. Αν θες και νωρίτερα δεν έχω πρόβλημα, περισσότερα θα μάθεις.

Το άθλημα που θα δεις λοιπόν λέγεται ποδόσφαιρο. Ξέρεις εκεί που μαζεύονται 11 από την μία και 11 από την άλλη και προσπαθούν να βάλουν την μπάλα στα δίχτυα. Ναι αυτός που θα την βάλει τις περισσότερες φορές, κερδίζει.

Ο διαγωνισμός τώρα, είναι το Champions League. Τι είναι τούτο θα πεις. Λοιπόν διάβασε να μαθαίνεις. Κάθε χρόνο οι καλύτερες ομάδες κάθε πρωταθλήματος από όλες τις χώρες της Ευρώπης (της Ευρώπης της ηπείρου, όχι της ΕΟΚ), μαζεύονται, χωρίζονται σε ομίλους με κλήρωση και παίζουν μεταξύ τους. Μετά από πολλούς αγώνες μένουν οι δύο καλύτερες.

Ε, αυτές οι δύο καλύτερες ομάδες της Ευρωπης θα παίξουν σήμερα τον τελικό αγώνα… στην Αθήνα! Σημασία δεν έχει το που, αλλά το ποιες. Στην περίπτωσή μας λοιπόν έχουμε την Αγγλική Λίβερπουλ και την Ιταλική Μίλαν.

Όμως πρόσεξε! Ο φετινός αγώνας έχει ξαναγίνει! Πρόπερσυ! Ναι καλά διαβάζεις. Πρόπέρσυ στον τελικό έφτασαν ακριβώς οι ίδιες ομάδες. Ο αγώνας έληξε 3-3 και πήγε στα πέναλτι. Εκεί την νίκη πήρε η Λίβερπουλ.

Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι μιλάμε για σενάριο τύπου “στο ίδιο έργο θεατές” μόνο που σε αυτή την περίπτωση θέλουμε να νικήσει ο καλός. Η Μίλαν δηλαδή.

Τώρα να σου πω, σκασίλα μου εμένα ποιον θα υποστηρίζεις. Εγώ τους Άγγλους δεν τους πάω, το ποδόσφαιρο τους είναι πολύ… παθητικό… οπότε είμαι με τους θερμόαιμους Ιταλιάνους. Αλλά και πάλι… δες το εσύ και αν σου αρέσουν τα αγγλάκια κανένα πρόβλημα.

Να η ευκαιρία σου λοιπόν. Εσένα που γκρινιάζεις ότι ο αθλητισμός δεν σε ενδιαφέρει, ότι τα πράγματα δεν είναι πιοτικά στην Ελλάδα, ότι δεν βρίσκεις τίποτα το ενδιαφέρον στο τόπι.

Άνοιξε την τηλεόραση, μάζεψε τους φίλους (και μόνος σου μια χαρά θα περάσεις, θα κάνεις και νέες γνωριμίες με τους γειτόνους) και… απόλαυσε. Ο αθλητισμός πάνω από όλα είναι γιορτή. Έχεις καιρό να χαρείς, έτσι δεν είναι;

Αφιερωμένα μερικά βιντεάκια με θεϊκά γκολ. Έτσι για να μαθαίνεις…

Τα κατάφερα! (Όχι που θα μου ξέφευγε.)

Μετά από μερικές επανεγκαταστάσεις για να έχουμε σωστά ελλήνικος και μετά την διαπίστωση ότι το πρόβλημα του rss ήταν της wordpress και όχι του forum…. ΕΠΙΣΤΡΕΨΑΜΕ.

Μέχρι να βρω τον τρόπο να παρουσιάζω σωστά το rss εδώ, σας δίνω το λινκ για το rss μαζί με ένα τέλειο εργαλείο για να παρακολουθείτε τα blog που σας ενδιαφέρουν.

Λοιπόν το εργαλείο βρίσκεται εδώ : www.bloglines.com . 

Αφού γραφτείτε μπορείτε να προσθέσετε όσα blogs σας ενδιαφέρουν. Το κόλπο εδώ είναι ότι υπάρχει ένα μικρό utility μόνο 200Κ το οποίο κάθεται στο tray και σας ειδοποιεί όταν υπάρχουν νέα ποστς στα blogs. Μπορείτε να μην το βάλετε αν είστε σε δημόσιο υπολογιστή (μπλιαχ μετάφραση του public pc) και απλά να κάνετε login στο site για να δείτε τα νέα ποστς. Έχει και επιλογή να εμφανίζει μόνο τις ανανεώσεις και όχι όλα τα ποστς. (αυτό σώζει ζωές). Επίσης το άλλο καλό είναι πως αν κάνετε format κάθε τρεις και λίγο (βλέπε Νημερτούλα) δεν θα χρειάζεται να ξαναπεράσετε τα feeds σας.

Ευκαιρία να το δοκιμάσετε λοιπόν, κάνοντας την αρχή με το feed του LowCarbLife.org :

http://lowcarblife.org/phpbb2/rss.php

Α και ένα παράπονο. Δεν συνηθίζω να ζητάω αλλά… έχω δει σε διάφορα blogs άπειρα μπανεράκια από την διάσωση του στρατιώτη Ράϊαν μέχρι την διάσωση της Καρέτα – Καρέτα. Ρε παιδιά… εντάξει να τους σώσουμε όλους αυτούς δεν λέω… αλλά οι επιληπτικοί και οι διαβητικοί δεν αξίζουμε την προσοχή σας; Άνθρωποι είμαστε και εμείς, βάλτε μας ένα μπανεράκι, δεν κοστίζει…

UPDATE : Ο κώδικας για τα μπανιεράκια είναι εδώ :

http://nemertes.wordpress.com/2007/04/22/miso-ta-ftiaxno/

… που θέλει να προπονήσει τον σύλλογο μας λέει… Μάλιστα… πριν 10 μέρες ψάχναμε παίκτες, τώρα έχουμε 20 νέους που θέλουν να δοκιμαστούν και έναν ακόμη υποψήφιο προπονητή. Ρε ποιοί είμαστε; Ο θρύλος;;;

Άντε πάμε τώρα να σου γράψω κάτι εύκολο γιατί πρέπει να πάω να δω τι ψάρια πιάνει…

Μ.Ο.: Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Ένα καλό κρεββάτι (όχι που θα σου μίλαγα για αγάπες και λουλούδια)

 Μ.Ο.: Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το ξυπνητήρι (…χτυπά σαν τρελό, σε μισώ, σε μισώ!)

Μ.Ο.: Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Χτες με την πιρουέτα του air jordan Αντρέα κάτω από την μπασκέτα. (άντε και του χρόνου ΝΒΑ)

Μ.Ο.: Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Δίκαιη (το λέει και το νικ, έτσι το έβαλα νομίζεις;)

Μ.Ο.: Το βασικό ελάττωμά σας;
Αναποφάσιστη (σε ποια στάση να κατέβω;)

Μ.Ο.: Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα δικά μου (να αυτομαστιγωθώ θες;)

Μ.Ο.: Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με καμία (Αυτό με τα είδωλα το έχουμε αναλύσει παλαιόθεν)

Μ.Ο.: Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Εγώ (αν δεν το έπιασες το από πανω, γιατί σώνει και καλά να θέλω να μοιάσω σε κάποιον, μαϊμού είμαι;)

Μ.Ο.: Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Στην Αφρική να γίνω η μητέρα Νημερτής (χωρίς πλάκα)

Μ.Ο.: Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ξανθούλης και τα μυαλά στα κάγκελα (τελικά αυτόν τον είχα για γκέι και μου βγήκε παντρεμένος)

Μ.Ο.: Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να κάνει καλό κρεββάτι (με δουλεύεις τώρα, άντρα θέλω, όχι…)

Μ.Ο.: … και σε μια γυναίκα;
Να είναι ο εαυτός της (όχι ο δικός μου, έχει σημασία)

Μ.Ο.: Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Εγώ (να σου παίξω εγώ το Αι γεννεαί πάσαι σε hard rock..)

Μ.Ο.: Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Δεν σφυράω, τραγουδάω (είμαι παράφωνη αν δεν παίζω,στο έχω πει;)

Μ.Ο.: Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Το πορνοπεριοδικό του θείου Ηλία (αυτοί οι δύο τι ακριβώς κάνουν;)

Μ.Ο.: Η ταινία που σας σημάδεψε;
The Wall (αν δεν την έχεις δει δεν μπορείς να καταλάβεις)

Μ.Ο.: Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ο Φασιανός (έχει κάνει κάτι πιατάκια για τον καφέ… χάρμα!)

Μ.Ο.: Το αγαπημένο σας χρώμα;
Μπλε (το κόκκινο το φοράω μόνο στο νύχι και στο γήπεδο)

Μ.Ο.: Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το ότι ζω (το έχεις σκεφτεί ποτέ;)

Μ.Ο.: Το αγαπημένο σας ποτό;
Κοκά κόλα λάιτ (με ουίσκι, με βότκα, με οτιδήποτε)

Μ.Ο.: Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για τα λάθη που δεν έκανα (να το φχαριστηθώ η γυναίκα)

Μ.Ο.: Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Το ψέμα (εκτός αν το λέω εγώ)

Μ.Ο.: Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Πατάω κουμπάκια (των παικτών, των πελατών, των φίλων…)

Μ.Ο.: Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ο θάνατος (ακόμη και αυτός αναποφάσιστος είναι)

Μ.Ο.: Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Μόνο όταν χρειάζεται! (και κάνω την χαζή επίσης)

Μ.Ο.: Ποιο είναι το μότο σας;
Έχω μια ζωή να ζήσω! (και δεν την χαρίζω σε κανέναν)

Μ.Ο.: Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Στο σεξ χαρά μου, στο σεξ (στον οργασμό πάνω, ναι)

Μ.Ο.: Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Αν υπάρχει (αν δεν υπάρχει να το ξέρω να αμαρτήσω περισσότερο)

Μ.Ο.: Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Πήζω (το τυρί, το γάλα, το γιαούρτι)

“Μα καλά δεν φοβάσαι να με ερωτευθείς;”

Η ατάκα γράφτηκε στο blog του Ατιξούλη και μου θύμησε μια κλασική μου ατάκα προς γκόμενους : ”Αν δεν μου κάνεις, δεν θα με αφήσω να σε ερωτευτώ”.

Κάγκελο τους άφηνα τους ανθρώπους. Μία ώρα να το καταλάβουν, άλλη μία ώρα να καταλάβουν ότι αυτό που έλεγα δεν ήταν και πολύ υπέρ τους, αλλά ούτε και πολύ κατά τους… πάει το πρώτο ραντεβού.

Ήταν όμως η αλήθεια. Η δική μου αλήθεια, να εξηγούμαστε.

Είμαι πολύ λογικός άνθρωπος που λες. Λογικός σε σημείο τρέλας. Ποιο συναίσθημα και παπαριές; Λογική παιδί μου, τετράγωνη. Λογική σε σημείο παραλογισμού…

Κάθε φορά που γνώριζα κάποιον άνοιγα μια νέα σελίδα στο τετράδιο του μυαλού μου. Ονοματεπώνυμο και από κάτω το T account. Καθαρή λογιστική. Τόσο debit, τόσο credit. Χρέωση και πίστωση είναι στα ελληνικά, το αγγλικό μου ήρθε πρώτο. Θετικά και αρνητικά βαλμένα στην σειρά, να ξέρουμε με τι άνθρωπο έχουμε να κάνουμε.

Κατα καιρούς ανέτρεχα στο τετραδιάκι να δω αν εξακολουθεί να βγάζει “κέρδος”. Όταν με πιάνανε οι αμφιβολίες μου, ή γινόταν κάτι κακό. Αν και πάντα ήξερα τι έγραφε χωρίς καν να το ανοίξω. Δεν είχαν όλες οι πράξεις την ίδια αξία στο τετραδιάκι. Ανάλογα με το πόσο κακό ή καλό ήταν αυτό που έκανε κάποιος, έγραφα το αντίστοιχο ποσό.

Το πλέον χαζό με μένα ήταν που αρκετές φορές, ενώ ήξερα ότι το τετραδιάκι είναι μείον, εξακολουθούσα να κρατάω κάποιον στη ζωή μου. Ή όταν έβλεπα ότι αυτό που πάω να κάνω δεν θα μου βγει σε καλό, παρέβλεπα τα γεγονότα και προχωρούσα.

Αν δεν έκανα λάθη δεν θα είχε νόημα να ζω. Αλλά ξέρεις τι είναι να ξέρεις το λάθος πριν καν το κάνεις; Να το βλέπεις στο τετραδιάκι, αλλά εσύ να πηγαίνεις σαν το πρόβατο στην σφαγή; Ε, ναι, δεν είναι και ότι καλύτερο…

Εκεί λοιπόν έπεφτε πάντα και το ερώτημα “Με έχεις ερωτευτεί;”

Τι να σου πω τώρα χαρά μου. Λένε ότι ο έρωτας έρχεται με την πρώτη ματιά. Εγώ έχω μιωπία. Οπότε θέλω να ρίξω και μια δεύτερη. Έτσι να δω αν μπορώ να σε ερωτευτώ.

Τα κριτήριά μου δεν έχουν σημασία. Ο καθένας έχει τα δικά του άλλωστε. Όμως σε καμία περίπτωση δεν με άφηνα να ερωτευτώ κάποιον που είχε μείον στο τετράδιο. Πάντα πέρναγε αρκετός καιρός μέχρι να με αφήσω να ερωτευτώ κάποιον. Να σιγουρευτώ ότι δεν θα την πατήσω.

Μην νομίζεις ότι δεν την πάταγα. Πάντα υπάρχει ο αστάθμητος παράγοντας και πάντα υπάρχει αυτό που είπαμε παραπάνω. Το να κάνεις το λάθος ενώ το βλέπεις μπας και αποτελέσει την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Αν και μεταξύ μας, αυτό το τετραδιάκι μια φορά έξω δεν έχει πέσει.

Το ίδιο πάνω κάτω συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους που γνωρίζω, ανεξαρτήτως με το τι σχέση θα αναπτύξω μαζί τους. Δεν μπορώ, το έχω μέσα μου. Έτσι γεννήθηκα. Η αποθέωση της λογικής.

Τώρα το αν φοβάμαι… είναι μεγάλη κουβέντα. Όχι δεν φοβάμαι. Ούτε αποφεύγω να ερωτευτώ από φόβο μήπως πληγωθώ. Γιατί αυτό εννοούσε ο ποιητής. Απλά λαβαίνω τα μέτρα μου όσο μπορώ. Μία άλλη μου αγαπημένη έκφραση άλλωστε είναι το “Το αγγούρι είναι για να το βλέπεις και να περνάς από δίπλα, όχι σώνει και καλά να κάθεσαι πάνω του”. Μπορείς να κάνεις και άλλο πράγματα με το αγγούρι είναι αλήθεια, αλλά αυτό δεν είναι επί του παρόντος. (Τζατζίκι εννοώ, εξυπνίδη!)

Αυτό με τον κεραυνοβόλο έρωτα, δεν το απαξιώνω. Αλλά συνήθως όταν λέμε κεραυνοβόλος έρως, ενοούμε οτι τον άλλο δεν τον ξέρεις, οπότε αποφασίζεις κατά 80% βάσει της φάτσας του. Ρε παιδιά, δεν είμαστε ο Ντόριαν Γκρέι. Θα χαλάσουμε κάποτε. Τότε τι θα κάνουμε; Θα παρακαλάμε να πέσει ένας κεραυνός να μας κάψει, να ησυχάσουμε;

Καλός ο κεραυνοβόλος αλλά δεν είναι για μένα. Άσε δε και το άλλο. Εγώ θα κεραυνοβολιόμουν με τον γιουροβιζίστα της Κύπρου. Όχι πες μου είναι αυτός παιδί για σπίτι; Άντε και είναι δεν αντιλέγω. Το 10ποντο τι θα το έκανα; Έχουμε και ένα φετίχ οι άνθρωποι…

Ειλικρινά πάντως όσο και να το σκεφτώ, δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι εγώ είμαι η σωστή. Δηλαδή είμαι, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο μου αρέσει αυτό. Ορισμένες φορές θα ήθελα να μπορέσω να αφεθώ, να παθιαστώ με ένα λάθος. Θα ήθελα να μην ξέρω το λάθος. Να μην το έχω δει. Θα ήθελα να με αφήνω απλά να ζω, χωρίς να σκέφτομαι και να αναλύω το κάθε τι.

Αλλά δεν γίνεται αυτό, το έχουμε πει. Οπότε ας μου αφιερώσω ένα τραγουδάκι… ερωτικό…

Ψιτ, κυρά Ράπταινα να σε ρωτήσω;

Εμένα που έχω επιληψία από τα 14, έπαιρνα φάρμακα 12 χρόνια, έβαλα 20 κιλά σε ένα χρόνο λόγω των φαρμάκων, ΘΑ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΜΠΩ ΤΣΑΜΠΑ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ;

Γιατί κυρά Ράπταινα εγώ ΠΛΗΡΩΣΑ 180 ΕΥΡΩ για να γραφτώ σε τοπικό γυμναστήριο…

Μην ψάχνεις την ποιότητα εδώ, δεν θα την βρεις. Έχει όμως κάτι ατάκες…

Αν έχεις αφεντικά από πανω σου ή μικρά παιδιά δίπλα ή απλά στενά όρια ηθικής καλύτερα μην το πατήσεις το κουμπιόνι.

Σε προειδοποίησα ε!

Οι 300 του Λεωνίδα

Lost

Matrix

CSI

Beverly Hills

Smallville

Dead Poets Society

Sex & The City

Spiderman

J. Walker

It’s Raining Men – I Will Survive – 300  ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ!!!

60 νέα ποστς μου δείχνει το bloglines. Να θυμηθώ να το δώσω κάποια στιγμή, είναι φοβερό εργαλείο. Από το Σάββατο έχω να το ανοίξω. Φοβάμαι….

Την Κυριακή ήταν η γιορτή της μητέρας. Το ήξερα. Σκεφτόμουν όλα αυτά τα ποστς που θα αντίκρυζα και θα αναφέρονταν στις λέξεις “μάνα, μητέρα, μαμά”.

Ήθελα να γράψω κάτι είναι αλήθεια. Τι να πεις όμως; Ότι ξέρετε κύριοι είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που έχω να μιλήσω με την μάνα μου από τις 15 Σεπτεμβρίου και είμαι πολύ ευτυχισμένη για αυτό; Ότι μάνα είναι μόνο μία, αλλά ακριβώς εκεί είναι το πρόβλημα; Ότι δεν υπάρχει ανταλλακτικό; Ότι δεν έχω κανένα λόγο να ευχηθώ σε κανέναν και ότι όχι δεν είμαι καθόλου δυστυχισμένη για αυτό; Ότι έχω σκάσει ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά;

Δεν μπορώ να γενικεύσω εδώ. Δεν μπορώ να πω στον άλλο “ξέρεις μην αγαπάς την μάνα σου”. Ούτε χριστός θα γίνω βέβαια. Την παλαιά διαθήκη δεν την έγραψα εγώ. Αυτοί που την έγραψαν ας την τηρήσουν κιόλας.

Από την άλλη είναι και αυτό το βλέμμα συμπόνοιας, το βλέμμα λύπησης που βλέπω στον κόσμο. Είναι σαν αυτό που έχουν όταν μαθαίνουν πως έχω επιληψία. Τι κρίμα, γιατί έτσι και δεν συμμαζεύεται. Ρε με δουλεύεις; Σου φαίνομαι για δυστυχισμένη; Ρε είμαι ζωντανή και έχω και ένα λιγότερο πρόβλημα στην ζωή μου. Δυστυχία το λες εσύ αυτό;

Ένα κακό μου έκανε αυτή η μάνα. Το οποίο δεν ξέρω αν είναι ακριβώς κακό γιατί μέχρι στιγμής σε καλό μου έχει βγει. Σήκωσα έναν τοίχο, να μετά συγχωρήσεως, άφησα έξω τα συναισθήματά μου, και έχω γίνει πλήρως αναίσθητη. Δεν με αγγίζει τίποτα λέμε. Βλέπεις από τα τόσα που άκουγα εγώ δεν έπρεπε να λαβαίνω υπόψιν μου τίποτα. Πώς το γλύτωσα το τρελλάδικο νομίζεις; Έκλεινα τα ωραία ροζ αυτιά μου και την άφηνα να λέει.

Ένα πράγμα κατάφερα πάντως μέσα από αυτό. Να βλέπω πάντα μπροστά. Να μην αφήνω καμία αρνητική κατάσταση να με επηρρεάζει. Να ψάχνω πάντα την λύση. Έγινα σκληρή. Στα 28 μου έχω αποκτήσει το θάρρος της γνώμης μου, τόσο που ποτέ στην ζωή μου δεν είχα. Αν κάνεις κάτι λάθος, αν δεν μου αρέσει αυτό που λες ή που κάνεις θα στο πω. Ευγενώς ή αγενώς, θα το πετάξω. Μέσα μου δεν μένει. Καλό είναι αυτό, νομίζω. Έκανα μια πρόοδο δεν μπορείς να πεις.

Μου είπε ένας φίλος, να την συγχωρέσω όπως ο χριστός. Δείχνει ανωτερότητα λέει. Γιατί ρε φίλε, εκείνη όταν τα έκανε αυτά έδειχνε ανωτερότητα; Κατωτερότητα έδειχνε. Άσε που εγώ δεν είμαι ο χριστός και καμία διάθεση δεν έχω να γίνω. Δεν θέλω όχι. Μπορώ να μην την ξαναδώ ποτέ; Να μην ανέβουν ούτε μια στιγμή οι παλμοί της καρδιάς μου από τα νεύρα; Δεν θέλω εκδίκηση. Να είδες είμαι καλός άνθρωπος. Να εξαφανιστεί από την ζωή μου θέλω, να μην την ξαναδώ ποτέ. Να μην μπορέσει ποτέ να με ξαναβλάψει. Ούτε εμένα, ούτε την υπόλοιπη οικογένεια μου (ο μπαμπάκας λίγα πέρασε νομίζεις;) Να ζήσουμε μια ευτυχισμένη, ήρεμη, υπόλοιπη ζωή.

Δεν μπορώ να σου κάνω μαθήματα εγώ. Δεν μπορώ να σου βγάλω ηθικό δίδαγμα μέσα από το ποστ. Τι να σου πω, μην αγαπάς τους γονείς σου; Είπαμε ό,τι κάνω εγώ, δεν πρέπει να το κάνεις και εσύ.

Αυτό που θα ήθελα να κάνεις όμως ξέρεις ποιο είναι; Αν -λέω αν- σου σκάσει κανένας σκάρτος άνθρωπος στον δρόμο, να του γυρίσεις την πλάτη. Αν είναι γονιός σου, να θυμάσαι πάντα πως τους γονείς δεν τους διαλέγουμε. Ναι υπάρχει περίπτωση ο άνθρωπος που σε γέννησε να είναι σκάρτος. Γιατί εκτός από γονιός σου είναι και άνθρωπος. Αν είναι φίλος σου ή γκόμενος και τον διάλεξες εσύ, τότε η ευθύνη είναι όλη δική σου. Έπρεπε ήδη να τον έχεις κάνει πέρα.

Ο παρακάτω διάλογος είναι πραγματικός. Συνέβει την Κυριακή, την ημέρα της γιορτής της μητέρας. Συνέβει σαν να ήταν γραμμένος για να μου δείξει πως οι άνθρωποι που αξίζουν είναι ήδη δίπλα μου.

Νημερτής (από την κουζίνα) : Φτου γαμώτο!

Μπαμπάκας (τρέχοντας να δει) : Τι έγινε παιδί μου;

Νημερτής : Έχυσα τον καφέ!

Μπαμπάκας : Δεν πειράζει παιδί μου φτιάξε άλλο!

Ακολουθεί δεύτερο σιγής και μετά ένα τρελλό ξέσπασμα σε γέλια. Όση ώρα καθάριζα τον πάγκο και ο μπαμπάκας σφουγγάριζε τους καφέδες, γελάγαμε. Γελάγαμε σαν παιδιά. Δεν ξέρεις πόσο σημαντικό είναι να κάνεις μια ζημιά και να μπορείς να γελάς…

Εμένα με συγχωρείτε. Φεύγω. Έχω μια ζωή να ζήσω…

Το είχα πει και τότε που βγήκε. Το παιδί δεν είναι κακό, ταλέντο έχει, απλά θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο. Την πρωτιά δεν θα την παίρναμε ούτως ή άλλως. Πολιτικό είναι το παιχνιδάκι το ξέρουμε. Αυτοί οι Τούρκοι με το 12ρι στην Αρμενία και οι Γάλλοι με το 12ρι στην Τουρκία, πολύ ξεφτίλα πάντως. Δεν σου λέω για τους πρώην Ρώσους που αλληλοψηφίζονται μεταξύ τους. Το συνηθίσαμε και αυτό.

Δεν είμασταν τέλιοι το ξέρουμε. Όμως να σου πω κάτι; Ο Σαρμπέλ επιβεβαίωσε την εικόνα που είχα για αυτόν. Μιλάμε για έναν άνθρωπο ζωντανό, με κέφι, που γούσταρε αυτό που έκανε και το έδειξε πάνω στην σκηνή. Περίμενα πιο πολύ χορό, γιατί αυτό είναι και το δυνατό του σημείο -η φωνή είναι μια χαρά επίσης.

Εκείνο που μου σήκωσε την τρίχα κάγκελο πάντως ήταν το σημείο που σταματά να τραγουδά και κάνει το χορευτικό. Μία με το εκπληκτικό κούνημα, μία με το στριφογύρισμα, μία με την ζεϊμπεκιά, μέσα σε λίγα δεύτερα έδειξε όλη την ελληνική κουλτούρα. Μπορεί κανείς ξένος να μην το κατάλαβε, αν και αρκετοί έχουν δει τον Ζορμπά, αλλά εμένα πολύ μου άρεσε.

Ειλικρινά περιμένω την στιγμή που θα δω μια ζεϊμπεκιά στην Γιουροβίζιον. Δεν με ενδιαφέρει τι θέση να πάρουμε, αρκεί να τους πούμε κατάμουτρα το “this is Greece και στ’ αρχίδια μας τι βαθμό θα μας δώσετε”. Άσε που επειδή ο κόσμος όλος ξέρει το ζεϊμπέκικο μπορεί να τους αφήσουμε να φάνε την σκόνη μας.

Τέλος καλό, όλα καλά λοιπόν. 9οι πέρισυ, 7οι φέτος, την δεκάδα δεν την έχουμε αφήσει.

Για τους άλλους δεν σου λέω. Τι να πω δηλαδή; Πάλι καλά που δεν βγήκαν τα ουκρανά με την τενεκεδούπολη. Είπαμε το έχουμε ξεφτιλίσει το θέμα, αλλά όχι και έτσι.

Για το τέλος σου έχω τα 3 ελληνικότατα τραγουδάκια που ξεχώρισαν και… πάτωσαν. Αν μία μουσικός (εμένα λέω καλέ μην μπερδεύεσαι) τα θεωρεί άριστα και όλη η Ευρώπη τα θεώρησε… άπατα… ε…. κάνε τον συνειρμό τώρα εσύ…

Καλυτερότερο έβερ. 

Σοφία Βόσσου – Άνοιξη

Καλυτερότερο νάμπερ του.

Μαριάννα – Το δικό σου αστέρι

Καλυτερότερο τρείς και τον τσακώσαμε.

Καίτη Γαρμπή – Ελλάδα χώρα του φωτός

Αχ Δημητράκη τι μου έκανες! Όχι πες μου εσύ, τώρα που δεν προκριθήκατε στην Γιουροβίζιον, εγώ τι λόγο θα έχω να την δω το Σάββατο; Ποιον να θαυμάσω; Έναν παίδαρο χορευτή είδα στην Μάλτα αλλά και αυτή απέξω την αφήσανε.

Αχ βρε Δημητράκη, δεν ήξερες, δεν ρώταγες;

Καταρχήν να σου θυμίσω κάτι. Οι Κύπριοι δεν είναι φίλοι μας. Εκτός από το δωδεκάρι στην Γιουροβίζιον, κατά τα άλλα γραμμένους μας έχουν εμάς τους Έλληνες. Όπως τότε που έφυγαν οι άγγλοι και αντί να κάνουν συνένωση με την Ελλάδα, προτιμήσανε την ανεξαρτησία. Άσε δε που η Κύπρος ποτέ δεν αποτέλεσε μέρος του Ελληνικού κράτους. Κάτι αποικίες κάναμε εκεί για αυτό μιλάνε και τα ελλήνικος. Την Βυζαντινή αυτοκρατορία δεν στην βάζω. Αν λέγαμε κάθε βυζαντινοτέτοιο έλληνα τώρα θα είμαστε περισσότεροι και από τους Μογγόλους. Όχι πως έχουν σημασία όλα αυτά, καλά κάνανε οι άνθρωποι, αλλά αυτό το “wanna be greek για να με βοηθήσετε, αλλά κατά τ’ άλλα γραμμένους σας έχω” μου κάνει ένα κάτι εμένα της Πειραιώτισσας (ουχί Αθηναίας. Πειραιώτισσας. Έχει διαφορά!)

Άντε και εντάξει αγάπησες ο άνθρωπος και το καταλαβαίνω. Φωνάρα η Ευριδίκη, την έχω δει και στα πρώτα της βήματα. Φαίνεται και καλός άνθρωπος, εμφανίσιμη είναι, όλα καλά. Να την βοηθήσεις την γυναίκα δεν αντιλέγω.

Αλλά πες μου βρε Δημητράκη. Αυτό το μαλλί όταν πήγε και το έκοψε φράντζα δεν το είδες; Θα μου πεις τι να κάνεις, σάμπως το ήξερες; Αλλά βρε Δημήτρη μου, σαν κλώνος της Παπαρίζου έγινε. Άσε που αναπόφευκτα γίνονται και συγκρίσεις και άντε να συγκρίνεις την δίμετρη με την κοντούλα και τσαχπινούλα. Χάνει βρε Δημήτρη μου χάνει και κρίμα είναι.

Το καλύτερο στο άφησα για το τέλος. Λοιπόν πες μου σε παρακαλώ, εσύ γαλλικά ξέρεις; Η γυναίκα σου; Γιατί τέτοιο γαλλικό Δημητράκη μου δεν τραγουδάει ούτε η Έφη Θώδη. Άκουσε να σου πω καλέ μου, να το έχεις στα υπόψιν για το μέλλον. Όταν δεν ξέρουμε μια γλώσσα δεν την τραγουδάμε κιόλας. Άντε και αυτός που το έγραψε ήταν η μητρική του λες, της Ευριδικούλας τι ήταν; Άντε εγώ σου λέω και ήξερε γαλλικά. Ήξερε να μιλάει και να καταλαβαίνει. Η προφορά που είναι; Γιατί αν το γαλλικό δεν το τραγουδήσεις με προφορά, τι να το κάνεις να ναι γαλλικό. Πώς θα βγάλεις τον ερωτισμό της γαλλικής, αν το λες σε στυλ “μια τζατζίκι, μια πατάτες και δυο μπύρες;”

Λοιπόν άκου να δεις τι σκέφτηκα Δημητράκη. Θα το κάνετε με ελληνικό στίχο το τραγούδι. Και ο αγγλικός θα του πήγαινε αν το λέει καλά η Ευριδικούλα. Το τραγούδι γαμάει λέμε. Πρώτη μούρη στα κλάμπς θα γίνει, να μου το θυμιθείς. Μουσική έχετε, φωνή έχετε, δεν βάζετε και κανέναν στίχο της προκοπής να ακούμε να γουστάρουμε;

Αχ Δημητράκη, Δημητράκη, κρίμα…

Σκηνικό 1.

Νημερτής : – Τι ομάδα είσαι;
Συνομιλητής : – Δεν είμαι τίποτα. Δεν ασχολούμαι με τον αθλητισμό.

Σκηνικό 2.

Νημερτής : – Να πάτε το παιδί σε κανέναν αθλητικό σύλλογο όταν φτάσει τα 5.
Συνομιλητής : -Δεν μου αρέσουν τα σπορ. Ίσως σε κάποιο καράτε, ή κολύμβηση.

Σκηνικό 3.

Νημερτής : – Να έρθετε στο γήπεδο καμιά φορά, είναι ωραία.
Συνομιλητής : – Δεν θέλω το παιδί μου να βλέπει ημίγυμνους τύπους να ουρλιάζουν.

Αλήθεια πες μου, σου φαίνομαι για…κατωτέρου; Αυτό υποννοείς, το ξέρω. Η ενασχόληση με τον αθλητισμό, το να υποστηρίζεις μια ομάδα, είναι… υπό. Όσοι πηγαίνουν στα γήπεδα ή βλέπουν ποδόσφαιρο ή μπάσκετ, είναι λίγο αγράμματοι, λίγο αμόρφωτοι, λίγο… λίγοι…

Δεν ξέρω για σένα -αν και με τέτοια που λες αρχίζω να το υποψιάζομαι- αλλά εγώ που λες, αγράμματη δεν με κόβω να είμαι. Είμαι όμως Ολυμπιακός και τρέχω πίσω από μία ομάδα ερασιτεχνικού μπάσκετ. Ποδοσφαιρόφιλη και μπασκετόφιλη γενικώς και ειδικώς. Μιλάμε για πολύ παρακμή ε;

Ειλικρινά, όσο και να ψάξω δεν βρίσκω θέμα που να μην μπορώ να συζητήσω. Δεν έχω βρεθεί σε συζήτηση που να μην μπορώ να συμμετάσχω. Να πω σοβαρές κουβέντες όχι μαλακίες. Δεν θα σου αναλύσω τις γνώσεις μου, τις ξέρεις. Αυτό με προβληματίζει…

Βλέπεις αν τα βάλεις κάτω θα βρεις μια μικρή ασυμβατότητα. Αν πιάσεις όλους όσους ασχολούνται με τον αθλητισμό, από μέσα ή από έξω, θα δεις ότι έχουν νοημοσύνη αρκετά μεγαλύτερη από του ραδικιού. Ότι στην πραγματικότητα, αυτά που φανταζόσουν, δεν ισχύουν.

Να στο λύσω εγώ το πρόβλημα να μην κουράζεσαι.

Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να αισθάνονται νικητές. Όχι νικητές επειδή κέρδισαν το λόττο. Νικητές επειδή προσπάθησαν και τα κατάφεραν. Ή έτσι θα έπρεπε να θέλουν να αισθάνονται τουλάχιστον.

Ο φίλαθλος λοιπόν, αρέσκεται στο να βλέπει την αγαπημένη του ομάδα, αυτήν που ο ίδιος διάλεξε, να προσπαθεί. Αν και θα προτιμούσε να νικάει πάντα, τις περισσότερες φορές του είναι αρκετή η προσπάθεια. Η πάλη για το καλύτερο, η πάλη για την νίκη. Αυτό είναι που τον ωθεί στον αθλητισμό.

Δεν είναι χαζός ο φίλαθλος. Δεν είναι πορωμένος. Είναι… μην σου πω καλύτερος από εσένα… Αλήθεια τι θεωρείς πιο υγιές; Να υποστηρίζεις το πασοκ και την νέα δημοκρατία ή να υποστηρίζεις τον ολυμπιακό και τον βάζελο; Που βλέπεις πραγματικά αποτελέσματα; Αυτός ο πολύ μικρός στόχος, το να βάλεις ένα γκολ ή να πετύχεις ένα καλάθι είναι σίγουρα πολύ πιο εφικτός από το να αλλάξεις τα οικονομικά πλάνα της κυβέρνησης.

Έχεις νοιώσει χαρά ποτέ; Έχεις πει “παλέψαμε και τα καταφέραμε”; Δεν μιλάω για τις μικρές στιγμές ευτυχίας της ζωής σου. Αν και με τέτοια ζωή που ζούμε αμφιβάλλω αν είναι πολλές. Μην σου πω αν είναι καν υπαρκτές.

Έχεις κάνει ποτέ πλάκα με τους φίλους σου; Καζούρα, πανηγύρια, αγκαλιές και φιλιά για την νίκη; Έχεις θαυμάσει ποτέ έναν αθλητή για την καταπληκτικό γκολ που έβαλε, ή για το θεαματικό κάρφωμα στο καλάθι; Έχεις βγει ποτέ στους δρόμους να ζητωκραυγάσεις για την αγαπημένη σου ομάδα;

Αν και τα ομαδικά αθλήματα δεν είναι μόνο αυτό. Εκεί βλέπεις πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους να γίνονται ένα για να αγωνιστούν για έναν κοινό σκοπό. Βλέπεις τους αντιπάλους να δίνουν τα χέρια, βλέπεις σκηνές που πολύ θα ήθελες να συμβαίνουν και στην πραγματική σου ζωή.

Δεν είναι απλό το να είσαι φίλαθλος. Το να σου αρέσει πραγματικά ο αθλητισμός. Οι εποχές που οι φίλαθλοι θεωρούνταν κατωτέρου επιπέδου έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Δεν είμαστε χουλιγκάνοι, δεν είμαστε καυλωμένοι, δεν είμαστε αμόρφωτοι. Δεν υπάρχουν πλέον οπαδοί, υπάρχουν φίλαθλοι. Έχουμε πλήρη συνείδηση για όλα όσα κάνουμε και κυρίως γιατί τα κάνουμε. Έχουμε ζωές πλήρεις σε ενδιαφέροντα, πλήρεις σε γνώσεις, πλήρεις σε ουσία.

Εδώ στο τέλος να σου πω κάτι. Χωρίς ίχνος κριτικής, θεωρώ τους ανθρώπους που δεν ασχολούνται με τον αθλητισμό, ανολοκλήρωτους. Θεωρώ πως κάτι τους λείπει. Δεν μιλάμε για θέμα νοημοσύνης, ή υλικών αγαθών. Οι άνθρωποι σίγουρα είναι εξίσου έξυπνοι με μένα. Όμως αυτή την χαρά που νοιώθω εγώ όταν νικάει η ομάδα μου, είναι το κάτι άλλο. Δεν περιγράφεται με λόγια.

Έχω πρόταση λοιπόν. Την επόμενη φορά που θα θες πραγματικά να νοιώσεις νικητής, -ξέρω πως δεν το νοιώθεις συχνά στην ζωή σου- διάλεξε ομάδα και πήγαινε στο γήπεδο. Ή κάτσε στην τηλεόραση σου και χάζεψε. Δεν με ενδιαφέρει αν θα γίνεις Ολυμπιακός. Θέλω απλά να χαρείς. Ακόμη και αν αυτό περιλαμβάνει την νίκη του βάζελου μέσα στο Καραϊσκάκη με αυτογκόλ του Κωστούλα. Ακόμη και αν είσαι Λαρισαίος και πέφτεις στην Β εθνική, αλλά πήρες το κύπελλο.

Αν δεν είσαι φίλαθλος, γίνε τώρα. Θα νοιώσεις πραγματικά… ανώτερος!

Αγαπητέ Παράφωνε,

Περίμενα ότι αργά η γρήγορα θα σχολιάσεις. Όταν έγραφα το ποστ σκεφτόμουν ότι προφανώς θα θιχτείς. Σκέφτηκά όμως ότι αν δεν μπορούσα να γράψω ένα τέτοιο ποστ δεν έχει νόημα να έχω blog.

Πάμε τώρα στο δια τάυτα. Με μία απλή παραβολή.

Σκέψου ότι είσαι σε μια βιτρίνα. Βλέπεις ένα παντελονάκι, ωραιότατο. Μπαίνεις μέσα λες στον πωλητή “πόσο κάνει”; Ο πωλητής λοιπόν απαντά “Κοιτάξτε να δείτε, αυτό το παντελόνι είχε 100 ευρώ, αλλά εμείς ειδικά για σας, θα σας το αφήσουμε 10. Είναι πολύ καλή μάρκα και πρέπει να αισθάνεστε τυχεροί που σας το δίνουμε σε τόσο καλή τιμή”. Περιχαρής παίρνεις το παντελόνι.

Πιο κάτω συναντάς έναν φίλο σου. Έχει πάρει το ίδιο ακριβώς παντελόνι. Με 10 ευρώ μόνο. Στην κουβέντα πάνω ανακαλύπτεις πως το παντελόνι έχει φτιαχτεί στην αγιά βαρβάρα, και έχει πραγματική αξία 10 ευρώ.

Πες μου ρε συ Παραφωνιέρη. Εσύ εκείνη την ώρα δεν θα αισθανθείς μεγάλος μαλάκας; Θα το έπαιρνες που θα το έπαιρνες το παντελόνι, εσένα γιατί να στο πασσάρουν σαν μάρκα; Γιατί να σου πουν ψέμματα ότι χαριστικά στο δίνουν τόσο; Αφού τόσο έχει!

Εκεί είναι και η διαφωνία μου. Ολα καλά και όλα ωραία με το πάρτυ. Μπράβο που μπήκες στον κόπο να το οργανώσεις. Είναι κόπος δεν αντιλέγω. Εδώ μια πίτα πάμε να οργανώσουμε στην ομάδα και μας βγαίνει η ψυχή.

Αλλά ρε συ Παραφωνιέρη, ήθελα την πραγματικότητα. Την αλήθεια. Αυτό λέω κάθε μέρα στο blog μου. Δεν αντέχω να με πιάνουν θύμα.

Ξέρεις κάτι; Αυτό με το “πωλητιλίκι” το έχω και εγώ. Πρέπει να πασσάρω την δουλειά μου ως πολύωρη (άσχετα με το αν την τελειώνω στον μισό χρόνο και ούτε, από αυτόν που λέω), γιατί ο άλλος δεν μπορεί να εκτιμήσει την πνευματική εργασία. Σου λέει γρήγορα το έκανες, εύκολο είναι. Άσχετα με το αν σου έχουν βγεί τα μάτια για να μπορείς να το κάνεις τόσο γρήγορα.

Όμως έχω συναντήσει πολλές φορές συνεργάτες μου οι οποίοι κάνουν εκ παραδρομής αυτό που έκανες και εσύ. Πάνε να μου “πουλήσουν” την δουλειά τους ως κάτι που δεν είναι. Ξέρεις πόσες φορές τους έχω σταματήσει, ή έχω κόψει συνεργασία ακριβώς γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν ότι εγώ είμαι συνεργάτης, όχι πελάτης τους; Ότι εγώ πρέπει να ξέρω την αλήθεια; Ότι στους συνεργάτες δεν λέμε ψέμματα, ούτε καν κατά συνθήκη;

Έτσι λοιπόν και με το πάρτυ. Ήμασταν συνεργάτες. Όλοι οι bloggers ήμαστε συνεργάτες σου. Αν θεωρήσουμε ότι δεν έβγαλες κέρδος, τότε θα έπρεπε να ξέρουμε πού πάμε.

Σχετικά με το msn δεν το σχολιάζω καν. Αν δεν είχα στοιχεία δεν θα το έλεγα. Αν και πάλι… δεν έχει σημασία αυτό. Ήταν κομμάτι της πώλησης, όπως και το mass mail που έστειλες.

Όμως ξέρεις κάτι ρε συ Παράφωνε; Τίποτα δεν θα έλεγα και για αυτό. Σου ζήτησα να βάλεις και το δικό μου μπανεράκι, με το lowcarblife. Σου λέω βάλτο είναι για καλό σκοπό. Δεν θα βγάλω φράγκα, χρόνο θα σπαταλήσω. Λεφτά και χρόνο από την τσέπη μου βάζω, μπας και σώσω καμιά ζωή. Ακόμη το ψάχνω αυτό το μπανεράκι στο site σου…

Νομίζω λοιπόν ότι έγινε σαφές το γιατί αντιτάχθηκα. Ούτε για τα χρήματα -θα τα έδινα οπουδήποτε ούτως ή άλλως-, ούτε για την μουσική -τέτοια τραγούδια ακούω και μόνη μου- ούτε για το κλίμα -έτσι είναι πάντα σε τέτοιες συναντήσεις.

Ήθελα την αλήθεια ρε συ Παράφωνε. Την αλήθεια και πάλι θα ερχόμουν. Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους. Αλλά εμένα το ψέμα με βγάζει έξω από τα ρούχα μου. Με τρελλαίνει. Αυτός ήταν και ο λόγος που έχωσα. Ούτε σε ήξερα από πριν, ούτε είχα κάτι μαζί σου. Χίλια μπράβο σου είπα για την πρωτοβουλία. Αλλά ρε συ Παραφωνιέρη, θυμίσου το σε παρακαλώ την επόμενη φορά. Εμείς οι bloggers είμαστε συνεργάτες σου. Όχι πελάτες σου. Ξέρεις τι θέλουμε ε;

The whole truth and nothing but the truth…

Μετά τιμής, 
Η Νημερτής

Δεν ξέρω αν είσαι έτοιμος για να διαβάσεις αυτά που θα γράψω. Πριν να ξεκινήσεις να διαβάζεις όμως… δεν ρίχνεις μια ματιά στον τίτλο; Κάτω από το Νημερτής λέω. Εκεί που λέει “Όλα όσα θα θέλαμε να πούμε, όπως θα θέλαμε να τα πούμε;” Το εμπέδωσες; Ωραία, ξεκινάω τώρα.

Χτες που λες πήγα στο πάρτυ. Ήμουν και εγώ εκεί ναι. Που να μην ήμουνα. Μην βιάζεσαι θα στα πω. Διάβασε λίγο το πριν τώρα. Έτσι για να έχεις μια γεύση ώστε να καταλάβεις το μετά δηλαδή.

Εγώ που λες κοντεύω τα 30. Τέλη 78 είμαι κάνε τους υπολογισμούς μόνος σου. Το ίντερνετ εγώ το γέννησα. Δεν κάνω πλάκα. Τα 1200ρια modem μας δινανε ρέστα στις αρχές του 90. Kbps ε; Μην μου μπερδεύεσαι. Οι 10 στις bbs γίναμε σιγά σιγά 100 και μετά 1000. Μετά γίναμε πολλοί. Τόσο πολλοί που αποφασίσαμε να βρεθούμε. Όχι όλοι. Όσοι μπορούσανε. Το τι συνάντηση έχω φάει στο κεφάλι δεν λέγεται. Το τι κόσμο έχω γνωρίσει δεν περιγράφεται. Όλων των ειδών, όλων των ηλικιών, όλων των στρωμάτων.

Μετά που λες… μεγάλωσα. Κουράστηκα να στο πω. Βλέπεις αυτές οι συναντήσεις, οι μαζικές έχουν ένα καλό και ένα κακό. Γνωρίζεις 100 ανθρώπους με την μία και την επομένη δεν θυμάσαι κανέναν. Σαν one night stand ένα πράγμα, μόνο που την επόμενη δεν χρειάζεται να πας σπίτι σου. Είσαι ήδη.

Πέρισυ τέτοια εποχή είχα μόλις ανοίξει το blog. Είχα εγκαταλείψει τα chat rooms και τα forums και είχα βρει την ησυχία μου, μόνη μου επιτέλους. Όταν λοιπόν μου είπαν για το πάρτυ που γινόταν τότε, δεν το συζητούσα καν. Εγώ να πάω σε πάρτυ; Μαζική συνάντηση; Αποκλείεται! Είχα μπουχτίσει. Άσε που όπως είπα παραπάνω δεν έβγαζε πουθενά.

Φέτος λοιπόν μου την πέσανε. Έλα στο πάρτυ και έλα στο πάρτυ. Να σου πω την αλήθεια μου είχα ξεχάσει πως είναι. Ή μάλλον είχα ξεχάσει τις λεπτομέρειες.

Το σκέφτηκα από εδώ, το σκέφτηκα από εκεί. Λέω δεν πάω; Μόνο που για να είμαι σίγουρη ότι θα περάσω καλά μάζεψα τους γνωστούς μου, την γιάφκα μου ναι, για να κάνουμε ντου μαζί. Λέω στην χειροτερότερη θα περάσουμε όλο το βράδυ λέγοντας μαλακίες.

Μια παρένθεση σου κάνω τώρα. Οι γνωστοί μου -φίλοι σχεδόν, είναι νωρίς ακόμη αλλά για εκεί πάει- είναι όλοι bloggers. Ή έχουν κάποια σχέση με κάποιον blogger. Γνωριστήκαμε εδώ ακολουθώντας την κλασική μου μέθοδο. Τet-a-tet. One to one να στο πω αλλιώς. Βγήκαμε μόνοι μία, βγήκαμε δύο, βγήκαμε τρεις, ε προχτές λέω, παιδιά ωραία τα λέμε μεταξύ μας δεν πάμε και στο πάρτυ; Τι έχουμε να χάσουμε;

Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω. Στο ζουμί δηλαδή να σου πω τι χάσαμε. Αλλά πριν από αυτό, ας δούμε κάποια ωραιότατα γεγονότα που εγώ πέρασα στο ντούκου.

Μου την πέσανε που λες για το πάρτυ. Ο διοργανωτής που με είχε γραμμένη και μια κουβέντα δεν έλεγε στο msn ξαφνικά άρχισε τα σου και τα μου. Πλύση εγκεφάλου για το πάρτυ.

Ρώτησα λοιπόν τα βασικά. Πού και πόσο. Στο που έφαγα την πρώτη κοροιδία. Είναι λέει ένα μαγαζί που κάθε μέρα είναι φίσκα, έχει απέξω μπέμπες και μερσέντες, πηγαίνει κόσμος high class και χάρη μας κάνουν που μας το δίνουν, αλλά είναι φίλοι τα παιδιά και τους πίεσα πολύ και τελικά καταφέραμε και το πήραμε.

Τι να κάνω; Τον πίστεψα. Γιατί χαρά μου, εγώ ροκού είμαι. Σε τέτοια μέρη δεν πατάω το πόδι μου. Να μου πεις για ροκ σκηνή, να μου πεις για ντίσκο, να μου πεις για καφετέρια, γνώμη θα έχω να σου πω. Αλλά να μου πεις για mainstream μαγαζί δεν έχω ιδέα. Clubbing δεν κάνω, από αμνημονεύτων.

Έλα όμως που το μαγαζάκι ήταν πιο παρακμιακό από τα παρακμιακά! Καλέ χάρη τους κάναμε που πήγαμε! Κάναμε και σεφτέ ποιος ξέρει από πότε θα είχαν να δουν τόσο κόσμο! Η μουσική ήταν της γενιάς μου ναι, αλλά πες μου σε παρακαλώ ποιος νεοέλληνας θα πάει σε τέτοιο μαγαζί; Εγώ είμαι η εξαίρεση εντάξει, αλλά μην ξεχνάς ότι το πάρτυ δεν γινόταν για μένα. Αν γινόταν θα μπορούσες να χορέψεις ή να ξελαρυγγιαστείς από το live. Και εγώ ούτε το ένα ούτε το άλλο είδα. Δεν συζητάω για το απέξω. Ούτε κάρο δεν θα παρκάρει τις καθημερινές.

Εδώ ερχόμαστε να συνδέσουμε την κοροϊδία ένα με την κοροϊδία δύο. Γιατί όταν σου λένε ότι χαριστικά στο δίνουν το μαγαζί και χαριστικά σου βάζουν την είσοδο 5 ευρώ λες ε, δεν γαμιέται. Πάμε να δούμε πως διασκεδάζει ο νεοέλληνας. Επίσης δεν ματαξαναγαμιέται. 4 ευρώ έχει πάει ο καφές. Εμένα το ουϊσκι μου είχε 8 βέβαια, αλλά εντάξει 8 ευρώ για high class μαγαζί μια χαρά είναι. Τώρα βέβαια είπα την λέξη κλειδί. Ουϊσκι. Καλέ οι δικές μας μπόμπες της γιάφκας, λιγότερο οινόπνευμα έχουν! Άσε που τα μισά ποτά δεν είχαν καθόλου οινόπνευμα. Ουϊσκι παρήγγειλε ο γκόμενος με κόκα κόλα, το ουϊσκι το ξεχάσανε να το βάλουν. Άσε που μύριζε αυτή την οινοπνευματίλα που έλεγες “δεν παίρνω καλύτερα το μπλε οινόπνευμα από το σπίτι;”

Εμένα αυτά δεν μου τα παν όμως. Εγώ τώρα τι θες να σκεφτώ; Όχι πες μου. Μπορούσαν να μου τα πουν. Να μου πουν ξέρεις κοπέλα μου, αυτό και αυτό. Χρωστάω μια χάρη σε κάτι φίλους, έχει κεσάτια το κατάστημα, πάρε την παρέα σου και έλα να το γεμίσουμε. Με όλη μου την ειλικρίνεια, ναι θα έλεγα. Περνάει κρίση ο κλάδος το ξέρω. Θα του λεγά και εγώ μετά να του φτιάξω καμιά ιστιοσανίδα ή να του κάνω καμιά ασφάλεια, να μου ανταποδώσει και την χάρη, και όλα καλά. Τίμιες δουλειές, όχι μαλακίες.

Όμως αυτό είναι κοροϊδία. Με κοροϊδέψατε κύριοι. Εγώ φταίω βέβαια που πιάστηκα στην φάκα. Είχα ξεχάσει βλέπεις τις μίζες που παίρνανε από τις καφετέριες τα chat rooms όταν τις κλείνανε για τα meetings. Ρε εγώ σας γέννησα, σε μένα τα κάνετε αυτά;

Άντε και εγώ τα ξέχασα. Άντε και τα παρέβλεψα. Άντε και είπα το κλασικό “δεν γαμιέται;” Ξέρεις όμως… εγώ είμαι η Νημερτής. Αν κάτι σου λέω κάθε μέρα από αυτό το ρημαδομπιλογκ είναι πως δεν γουστάρω την κοροϊδία. Τρελλαίνομαι όταν ο άλλος πάει να με πιάσει θύμα. Όταν παίζει πουστιά πίσω από την πλάτη μου.

Δεν πειράζει άλλος ένας θα πεις. Εντάξει να σου πω κάτι; Η παρέα μου ήταν υπέροχη, οπότε δεν κολλήσαμε. Την κάναμε με ελαφρά, πήραμε τα καφεδάκια μας, αράξαμε στα starbucks για να συνεχίσουμε την βραδιά μέχρι να κλείσουν (καλά ρε καλοκαιριάτικα στις 2 κλείνετε;). Μιλήσαμε, γελάσαμε, πειραχτήκαμε. Πραγματικά ωραία φάση σου λέω. Θα το ξανακάνουμε και θα τα ξανακάνουμε. Με τον δικό μας τρόπο όμως. Όπως θέλουμε εμείς, όχι όπως θέλουν οι άλλοι.

Δεν ξέρω τι να σου πω για συμπέρασμα. Α, να σου θυμίσω τον τίτλο του blog μου πάλι.  

Η Νημερτής
Όλα Όσα Θα Θέλαμε Να Πούμε, Όπως Θα Θέλαμε Να Τα Πούμε.

Όχι που δεν θα μίλαγα…

Λοιπόν πάρτε χαρτί και γράφτε.

Ημέρα : Σάββατο 5 Μαϊου

Ώρα : 21.00

Διεύθυνση : Αρτέμιδος 1, Πλατεία Εσπερίδων, Γλυφάδα

Ονομασία : Mercedes Club

Είσοδος : 5 €

Ποτά : 5 € μπύρα, κρασί. 8 € λοιπά ποτά.

Για συμμετοχές στην γιάφκα μας (για να πάμε μαζί και να μην είστε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων κοινώς) στείλτε mail ή msn, ή γράψτε εδώ, ή πάρτε τελ. Η ονομασία στην γιάφκα θα δωθεί μετά από ψηφοφορία. Μέχρι στιγμής έχουμε :

Nemertes – Atix – Kleftokotas – Alexandros – Tzella – Giorgos – Nuntius

Η μέρα είναι ειδικά διαλεγμένη ώστε να μην συμπίπτει με άλλες τρομοκρατικές εκδηλώσεις τύπου champions league, eurovision κλπ.

Προκυρήξεις και άλλο τρομοκρατικό υλικό, εντός του καταστήματος.

Με γιάφκα ή με Κάφκα, με γκόμενο ή με τον επόμενο, με γκόμενα ή με τα προβλεπόμενα, σας περιμένω όλους ανεξαιρέτως.

Δεν ξέρεις, δυστυχώς ή ευτυχώς. Δεν ξέρεις γιατί δεν θέλω να ξέρεις, δεν χρειάζεται να ξέρεις, δεν ρώτησες για να ξέρεις….

Χτες το καφεδάκι μας με φιλικό ζευγάρι κυλούσε μεταξύ μαλακίας και χαζομάρας. Στην αρχή τουλάχιστον, να ζεστάνουμε το κλίμα. Ξέραμέ όλοι πως υπήρχαν πολλά που έπρεπε να ειπωθούν…

Το πρώτο θέμα έπεσε στο τραπέζι. Φιλίες. Γιατί δεν παίρνω τηλέφωνο την γυναίκα του αλλουνού να βγούμε για καφέ κλπ. Οι γκόμενοι μας γνωρίζονται χρόνια, έχουμε βγει αρκετές φορές όλοι μαζί, αλλά εγώ με την γυναίκα του άλλου δεν είχα πάρε δώσε. Όχι γιατί δεν ήθελα. Γιατί… Γιατί με ένα μωρό στην αγκαλιά είναι η άλλη πού να βρει χρόνο; Εδώ εγώ παιδιά, σκυλιά δεν έχω και ορισμένες φορές δεν έχω χρόνο να ξυστώ. Όμως της είπα ότι όποτε θέλει, μπορεί να με πάρει τηλέφωνο, εγώ έχω σταθερό πρόγραμμα, να κανονίσουμε να τα πούμε. Και εκεί άκουσα το αμίμητο! “Δεν έχω χρόνο!” Ε, τότε βρε καλή μου γιατί το κάνεις θέμα; Γιατί να σε πάρω τηλέφωνο; Σάμπως έχουμε και τίποτα να πούμε; Πάλι να καταλήξω να μου λες για μπεμπιλίνο και μπεμπελάκ και εγώ να κοιτάω το ταβάνι σαν μαλάκας; Μια φορά βγήκαμε οι δυο μας και μου έκανες κύρηγμα. Γιατί είμαι ελεύθερη επαγγελματίας, γιατί δεν έχω παντρευτεί, γιατί δεν έχω κάνει παιδί και δεν συμμαζεύεται. Δεν θέλω κηρύγματα φιλενάδα. Είμαι πολύ ποιο ικανή από εσένα να κουμαντάρω τον εαυτό μου και να πάρω αποφάσεις για την ζωή μου.

Πάνω στο θέμα ζωή, άρχισε ένα μίνι θάψιμο. Ή έτσι φαινόταν. Ο λόγος για ένα τρίτο πρόσωπο που έχει τόσα προβλήματα στη ζωή του και να δεν μπορεί να χάσει βάρος, δεν μπορεί να βρει άντρα κλπ. Τι κρίμα η κοπέλα και τι κρίμα η κοπέλα. Και μην την κακολογείτε και έχει ψυχολογικά προβλήματα και πάλι δεν συμμαζεύεται. Εκεί άρχισε το πανηγύρι.

Ξέρεις ποια είμαι εγώ; Της είπα. Κάγκελο και αυτή και ο άντρας της. Βγαίνουμε χρόνια της λέω, πιστεύεις ότι έχω προβλήματα στη ζωή μου; Όχι, μου λένε και οι δύο. Φαίνεσαι μια χαρά κοπέλα, χαρούμενη, πάντα μέσα στο κέφι και την καλή χαρά, ζωντανός άνθρωπος. Δεν σκεφτήκαμε ποτέ ότι μπορεί να έχεις προβλήματα. (αυτό περί σκέψης θα το αναλύσω παρακάτω)

Λοιπόν, λέω, πάρτε χαρτί και γράφτε. Από τα 14 μέχρι τα 26 έπαιρνα φάρμακα γιατί είχα και έχω επιληψία, πήρα 20 κιλά μέσα σε 1 χρόνο και δεν έχασα γραμμάριο μέχρι τα 26 μου, είχα μια μάνα Μήδεια και έχω φτάσει άπειρες φορές στα σκαλιά του τρελάδικου, μέχρι να μετακομίσω πριν μισό χρόνο με την γιαγιά μου, η οποία πέθανε τον Ιανουάριο, μετά ακολούθησε η θεία μου τον Μάρτιο από κρίση επιληψίας και ουχί από καρκίνο που είχε όπως και η γιαγιά μου, μένω σε ένα σπίτι μαζί με τον πατέρα μου που μέχρι να ξεκαθαρίσουν τα κληρονομικά δεν ξέρουμε αν θα έχουμε και αύριο, οπότε μπορεί από στιγμή σε στιγμή να βρεθούμε στο δρόμο. ΑΥΤΑ!

Εδώ αυτόματα -μετά το ξεπάγωμα -τέθηκαν δύο ζητήματα. Πρώτον ότι αν και πολλοί με συναναστρέφονται, ελάχιστοι ξέρουν για την ζωή μου. Πώς θες καλή μου -και όχι μόνο εσύ- να γίνουμε φιλενάδες; Ρώτησες ποτέ ποια είμαι εγώ; Τι μια ζωή θα βγαίνουμε και θα σου κάνω ψυχανάλυση; Εγώ δηλαδή δεν θα μιλάω; Όχι πως έχω προβλήματα. Ή μάλλον όχι πως θέλω να μου τα λύσεις…

Παρένθεση και συνεχίζω. Είμαι κοινωνικός άνθρωπος το ξέρουμε αυτό. Ξέρουμε και πολλά άλλα καλά πράγματα για μένα, αλλά το βασικό είναι ότι πάντα -και μου αρέσει αυτό, το απολαμβάνω- θέλω να βοηθάω κόσμο. Είναι στο αίμα μου, δεν το κάνω εσκεμμένα ούτε έχω κανένα όφελος. Η ευχαρίστηση που παίρνω όταν βοηθάω κάποιον να λύσει το πρόβλημά του δεν λέγεται. Λες και είχα εγώ το πρόβλημα, λες και ήμουν στην θέση του. Είναι έμφυτο, δεν ξέρω πως αλλιώς να το εξηγήσω.

Εκεί τίθεται και ένα θέμα με τις φιλίες μου. Ότι ο φίλος δεν πρέπει να σε θέλει μόνο για να του λύνεις τα προβλήματα. Ο φίλος ξέρει πως εσύ τα προβλήματά σου ξέρεις και τα λύνεις μόνη σου, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν θες κάποιον να σε ακούσει. Όχι να σε βοηθήσει, ούτε απαραίτητα να σε καταλάβει. Να σε ακούσει. Εκεί είναι που καταλαβαίνεις αν ο άλλος είναι αυτό που λέει η λέξη. Φίλος.

Αυτό το screening δεν το έκανα παλιά. Ο καλός ο μύλος… Τώρα όσο μεγαλώνω, τόσο με βλέπω και θέλω αμφίδρομες σχέσεις. Δεν με πειράζει να λύσω το πρόβλημα του άλλου. Αρκεί να ξέρω ότι θέλει μόνο αυτό. Όμως δεν μπορώ τους ανθρώπους που βάζουν την μάσκα “φίλος” και μετά σε πετάνε σαν στυμένη λεμονόκουπα, μέχρι να ξανααποκτήσουν πρόβλημα και να ξαναθυμηθούν ότι είναι φίλοι σου. Θα δεχόμουν και μια τέτοιου είδους σχέση, αλλά θα έβαζα όρους. Δεν θα παράταγα ότι έχω και δεν έχω για να τρέξω να βοηθήσω. Θα έλεγα “κέρνα καφέ” στις τάδε του μηνός. Ειλικρινά ορισμένες φορές έχω σκεφτεί “δεν καθόμουν σπίτι καλύτερα, να ρίξω και έναν υπνάκο, να φτιάξω επιδερμίδα;”

Έκλεισε η παρένθεση.

Είχαμε μείνει εκεί με τα προβλήματα. Λοιπόν μην μου λες μαλακίες. Όλοι έχουμε προβλήματα. Αλλά αν θες να βρεις δικαιολογία για τις πράξεις σου, εγώ μπορώ να σου βρω χίλιες. Μην μου λες λοιπόν φταίει αυτό ή εκείνο που εσύ είσαι έτσι. Θα το δεχόμουν αν ήξερα πραγματικά πως δεν μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό. Όμως οι περιπτώσεις που δεν έχουμε διέξοδο είναι ελάχιστες. Άσε λοιπόν την μιζέρια γιατί δεν είναι του γούστου μου. Αν δεν σου έλεγα τι προβλήματα έχω εγώ χαμπάρι δεν θα έπαιρνες. Ξέρεις γιατί; Γιατί μετά το σοκ, προσπάθησα να τα λύσω. Αν θες βοήθεια για να τα λύσεις τα είπαμε παραπάνω. Υπάρχουν και οι ψυχολόγοι άλλωστε. Άσε που την λύση στο πρόβλημα της συγκεκριμένης κοπέλας την είχα δώσει εγώ στην ίδια πέρισυ το καλοκαίρι. Και δεν μιλάμε για απλή λύση, του ποδαριού. Μιλάμε για φιλοσοφημένη σκέψη. Άρα λοιπόν, άσε τα “δεν γίνεται”. Μόνο του σπανού τα γένια και αυτό πριν τα λέιζερ λάιν κλίνικς.

Ουφ. Με κούρασα. Τα είπα, τα άκουσε το πληκτρολόγιο και η λεξότυπη, ησύχασα. Να τα πω ήθελα, απλά. Τελικά, τι ψυχανάλυση και μαλακίες. Blogging παιδί μου, blogging…

Μετά τα νεύρα με την μικρή, πέρασα σε στάδιο 3 χτες, δηλαδή την αποδοχή. Ομολογώ πως ενώ έχω την φήμη οτι μεταβαίνω στο στάδιο 4 -δηλαδή στο πάμε παρακάτω- μέσα σε 24 ώρες, μου πήρε 48 για να σκεφτώ να πάρω ένα κομπιούτερ δώρο στην μικρή ώστε να έχει μια παρέα τώρα που θα μένει σπίτι με το μωρό. Άσε που είναι ευκαιρία να κάνω το παιδάκι -κοριτσάκι θα είναι- computer freak σαν και του λόγου μου. Έκανα και σκέψεις για γαμπρό, της έχω έτοιμο ένα μαναράκι 1 έτους, ξανθό όπως αυτά που αρέσουν στην μαμά της. Αύριο θα πάρω και φωτογραφία να στείλω στο νησί.

Άντε τώρα πάμε να γελάσουμε λίγο…

Ήμουν που λες με τον Μάκη εκείνο το φεγγάρι. Αυτόν τον τεκνό και προσοντούχο, ναι. Κάτι η ηλικία, κάτι το μυαλό, κάτι εκείνο το “υπάρχει πιθανότητα 5% να έφυγε κάτι μέσα σου”, λέω δεν παίρνω ένα τεστάκι να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο; Εγώ τα τεστ τα παίρνω πριν, δεν περιμένω να έχω καθυστέρηση.

Το φαρμακείο είχε προσφορά. Στα δύο το ένα δώρο. Αχρείαστο να ναι, αλλά ας το πάρω και το άλλο να μου βρίσκεται, είπα.

Το τεστάκι βγήκε αρνητικό, το άλλο το έβαλα σε μια θήκη της τσάντας.

Λίγες μέρες μετά έφυγα για Σαββατοκύριακο με τον Μάκη. Πήρα μια βαλιτσούλα, έβαλα τα απαραίτητα μου για δύο καυτές νύχτες και… βέβαια άφησα την τσάντα σπίτι. Τι να την κάνω, μήπως θα πηγαίναμε και πουθενά;

Σάββατο βράδυ σκάει τηλέφωνο.

Μπαμπάκας (με ύφος αγχωμένο-στεναχωρημένο) : ”Παιδί μου, πήρα την τσάντα σου να την πλύνω και βρήκα…. Μία που έφυγες για Σαββατοκύριακο, μία το τεστ εγκυμοσύνης, παιδί μου αν είσαι έγκυος και θες βοήθεια πες το μου. Μαζί θα το αντιμετωπίσουμε.”

Νημερτής (με ύφος τσαντισμένο-ξεκαρδισμένο) : “Καλά ρε πατέρα, αν ήμουν έγκυος δεν θα στο λεγα; Ένα τεστ πήρα να κάνω και μου περίσσεψε το άλλο. Τι να το έκανα, να το πέταγα; Μην σε νοιάζει δεν θα γίνεις παππούς. Τουλάχιστον όχι ακόμη.” 

Μιλάμε για μπαμπά πολύ προχώ όμως ε; Έμοιασε και η κόρη δεν μπορείς να πεις…  :p

Μικρή : Νημερτούλα εδώ συμβαίνουν τρελά πράγματα.

Νημερτής : Καλά και εδώ δεν πάμε καλύτερα…

Μικρή : Για πες…

Νημερτής : Είμαστε μείον δύο. Γιαγιάκα και θεία off μέσα σε 2 μήνες. Εσύ;

Μικρή : Είμαι έγκυος 6 μηνών! Το καλοκαίρι παντρεύομαι!

Ο  διάλογος εκτυλίχτηκε χτες αργάμιση. Είχα χάσει την μικρή μου και πήρα τηλέφωνο να δω πως πάει. Από τότε που πήγε στο νησί δεν βλεπόμαστε συχνά, μόνο όταν ανεβαίνει Πειραιά, αλλά μία ένα μήνυμα, μία ένα τηλέφωνο τα λέμε. Τόσα χρόνια κολλητές… Δεν είχα νέα της για κοντά δυό μήνες. Μόνο κάτι μηνύματα με την λέξη “τρελά πράγματα” αλλά δεν πήγαινε ο νους μου. Άντε λέω θα χώρισε με τον γκόμενο… Αλλά αυτό; Αυτό ήταν πραγματικό σοκ!

Ίσως οι περισσότεροι θα πουν… so what?

Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο…

Με την μικρή έχουμε διαφορά ένα μήνα. Είμαι η μεγαλύτερη. Μαζί μεγαλώσαμε, μαζί ονειρευτήκαμε, μαζί κάναμε σχέδια για την ζωή. Είμασταν και οι δύο… ανήσυχα πνεύματα. Αντικομφορμίστιες, δεν μπαίναμε σε καλούπια. Πρώτα τα όνειρα μας και μετά οι άλλοι. Βασικά δεκάρα δεν δίναμε για το τι ήθελε η κοινωνία. Το θέμα ήταν τι θέλαμε εμείς…

Αυτό που ξέρω σίγουρα, είναι πως αυτό που ήθελε η μικρή στα 28 της δεν ήταν γάμος και ένα κουτσούβελο. Σε καμία περίπτωση…

Όταν μέσα Νοέμβρη με πήρε τηλέφωνο για να της στείλω ένα τεστ εγκυμοσύνης, ανακάλυψα πως κάποια πράγματα δεν είναι αυτονόητα.

Σήμερα λοιπόν θα μιλήσουμε για τα “αυτονόητα”…

Άντρες και γυναίκες διαβάστε προσεκτικά. Μην πείτε ότι τα ξέρετε. Από ότι βλέπω δεν τα ξέρετε… 

Τι κάνω ώστε να μην μείνω έγκυος και άλλες λεπτομέρειες.

1. Λέω στον γκόμενο να βάλει προφυλακτικό. Σκοπός του προφυλακτικού είναι να χύσει ο άλλος μέσα στο προφυλακτικό και όχι μέσα σε μένα.

2. Λέω στον γκόμενο να χύσει έξω. Δεν έχει σημασία το που, αρκεί να μην είναι μέσα μου.

3. Παίρνω χαπάκι αντισυλληπτικό και αφήνω τον γκόμενο να χύσει όπου θέλει.

4. Παίρνω το “χάπι της επόμενης μέρας” αν μου σπάσει το προφυλακτικό, ή έχουμε εργατικό ατύχημα.

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!

Υπάρχει ένας μύθος, εκπορευόμενος από θρησκευτικούς κύκλους κυρίως, ο οποίος λέει ότι αν χύσεις μέσα σε μια γυναίκα, μόνο αν είναι οι επικίνδυνες μέρες του κύκλου της -η μέση του κύκλου +-2, μπορεί να μείνει έγκυος. ΛΑΘΟΣ!!! Οι πιθανότητες τις άλλες μέρες είναι απλά μικρότερες. Χύσιμο μέσα ίσον κουτσούβελο. Εσύ αυτό θα ξέρεις. Δεν είμαστε για πειράματα τώρα…

Αν παρά τις προφυλάξεις, συμβεί ατύχημα, υπάρχουν άπειρα φαρμακεία -μπορείς να πας σε ένα μακρυά από την περιοχή σου για να μην έχεις ατυχείς συναντήσεις- που μπορείς να προμηθευτείς τα θαυματουργά τεστ εγκυμοσύνης. Πλέον δεν χρειάζεται να έχεις καθυστέρηση για να το χρησιμοποιήσεις. 5 μέρες μετά το γεγονός, μπορεί να σου δείξει αν είσαι έγκυος.

Αν και εφόσον… μια έκτρωση κοστίζει πολύ λιγότερα από ότι ένα παιδί. Α, ναι. Και δεν είναι ντροπή. Ντροπή θα είναι να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί που δεν το θες…

Τώρα θα βρίσω.

Γαμώ το κέρατο μου το τράγιο. Γαμώ την ατυχία μου μέσα. Γαμώ τα χωριά μου και τις προκαταλήψεις τους. Είσαι κολλητή, είσαι αίμα μου σχεδόν. Σου έστειλα το τεστ από τον Νοέμβριο. Έτρεχα στις 12 το βράδυ να προλάβω φαρμακείο ανοιχτό, να στο στείλω την επομένη. Είχες την υποψία, σου έστειλα το τεστ να σου φύγει. Σε ρώτησα αν το έκανες και είπες πως έχεις ασταθή κύκλο και αυτό θα είναι. Σου είπα να το κάνεις, να σου φύγουν και οι υποψίες. Έλεος! Από τον Νοέμβριο το ξέρεις και δεν έκανες καν ένα τεστ! Ξέρεις πόσα τεστ έχω κάνει εγώ, απλά και μόνο για ένα 5% υποψίας; Απλά και μόνο για ένα “μπορεί να μου έφυγε κάτι μέσα;” Απλά και μόνο για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο; Αλλά άντε και δεν το έκανες. Άντε και ήταν ο κύκλος ο ασταθής, αυτό πίστεψες. Όταν άρχισε να φουσκώνει η κοιλιά δεν το πήρες χαμπάρι; Θα μπορούσες να το ρίξεις και στους 2 μήνες. Γιατί δεν πήγες σε έναν γιατρό γαμώτο;

Πες μου, όχι πες μου τώρα, τι θα κάνεις; Που είναι τα όνειρά σου; Που είναι η μουσική σου, που είναι τα αγγλικά σου; Πού είναι τα σχέδια να ανέβεις Πειραιά; Πού είναι ο άντρας των ονείρων σου, που αμάν και πώς περίμενα να τον χωρίσεις τον βλάκα. Έλεγα θα καταλάβει κάποια στιγμή, που είχες αρχίσει να καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Τα πέταγες τα “θα τον χωρίσω” από πέρισυ. Τώρα τι; Τώρα θα μου βρεθείς στο νησί με ένα κουτσούβελο αγκαλιά και έναν μαλάκα στο κεφάλι;

Ρε μικρή, όλα όσα κοροϊδεύαμε, όλα όσα χλευάζαμε, εσύ πήγες και τα έκανες; Πώς την πάτησες έτσι ρε μικρή; Λέγαμε παιδί στα 35 και περιμέναμε να αυξηθεί και άλλο το όριο ηλικίας. Λέγαμε γάμος αν και εφόσον και κάναμε όνειρα για καριέρα και συγκροτήματα.

Τώρα τι θα κάνεις με τα όνειρα σου ε;

Πάντα μου έλεγες ότι είμαι η προσωπική σου τρελογιατρός και μου ανέλυες καταστάσεις επί καταστάσεων.  Η προσωπική σου σολίστρια με έλεγες και με έβαζες να σου παίζω κομμάτια στο πιάνο. Η προσωπική σου, ήμουν γαμώτο. Για όλα είχα λύσεις, για όλα έβγαζα κάτι καλό. Δεν πα να καταστρεφόταν ο κόσμος. Εγώ θα σου έλεγα πάντα το θετικό της υπόθεσης. Για αυτό σου άρεσα έλεγες. Δεν σε έκρινα ποτέ. Μόνο άκουγα και στο τέλος έλεγα “θα κάνεις αυτό”. Σου έδινα δύναμη να κάνεις πράγματα που δεν θα τολμούσες μόνη σου. Σου έδινα λύσεις στα πιο τρελά προβλήματά σου.

Τώρα τι;

Το πώς βρήκα την καρέκλα να κάτσω χτες, εγώ το ξέρω. Ούρλιαξα στο τηλέφωνο εκείνο το υστερικό “Ορίστε;;;;;;;;;;;;;” και έχασα τον κόσμο από τα μάτια μου. Τι να πω; Ότι καταστράφηκες; Τι λύση να σου δώσω πες μου; Πες μου τι καλό να βρω εγώ από αυτή την υπόθεση; Έψαχνα όση ώρα μιλούσαμε να βρω κάτι θετικό. Να σε ανεβάσω, να σε κάνω να νοιώσεις καλύτερα. Τίποτα. Τίποτα σου λέω. Εγώ να μην βρίσκω καλό σε μια κατάσταση! Ρε εδώ μου πεθάνανε δύο και βρήκα καλό!

Πρέπει να σκεφτώ. Να προσπαθήσω να σε ανεβάσω όταν θα σε δω. Να έχω κάτι πραγματικά θετικό να σου πω. Μέχρι στιγμής δεν μου έχει έρθει τίποτα. Σπάω το κεφάλι μου. Πρέπει… Με χρειάζεσαι…

Γαμώτο σου ρε μικρή, πώς τα κατάφερες έτσι;;;

Νημερτής : Αυτό το δαχτυλίδι που διαφημίζουν δεν μένει μέσα όταν κάνεις σεξ;

Κλεφτοκοτάς : Αυτό μωρό μου μπαίνει στην βάση.

Νημερτής : Άμα μπαίνει στην βάση δεν πιάνει το σημείο G!

Κλεφτοκοτάς : Μα για την κλειτορίδα είναι.

Νημερτής : Γιατί ο άλλος δάχτυλο δεν έχει;;;

Εικόνα από lowcarblife.org      Εικόνα από wordpress.com
<a target=”_blank” href=”http://www.lowcarblife.org”> <img src=”http://www.lowcarblife.org/images/bannier88.gif” border=”0″/></a> Ή <a target=”_blank” href=”http://www.lowcarblife.org”> <img src=”http://nemertes.files.wordpress.com/2007/04/bannier88.gif” border=”0″/></a>

Εικόνα από lowcarblife.org      Εικόνα από wordpress.com
<a target=”_blank” href=”http://www.lowcarblife.org”> <img src=”http://www.lowcarblife.org/images/bannier120.gif” border=”0″/></a> Ή <a target=”_blank” href=”http://www.lowcarblife.org”> <img src=”http://nemertes.files.wordpress.com/2007/04/bannier120.gif” border=”0″/></a>

Εικόνα από lowcarblife.org      Εικόνα από wordpress.com
<a target=”_blank” href=”http://www.lowcarblife.org”> <img src=”http://www.lowcarblife.org/images/bannier125.gif” border=”0″/></a> Ή <a target=”_blank” href=”http://www.lowcarblife.org”> <img src=”http://nemertes.files.wordpress.com/2007/04/bannier125.gif” border=”0″/></a>

Εικόνα από lowcarblife.org      Εικόνα από wordpress.com
<a target=”_blank” href=”http://www.lowcarblife.org”> <img src=”http://www.lowcarblife.org/images/bannier180.gif” border=”0″/></a> Ή <a target=”_blank” href=”http://www.lowcarblife.org”> <img src=”http://nemertes.files.wordpress.com/2007/04/bannier180.gif” border=”0″/></a>

Εικόνα από lowcarblife.org      Εικόνα από wordpress.com
<a target=”_blank” href=”http://www.lowcarblife.org”> <img src=”http://www.lowcarblife.org/images/bannier234.gif” border=”0″/></a> Ή <a target=”_blank” href=”http://www.lowcarblife.org”> <img src=”http://nemertes.files.wordpress.com/2007/04/bannier234.gif” border=”0″/></a>

Εικόνα από lowcarblife.org      Εικόνα από wordpress.com
<a target=”_blank” href=”http://www.lowcarblife.org”> <img src=”http://www.lowcarblife.org/images/bannier354.gif” border=”0″/></a> Ή <a target=”_blank” href=”http://www.lowcarblife.org”> <img src=”http://nemertes.files.wordpress.com/2007/04/bannier354.gif” border=”0″/></a>

Εικόνα από lowcarblife.org      Εικόνα από wordpress.com
<a target=”_blank” href=”http://www.lowcarblife.org”> <img src=”http://www.lowcarblife.org/images/bannier468.gif” border=”0″/></a> Ή <a target=”_blank” href=”http://www.lowcarblife.org”> <img src=”http://nemertes.files.wordpress.com/2007/04/bannier468.gif” border=”0″/></a>

Παίδες μου, ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Δεν ευθυνόμαστε εμείς για τις βλακείες, απλά ο κώδικας δεν εμφανίζεται σωστά.

Λοιπόν… Η διαδικασία είναι πλέον απλή. Αντιγράφετε τον αντίστοιχο κώδικα που έχει μέσα το κουτάκι στο σημείο που θέλετε να εμφανιστεί το banneraki. Μπορείτε να πάρετε την εικόνα είτε από το lowcarblife.org είτε από το wordpress.com . Επίσης μπορείτε να ανεβάσετε τις εικόνες στον δικό σας server (δεξί κλικ πάνω στην εικονίτσα που θέλουμε, save as ή αποθήκευση ώς, και μετά την κάνουμε upload) και μετά απλά να αλλάξετε το path της εικόνας (το img src=). Με κάποιον από τους 3 τρόπους θα δουλέψει. Επίσης έχω φτιάξει και bannerakia σε flash τα οποία είναι τύπου bannier00.swf για οποιον μυημένο ενδιαφέρεται.

Σημείωση. Προσοχή γιατί κατά την επικόλληση του κώδικα μπορεί να το δει σαν κείμενο και όχι σαν tags πχ. &lt;a αντί για <a οπότε να μην σας το βγάλει σωστά.

Εναλλακτικά μπορείτε να βάλετε ένα απλό link με την διεύθυνση του site.

Επειδή αν ξανακάνω edit το post θα χαλάσει (μου έχει βγει η ψυχή λέμε!) παρακαλώ όποιον θέλει περαιτέρω βοήθεια να κάνει reply στο post ή να μου στείλει mail.

Ειλικρινά, ειλικρινά, ειλικρινά, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

<p><a target="_blank" href="http://www.lowcarblife.org"><img
src="http://www.lowcarblife.org/images/bannier88.gif"/></a> </p>

<p><a target="_blank" href="http://www.lowcarblife.org"><img
src="http://www.lowcarblife.org/images/bannier120.gif"/></a> </p>

<p><a target="_blank" href="http://www.lowcarblife.org"><img
src="http://www.lowcarblife.org/images/bannier125.gif"/></a> </p>

<p><a target="_blank" href="http://www.lowcarblife.org"><img
src="http://www.lowcarblife.org/images/bannier180.gif"/></a> </p>

<p><a target="_blank" href="http://www.lowcarblife.org"><img
src="http://www.lowcarblife.org/images/bannier234.gif"/></a> </p>

<p><a target="_blank" href="http://www.lowcarblife.org"><img
src="http://www.lowcarblife.org/images/bannier331.gif"/></a> </p>

Διαλέγουμε bannieraki και κάνουμε copy τον κώδικα που έχει δίπλα, εκεί που θέλουμε να εμφανιστεί. Αν θέλετε διαφορετικά μεγέθη, ή έχετε αποριούλες, ρωτήστε ελεύθερα.

Ευχαριστώ σας once more!

Το είχα σκοπό από καιρό. Ήταν και εκείνη η ατάκα “Μα μόνο εμείς είμαστε;”, ήρθε και έδεσε.

Από σήμερα λοιπόν το πρώτο ελληνικό forum για αυτό που ονομάζουμε Δίαιτα Άτκινς, ή αλλιώς Διατροφή Χαμηλή σε Υδατάνθρακες, ή αλλιώς Κετογενής Διατροφή ή όπως αλλιώς θέλετε να πείτε το “δεν τρώω υδατάνθρακες και είμαι καλά” είναι γεγονός.

Θα γίνει και site σιγά σιγά, αλλά προς το παρόν ξεκινάμε με το forum που είναι το πιο απλό.

Το site και το forum  αναφέρονται στην διατροφή αυτή γενικά και ειδικά. Έχω κάνει ειδικό κομμάτι για την επιληψία και τον διαβήτη, αλλά αυτό που θέλω είναι δύο πράγματα.

Πρώτον να δημιουργήσουμε μια τεράαααστια βάση δεδομένων με καταχωρημένες τροφές και θρεπτικές αξίες.

Δεύτερον να ενημερώσουμε τον κόσμο για τα οφέλη αυτού το τρόπου διατροφής.

Τονίζω εδώ, στην περίπτωση που στο παρελθόν είχατε μπερδευτεί. Το πρώτο και σημαντικό είναι ότι η διατροφή χαμηλή σε υδατάνθρακες βοηθά στην απώλεια βάρους. Το δεύτερο και σημαντικότερο (για μένα) είναι πως η διατροφή αυτή βοηθά ΚΑΙ στην αντιμετώπιση της επιληψίας.

Αν θέλετε να βοηθήσετε, να συμμετέχετε, να συμφωνήσετε, να διαφωνήσετε (ναι εκεί μπορείτε! :p) μπορείτε να μας επισκεφθείτε.

Το link εδώ. Μέχρι να φτιάξω το site κάνει redirect στο forum.  

http://www.lowcarblife.org

Αν δεν σας πάει κατεθείαν, μπορείτε να πατήσετε εδώ :

http://www.lowcarblife.org/phpbb2

Α , εσείς ταπεινοί και όχι καταφρονεμένοι αγαπητοί, καλοί, πανέξυπνοι, πανέμορφοι, πάγκαλοι, αναγνώστες μου, διαδώστε το αν έχετε ευχαρίστηση. Κακό δεν κάνει.

Στην χειροτερότερη θα χάσετε μερικά κιλά. Στην καλυτερότερη θα σώσετε μια ζωή.

 Μπαμπά, μπαμπάκα, γιατί δεν έχουμε να φάμε;

Γιατί δεν έχουμε λεφτά παιδί μου.

 Όμως μπαμπά, εγώ πεινάω!

 Τα λεφτά μας τα είχε ανάγκη ο κ.Χριστόδουλος παιδί μου.

 Τι τα ήθελε μπαμπά;

Να πάει κρουαζιέρα…

N.-Πώς ήταν ο Χατζηνικολάου στο δελτίο χτες;
K.-Δεν ήταν ο Χατζηνικολάου, ο Παυλόπουλος έλεγε πάλι τις ειδήσεις.
N.-Στις 7 παρά τέταρτο;
K.-Ναι την ίδια ώρα!

Βρε παιδιά, μια επανάληψη ακόμη στις 9! Δεν τα εμπεδώσαμε!

Καθισμένη πάνω στο καβλί του, στην αγαπημένη της στάση, σαν αμαζόνα, άκουσε το τραγούδι στο ραδιοφωνο. “Δεν έχω χρόνο για άλλο πόνο”…

Σταμάτησε ξαφνικά, ξεκαβάλησε, έβαλε τα ρούχα της και ξεκίνησε να μαζεύει τα πράγματά της.

Έντρομος ο σύντροφος πήγε να την σταματησει. “Πού πας; Τι έγινε;” Δεν είπε κουβέντα. Θα τα έλεγε όλα λίγες μέρες μετά…

Ήταν Δεκέμβρης όταν τον γνώρισε. Στο γήπεδο, είχε έρθει να δει έναν φίλο του. Ψηλός, γεροδεμένος, παιδαράς. “Γιατί δεν παίζεις μπάσκετ;” την ρώτησε. “Για τον ίδιο λόγο που δεν παίζεις και εσύ.” απάντησε γελώντας.

Πιάσανε την κουβέντα. Τι και αν ήταν αντίπαλοι; Καταλήξανε σε μια σουβλακερί να αναλύουν το μπάσκετ, τον έρωτα, τη ζωή. Μίλαγε πάντα με έτη γέννησης. Τα παιδιά του 78, του 80, του 81 κλπ. “Αλήθεια εσύ του πότε είσαι;” τον ρώτησε. “Εσύ του πόσο είσαι του 80;” ανταπάντησε. “Όχι του 78.” απάντησε εκείνη. “Κοίτα να δεις σύμπτωση και εγώ του 78 είμαι. Μήνας;” ρώτησε αυτός. “Οκτώβρης.” του είπε. “Εγώ Απρίλη” της είπε και άλλαξε θέμα.

Ένα βράδυ είχαν βγει βόλτα στην Πλάκα. Κοντά ένα χρόνο μαζί. “Ξέρεις σου έχω πει ένα ψέμα.” της είπε. “Τι;” ρώτησε τρομαγμένη. “Είμαι του 80, όχι του 78.” απάντησε και την έκανε ράκος.

Είχε προσέξει κατά καιρούς πως είχε μια παιδιάστικη συμπεριφορά. Δεν ήξερε πως ταχυδρομούν γράμμα στο ταχυδρομείο, δεν ήξερε πώς κάνουν ψώνια στο σούπερ μάρκετ, την άφηνε να κάνει κουμάντο στις καφετέριες, να κλείνει τραπέζι στα μαγαζιά. Δεν είχε δώσει ιδιαίτερη σημασία. Ακόμη και όταν τις είπε πως δεν είχε ιδέα από υπολογιστές το πέρασε στο ντούκου. Είχε όνειρο ο άντρας της να ήξερε τα βασικά από το καβουρδιστήρι, αυτό σπούδαζε, αυτό ήθελε να γίνει, αλλά ήξερε πως δεν μπορούσε να τα έχει όλα. Δεν πειράζει θα τα μάθαινε σιγά σιγά.

Έμεινε σαν άγαλμα για λίγα λεπτά. “Ξέρεις, θέλω να χωρίσουμε.” του είπε. “Μα γιατί τι έγινε;” απάντησε τρομαγμένος. “Ήξερες το κόλλημά μου με τους μικρότερους. Τους βλέπω σαν αδέρφια μου. Λυπάμαι δεν μπορώ να σε δω αλλιώς πλέον.” του είπε παγωμένη.

Μείναμε μαζί. Μέχρι να σκεφτεί τι θα κάνει. Είχε δεθεί μαζί του. Το μυαλό της δεν λειτουργούσε. Δεν ήταν μόνο το ψέμα. Ήταν το πνεύμα. Το μυαλό. Δεν ήθελε να είναι η μαμά κανενός. Για την ακρίβεια αυτή ήθελε να μπορεί να γίνεται “χαζή” που και που.

Τον Δεκέμβρη, στις 9, την ημέρα της επετείου τους, το πέρασε σε ένα κόκκινο Seat, τσιμπουκώνοντας το Γιάννη, έναν “φίλο” που την ήθελε από καιρό. Έπαιρνε την πίπα και έκλαιγε. Ακόμη και όταν ο Γιάννης της πρότεινε να είναι μαζί, εκείνη απάντησε αρνητικά. Όχι δεν ήθελε να προδοθεί ξανά.

Την Πρωτοχρονιά βρέθηκε με έναν πρώην στο Σταυρό του Νότου. Λίγες ώρες πριν είχε χωρίσει. Αισθάνόταν υπέροχα. Η φωνή της έκλεισε, ήταν κουρασμένη, όμως είχε ανακαλύψει ένα πράγμα. Με τους φίλους περνάς καλύτερα.

Την πήρε πολλά τηλέφωνα. Μέχρι και ότι θα αυτοκτονήσει την απείλησε. Θύμωσε. Έπρεπε να σκλαβωθεί για να μην αυτοκτονήσει εκείνος; Εκείνη είχε πει το ψέμα; Εκείνη τον είχε προδώσει;

Ηρέμησε για λίγο καιρό. Στις 14 Φλεβάρη ένα μήνυμα της ευχόταν χρόνια πολλά. Το σκέφτηκε πολύ να απαντήσει. Είναι αλήθεια πως αν είχε κάτι στην ζωή της, δεν θα το έκανε. Τα ξαναβρήκαν λίγες μέρες μετά. Δεν υπήρχε μέλλον το ήξερε. Αποστασιοποιημένη από συναισθήματα, φρόντιζε να περνάει απλά καλά.

Μια μέρα, τέλη Μαϊου, ψάχνοντας να βρει το πορτοφόλι του, βρήκε την ταυτότητά του. Έτος γέννησης : 1981! Μα αυτό ήταν ανήλικο! Δεν την πείραξε το είχε συνηθίσει. Πήγε στο σαλόνι, τον άρπαξε τον καβάλησε και έδωσε εντολή : “Τρίβε”. Θα περνούσε καλά εκείνο το βράδυ.

Στις αρχές Ιουνίου είχε να παραδώσει εργασία για την σχολή. 5 άτομα το γκρουπ και εκείνη μόνη να βγάλει το project. Με δύο παραλαγές στον κώδικα για να εξυπηρετήσει και έναν φίλο από άλλη ομάδα.

Την πήρε τηλέφωνο. “Πότε θα βρεθούμε; Θες να έρθεις από εδώ;” “Λυπάμαι παραδίδω εργασία” απάντησε εκνευρισμένη. Ακολούθησαν άλλα 6 τηλέφωνα όλα με το ίδιο παράπονο και με την ίδια ερώτηση. Το 7ο ήταν το καθοριστικό.

“Ξέρεις, χωρίζουμε. Τέλος. Τελειώσαμε.”

Δεν σήκωνε αντίρισση. Δεν έκανε πίσω αυτή την φορά. Όσα τηλέφωνα και αν την πήρε τις επόμενες μέρες, όσα βράδυα και αν πέρασε κάτω από το σπίτι της. Η απόφασή της ήταν οριστική.

Το τραγούδι που είχε ακούσει εκεί στα τέλη Μαϊου την είχε κάνει να θυμηθεί. Δεν είχε χρόνο για άλλο πόνο. Είχε μια ζωή να ζήσει…

Την πήρε τηλέφωνο τον χειμώνα. Θα έμπαινε φαντάρος. “Ξέρεις είμαι με ένα παιδί τώρα, περνάμε καλά”. Ήταν η τελευταία φορά που άκουσε την φωνή του.

Μάκη μου… Δεν φταις σε κάτι, το ξέρεις. It’s just me με τα κολλήματά μου. Εύχομαι να περνάς καλά. Σου αξίζει…

Pattie Smith

Bruce Springsteen

10000 Maniacs

Keel

Take me now, baby, here as I am
Hold me close, try and understand
Desire is hunger is the fire I breathe
Love is a banquet on which we feed
Come on now, try and understand
The way I feel under your command
Take my hand, come under cover
They can’t hurt you now
Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to lust
Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to us
Have I doubt, baby, when I’m alone
Love is a ring on the telephone
Love is an angel, disguised as lust
Here in our bed ’til the morning comes
Come on now, try and understand
The way I feel under your command
Take my hand, come under cover
They can’t hurt you now
Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to lust
Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to us
With love we sleep, with doubt the vicious circle turns, and burns
Without you, I cannot live, forgive the yearning burning
I believe in love too real to feel, take me now, take me now, take me now
Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to lust
Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to us

Δεν συνηθίζω να αφήνω σχόλια που ανάβουν τα αίματα. Όχι των άλλων, τα δικά μου. Όμως είναι μερικές κουβέντες που σοκάρουν. Που πρέπει να μένουν γραμμένες ακριβώς για να θυμίζουν τι πραγματικά συμβαίνει σε αυτό τον τόπο.

Με λύπη μου διάβασα το σχόλιο του Χειρούργου στο προηγούμενο ποστ. Όχι οργή. Λύπη.

Δεν είμαι πολλά χρόνια μη-χριστιανή. Θα ναι 3-4. Δεν ήταν κανένας κακός παπάς αυτός που με ώθησε. Δεν ήταν κανένας άθεος. Ήταν ένας πρώην χριστιανός!

Ρε συ, μου είπε μια μέρα, δεν μας τα έχουν πει καλά στο σχολείο. Μια κοροϊδία είναι ο χριστιανισμός. Ένα ψέμα.

Ευχαριστούμε για την διαπίστωση. Με Αριστοφάνη μεγάλωσα και την Ακρόπολη για δεύτερο σπίτι. Όπου αρχαιολογικός χώρος η Νημερτής πρώτη. Λες να μην το ήξερα;

Αλλά πες μου σε παρακαλώ. Αν εγώ ένα πρωί πω στους φίλους, τους γνωστούς και τους συγγενείς, ότι δεν είμαι χριστιανή, επισήμως, πόσοι από αυτούς θα μου πουν “μπράβο”; Όχι για την αλλαγή, για το θάρρος μου! Αυτά τα αρχίδια, που έτσι όπως πάω θα μου φυτρώσουν, που είχα, και τόλμησα να αμφισβητήσω. Ποιος θα μου πει “μου αρέσει που ψάχνεσαι, που ερευνάς, που δεν δέχεσαι άκριτα ακόμη και τον θεό”.

Κανείς.

Το παρακάτω το ξέρεις. Αν δεν το ξέρεις να στο θυμίσω. Ποιος δεν θα με στραβοκοιτάξει που δεν κάνω τον σταυρό μου; Ποιος δεν θα δείξει με το δάχτυλο τα παιδιά μου που δεν κάνουν θρησκευτικά; Ποιος δεν θα με στιγματίσει για τις διαφορετικές αντιλήψεις μου;

Ο δρόμος για την απεξάρτηση από την κατάρα είναι δύσβατος. Όσο ψυχικο σθένος και να είχα δεν θα τον διάβαινα ποτέ μόνη μου. Ήθελα συνοδοιπόρο.

Είναι αλήθεια πως γίναμε πολλοί στην blogsphere. Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί; Ρώτησε ποτέ πως ένοιωσε αυτός ο μη-χριστιανός όταν ανέβαζε το πρώτο του ποστ ενάντια στον χριστιανισμό, την επίσημη θρησκεία του κράτους;

Θα το απαντήσω εγώ το γιατί. Γιατί επιτέλους βρήκαμε στήριγμα! Βρήκαμε ο ένας τον άλλο. Κάποιον να μας πει “δεν είσαι μόνος” κάποιον να πει ένα “καλά τα λες”, κάποιον να πει “μπράβο”!

Εμένα όμως ξέρεις τι μου δείχνει αυτό; Ότι τελικά όντως δεν είμαστε μόνοι. Ότι πολλοί πίσω από την ανωνυμία που τους προσφέρει το ίντερνετ λένε αυτά που πραγματικά πιστεύουν. Λένε αυτά που δεν θα τολμούσαν να πουν στον κύκλο τους. Παίρνουν δύναμη, κουράγιο.

Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι αύριο θα μιλήσουν σε έναν φίλο. Μεθαύριο σε έναν συγγενή. Όχι για να τον προσυλητίσουν. Απλά για να πουν αυτό το “ξέρεις δεν είμαι χριστιανός”. Γιατί θα ξέρουν ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποιος σαν και αυτούς.

Εκεί πατάει και η κραταιά θρησκεία. Στον φόβο της απόρριψης. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν αντιδράσεις. Είναι ότι με την θρησκευτική τρομοκρατία είναι δύσκολο να εκδηλωθούν. Εντάξει να το πιστεύεις από μέσα σου… αλλά απέξω σου… άντε πες το τώρα…

Δεν είμαι χριστιανός και είμαι καλά…